Συναυλίες

Facebook

Twitter

Rockwave 2017 - Day 3

 
Rockwave Festival Day 3
 
Φεστιβαλικές παγίδες και πως να μην τις αποφύγετε...
 
rock17d0301
 
   Μετά από δύο μέρες συνεχόμενων επιθέσεων από Decibels, προερχόμενα από υπέροχες πηγές, το Noizy.gr, με κοκκινισμένο πρόσωπο και μια γλυκιά ζαλάδα, προσφορά του ελληνικού ήλιου, κατηφόρισε προς το Terra Vibe για την ολοκλήρωση αυτού του μίνι οδοιπορικού.
 
   Οι ελληνικές μπάντες για άλλη μια φορά κλήθηκαν για μια αποστολή αυτοκτονίας. Με απαραίτητη την ανεύρεση λύσεως για τους δικούς μας “Openers” του Rockwave, νομίζω ότι μια ιδέα προς συζήτηση θα ήταν ένας ακόμα χώρος, στεγαζόμενος, που θα μπορούσε να φιλοξενήσει περιορισμένο αριθμό ατόμων σε σχέση με τους εξωτερικούς χώρους και ίσως να λειτουργούσε και για κάποια χρονικά διαστήματα παράλληλα με μια από τις δύο μεγάλες σκηνές, ώστε η παρουσία των δικών μας μπαντών να αποκτήσει μια περαιτέρω ουσιαστικότητα.
 
   Αυτή την τρίτη ημέρα του φετινού Rockwave εντυπωσιαστήκαμε εκ νέου από την πιστότατη τήρηση της ώρας των εμφανίσεων, που δεν σε αφήνει να πάρεις καμία ανάσα από τα τελούμενα. Ασφαλώς κι αυτό το γεγονός σε ένα festival κρίνεται ως θετικότατο, απαραίτητο κι επιτέλους αποτελεί πραγματικότητα στη δική μας συναυλιακή πραγματικότητα. Με ένα εμπορικότατο όνομα στην κορυφή της αφίσας, όπως είναι οι Evanescence, με ένα από τα πιο hot ονόματα στο σκληρό/μοντέρνο ήχο όπως είναι οι Gojira και με μερικά λατρεμένα από τους Έλληνες acts, που μόνοι τους πραγματοποιούν sold out συναυλίες των δύο και πλέον χιλιάδων θέσεων στην χώρα μας, τέθηκε ένας πολλά υποσχόμενος καμβάς για την τρίτη αυτή ημέρα του φετινού Rockwave.
 
rock17d0302
 
   Οι φεστιβαλικές παγίδες για όλες τις εμφανίσεις και για τον κόσμο είναι πάμπολλες και γνωστές. Τις περισσότερες από αυτές ισοφαρίζει η γενική αίσθηση που δίνει ένα τεράστιο event που περικλείει ένα τέτοιο πλήθος μουσικών πληροφοριών. Δυστυχώς όμως αυτό ως γεγονός λειτουργεί μόνο βάσει προϋποθέσεων Σίγουρα δεν λειτουργεί όταν όλα τα “support” ονόματα έχουν ένα φανατικότατο κοινό που μπορεί να ήρθε μόνο για κάποιον από αυτούς Οι Poem δεν είναι δυνατόν να περάσουν το οτιδήποτε στον τυχαία παρευρισκόμενο θεατή στις τέσσερις το μεσημέρι, ακόμα κι αν προσφέρουν μια τέτοια αρτιότητα. Μια εξαιρετική παρουσία που χάνεται μέσα σε όλο αυτό το πλαίσιο που προσπαθεί να κινηθεί. Το ίδιο ασφαλώς και σε πολλαπλάσιο βαθμό αφορά και στους Tardive Dyskinesia, που ελπίζουμε να τους δούμε σύντομα κάτω από ανθρώπινες συνθήκες για εμάς και για τους ίδιους.
 
   Οι Evanescence είναι γνωστό ότι αποτελούν το συγκρότημα που ένωσε τη Female Fronted Metal σκηνή με τον κόσμο του MTV και της Pop κουλτούρας. Αυτό είναι μια πραγματικότητα που δίνει μια εμπορικότατη “αίγλη” στο όνομά τους. Η παρουσία τους επί σκηνής σαφώς και είναι άκρως επαγγελματική, αλλά η σύγκριση με τα ονόματα που δεν πέτυχαν αυτό το crossover αλλά παρέμειναν στη μια, πιo δύσβατη όχθη, τους θέλει υποδεέστερους σε όλα τα επίπεδα. Συνθετικά, εκτελεστικά και φωνητικά. Ειδικά, όταν πριν λίγες ώρες έχεις παρακολουθήσει τους Epica, με κάκιστη ηχητική υποστήριξη να λειτουργούν τόσο αρμονικά και δοτικά προς τον κόσμο, τότε οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες. To κλείσιμο της εμφάνισής τους με το “Consign To Oblivion” ήταν και η καλύτερη στιγμή τους, λόγω της προσαρμογής των εντάσεων που άργησε πολύ να συμβεί δυστυχώς, καθώς όλα αυτά τα προηχογραφημένα στοιχεία και οι χορωδίες, που είναι αναπόσπαστο κομμάτι των Epica, ανταγωνίζονταν κατά πολύ κάθε τι “ζωντανό” επί σκηνής και ιδιαίτερα την υπέροχη φωνή της Simone Simons.
 
rock17d0303
 
    Αυτή η μεγάλη φεστιβαλική αστοχία του ήχου και της προσαρμογής του στο εκάστοτε συγκρότημα έμελλε να μας στερήσει τους Anathema. Η στέρηση μπορεί να μην ήταν απόλυτη, καθώς τους είδαμε να υπάρχουν μπροστά μας, αλλά πολύ λίγα συνέβησαν πέραν αυτού. Ο μανιώδης με τον ήχο Danny Cavanagh, μέσα στην προσπάθειά του για βελτίωση των ηχητικών συνθηκών, έχασε το μισό setlist της υπόλοιπης μπάντας και ασφαλώς μας στέρησε το “Natural Disaster”, που δεν χώραγε τελικά στο χρονικό πλαίσιο της εμφάνισης. Τα νέα κομμάτια της μπάντας έχουν μια ουσιαστικότατη παρουσία στο setlist και οι καταπληκτικές διφωνίες των Vincent Cavanagh και Lee Douglas είναι πάντα τόσο πιστές στη studio εκδοχή τους, που δεν μπορούν παρά να εντυπωσιάζουν. Οι Anathema μας χρωστούν άμεσα μια ουσιαστική επανάληψη, κάτι το οποίο αφορά και στους Flogging Molly, που δεν πρόλαβαν να μας ταρακουνήσουν όπως μπορούν και οφείλουν. Σε μια εντελώς διαφορετική από το ύφος τους ημέρα οι Ιρλανδο-Αμερικανοί, μονότονοι για το αμαθές αυτί, έστρωσαν το κέλτικο πάρτi, το προχώρησαν μέχρι κάποιο σημείο και μετά... Paradise Lost. Έτσι είναι τα Festival και το γνωρίζουμε. Μας κλονίζει κάθε φορά αλλά το αποδεχόμαστε και πορευόμαστε με αυτό. “Drunken Lullabies” και ιρλανδικές κλίμακες σε οδηγούν στο “Last Time” και το “Say Just Words” σε μια mindfuck κατάσταση που μπορεί να φέρει σαν κερδισμένους τους metal οπαδούς, καθώς οι Paradise Lost είναι στεγνοί και ωμοί σε κάθε τους εμφάνιση, κάτι που παραδόξως λειτουργεί άψογα σε φεστιβαλικά περιβάλλοντα μέσα, στα οποία έχουν περάσει ένα τεράστιο μέρος της καριέρας τους.
 
   Gojira και Evanescence ως εκπρόσωποι δύο τελείως διαφορετικών σκηνών κλήθηκαν να ενώσουν τον κόσμο του Terra Vibe. Ο διχασμός μάλλον κέρδισε καθώς ένα μεγάλο πλήθος αποφάσισε ότι μετά την σαρωτική εμφάνιση των περιορισμένων στη μικρή σκηνή Gojira δεν χωράει περιθώριο για την Amy Lee και τη μπάντα της. Οι τεχνικότατοι Γάλλοι ήταν σαφέστατα η πιο εκρηκτική παρουσία του τριημέρου μαζί με τους Rotting Christ. Δεν είναι τυχαία άλλωστε η σχέση των δύο groups, που έχει χτιστεί μέσω της κοινής τους παρουσίας στα μεγαλύτερα festivals σε ολόκληρο τον κόσμο. O χαιρετισμός μάλιστα του Joe Duplantier (Vocals, Guitar) προς τους Έλληνες “ομοϊδεάτες” του αποδεικνύει αυτό που έτσι κι αλλιώς γνωρίζαμε. Το σεβασμό που έχουν κερδίσει οι RT από τα σημαντικότερα ονόματα της σκηνής τους και ασφαλώς και τους οπαδούς αυτών.
 
rock17d0304
 
   Με την εικόνα μερικών γονέων να χορεύουν στους ρυθμούς των Gojira μαζί με τα παιδιά τους, οι Evanescence, καλά προγραμματισμένοι, βγήκαν με το “Nobody’s Fool” σχεδόν ταυτόχρονα με την τελευταία νότα των Gojira. Η παρουσία της κας Lee άνετης επί σκηνής αλλά όχι τόσο άνετης στα απαιτητικά φωνητικά των τραγουδιών της, σαφέστατα και κέρδισε τους οπαδούς της από το πρώτο δευτερόλεπτο. Η πολύ pop για τους Metal fans και πολύ Metal για τους Pop fans αισθητική της μπάντας είναι ένα μεγάλο στοίχημα σε κάθε τους εμφάνιση στα πλαίσια ενός Festival. Το αποτέλεσμα μάλιστα θεωρώ ότι είναι πάντα το αναμενόμενο. Ευχαριστημένοι οπαδοί και ουδέτεροι έως αδιάφοροι όσοι βρέθηκαν απλά στον χώρο ως “απομεινάρια” των προηγούμενων. Σεβαστή παρουσία με μερικά τραγούδια που έχουν εμποτίσει το μυαλό μας για πάνω από μια δεκαετία και ο πιο προσεγμένος ήχος ασφαλώς της ημέρας αδικεί όλους τους “από κάτω” και ανυψώνει το Headliner, που έχει κερδίσει τη θέση του, αποτελώντας ταυτόχρονα την αμαρτωλή συνήθεια πολλών Metalheads.
 
Και του χρόνου!
 
Δημήτρης Μπάρμπας
 

Συναυλίες

Επισκέπτες

0 Μέλη και 150 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι