Mindfield

Facebook

Twitter

Μια Μάλλον Οδυνηρή Πορεία ...

   newmindfieldnewphoto... και αναφέρομαι στον πλέον ανεξερεύνητο (τελικά) ψυχισμό του εγώ. Πραγματικά πιστεύω ότι πρόκειται για κάτι ανεξερεύνητο, όσες μελέτες, δημοσιεύσεις, έρευνες και να 'χουν γίνει από ειδικούς στον ψυχισμό του ανθρώπου. Γενικότητες... Το ότι κάποιες συμπεριφορές τείνουν να έχουν κοινή έκφραση δεν μπορεί να μας δώσει ασφαλή συμπεράσματα για το άτομο. Θα ακυρώσουμε αυτόματα την επιστήμη της ψυχολογίας; όχι βέβαια, αν κι έχουμε την τάση να πράττουμε αναλόγως μόλις συνειδητοποιήσουμε ότι κάποια πράγματα είναι αλλιώς τελικά απ'ότι είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε. Και λέω βλέπουμε, γιατί συνήθως βλέπουμε απλά, δεν αντιλαμβανόμαστε.

   Γιατί όμως; γιατί επί σειρά ετών είμαστε προσκολλημένοι σε ένα μοτίβο αντίληψης των πραγμάτων, συνήθως επιφανειακής, εφόσον το "πρόβλημα" έχει αναγνωριστεί; Κατά την πολύ ταπεινή μου άποψη, είναι ο εγωισμός. Αυτό το "εγώ" που τις περισσότερες φορές αντιδράει, καλώς ή κακώς. Διάβασα κάπου ότι για αυτή τη συμπεριφορά, δηλαδή την επαναλαμβανόμενη, σχεδόν σαν ιεροτελεστία, ακολούθηση και υπακοή άτυπων στερεοτύπων, ευθύνονται κάποια γονίδια, τα "μιμίδια" όπως αποκαλεί και ο Richard Dawkins. Ένα απλό παράδειγμα για το πώς μπορεί μια συμπεριφορά-συνήθεια να "αποθηκευτεί" στο DNA μας είναι το ακόλουθο. Ο χρυσαετός (Aquila chrysaetos) γεννάει 2 αυγά στο διάστημα μεταξύ Ιανουαρίου-Σεπτεμβρίου. Από αυτά επωάζεται πρώτα το ένα, με αποτέλεσμα να έχει προβάδισμα έναντι του άλλου στην θρέψη, το οποίο σημαίνει το θάνατο του δεύτερου νεογνού. Αυτό συμβαίνει, διότι είναι πολλές φορές δύσκολο για τους γονείς να θρέψουν και τα 2 νεογνά μαζί. Οι επιστήμονες δοκίμασαν, σε περιοχές που ζούσαν χρυσαετοί να δημιουργήσουν πληθώρα τροφής, τόσο για τους γονείς, όσο και για τα νεογνά. Το αποτέλεσμα όμως παρέμενε το ίδιο. Πολύ απλά αυτή η συμπεριφορά του μεγαλύτερου νεογνού είχε γίνει μέρος τους DNA  του πτηνού και δεν θα άλλαζε.

   Έτσι λοιπόν, και η ανθρώπινη συμπεριφορά έχει την τάση να εκφράζεται επαναλαμβανόμενα. Σε αυτό φυσικά παίζει μεγάλο ρόλο αυτό που ονομάζουμε κοινωνικοποίηση, η ένταξη δηλαδή του ατόμου στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο, με ένα πλήθος άγραφων και άλλες φορές έγγραφων κανόνων συμπεριφοράς.

   Ας θυμηθεί ο καθένας σε ποιά ηλικία συνειδητοποίησε ότι δεν υπάρχει ο Άγιος Βασίλης, κι ότι όλα αυτά τα δώρα τα άφηναν οι γονείς κάτω από το δέντρο. Γιατί δεν κάνει κανένας το ίδιο και με τα υπόλοιπα φανταστικά πρόσωπα στα οποία πιστεύει. Ή τουλάχιστον εφόσον κάποιος θεωρεί λογικό να πιστεύει σε κάποια τέτοια πρόσωπα, γιατί δεν περιμένει τα δώρα του από τον Άγιο Βασίλη πια;

   Είναι τα πιστεύω μια ανάγκη, την οποία προσαρμόζουμε ανάλογα με την ηλικία και τον τρόπο ζωής μας, ή μήπως θεωρούμε ότι η απόκλιση από το πρότυπο αυτό, την κοινή αυτή πορεία που ακολουθούν και οι υπόλοιποι, θα μας οδηγήσει στο περιθώριο; και γιατί αν κατά βάθος ξέρουμε ότι κάνουμε λάθος,  περνάμε και στους επόμενους την ίδια ακριβώς λογική, τον ίδιο τρόπο σκέψης;

   newmindphotoΥπεύθυνο, πάντα κατά την άποψη μου, είναι το "εγώ". Και με αυτό εννοώ την εξύψωση του εαυτού μας, πάνω από τα υπόλοιπα εγώ. Σε κάποια άλλη μελέτη που διάβασα, αναφερόταν ότι η συζήτηση, ο διάλογος γενικά, δεν γίνεται εδώ και χιλιάδες χρόνια, για την ανταλλαγή πληροφοριών, την μετάδοση γνώσης, παρά για την επιβολή μας, μέσω επιχειρημάτων, επάνω στους άλλους. Έχουμε βρεθεί πολλές φορές μάρτυρες σε περιπτώσεις τέτοιων διαλόγων, όπου φτάνουμε σε σημείο, να μην έχουν πλέον σημασία τα τεκμηριωμένα επιχειρήματα, παρά ποιος έχει τα περισσότερα, κι ας είναι αποδεδειγμένα, λάθος. Ίσως επειδή αρνούμαστε την πραγματικότητα με την οποία είμαστε συναισθηματικά ως επί το πλείστον δεμένοι. Ίσως πάλι λόγω ανωριμότητας, όσο κι αν θέλουμε να νομίζουμε ότι μεγαλώνοντας ωριμάζουμε κιόλας. Αλλά το πιο πιθανό είναι, ότι το μοτίβο κοινωνικοποίησης, ακόμα και η διαδικασία η ίδια, είναι λάθος. Λάθος!

   Ώρες ώρες σκέφτομαι ότι είναι κάποιος τρόπος να κρύψει τα όποια συμπλέγματα της η κοινωνία. Μαζεύτηκαν ξαφνικά πολλά "εγώ" και δημιουργήθηκε συνωστισμός... Μοιάζει δηλαδή με μια κρυφή συνωμοσία μεταξύ μας, για να κρατιούνται οι ισορροπίες, μη τυχόν και αδικηθεί κανείς. Με την πρώτη ευκαιρία όμως, οποιοσδήποτε θα κλοτσούσε το σκαμνί κάτω από τα πόδια του άλλου. Είναι θέμα επιβολής, το ξανάπαμε. Και μιλώντας για συμπλέγματα παραπάνω, πόσο κατώτεροι παίζει να νιώθουμε, έτσι ώστε το μόνο που κάνουμε, είναι να δημιουργούμε τα ίδια και πολλές φορές χειρότερα συμπλέγματα στους επόμενους. Αυτό το καταραμένο το "εγώ"...

   Εν κατακλείδι, μάλλον παίρνουμε πάρα πολύ στα σοβαρά τους εαυτούς μας. Και ας μη βιαστούμε να ρίξουμε την ευθύνη στους υπόλοιπους και  στα ΜΜΕ. Φταίω κι εγώ, φταίς κι εσύ. Και στην τελική εμείς έχουμε περιπλέξει τα πράγματα, κάποτε ήταν πιο απλά, μιλάω πάντα για τη συμπεριφορά μας. Δεν είναι ανάγκη το "εγώ", είναι πολύ μικρή η ζωή για εγωισμούς. Κάποιοι πεθαίνουν μόνοι, κάποιοι άλλοι ανάμεσα σε πολλούς, κι όμως πιο μόνοι. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου μου λες... Επειδή όμως θέλω να μιλάμε με δεδομένα που υφίστανται, στον πραγματικό κόσμο η πιο βαθιά άβυσσος βρίσκεται στα 10,971 μέτρα. Βαθιά, αλλά φτάνεις...

Αλέξανδρος Δουρτμές

Mindfield

Επισκέπτες

0 Μέλη και 184 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι
DMC Firewall is a Joomla Security extension!