Βιβλία

Facebook

Twitter

Φαρμακείον Εκστρατείας

 
Μάνος Ελευθερίου
Φαρμακείον Εκστρατείας
Εκδόσεις Μεταίχμιο
 
   Πριν λίγο καιρό είχαμε τη χαρά και την πολύ μεγάλη τιμή να τα πούμε από κοντά με τον τεράστιο δημιουργό. Σ’ εκείνη την κουβέντα μας λοιπόν είχαμε αναφερθεί στο πιο πρόσφατο βιβλίο του, το «Φαρμακείον Εκστρατείας». Ο Ηλ, ο βασικός ήρωας της ιστορίας είναι κατ’ ουσίαν ο ίδιος ο Μάνος Ελευθερίου. Είναι αυτοβιογραφικό και… και μάλλον κάτι παραπάνω. Κάποια στιγμή μας ήλθε και το βιβλίο για να το διαβάσουμε και να γράψουμε πέντε λόγια γι’ αυτό. Ποιος είναι τελικά ο Ηλ; Τι θέλει από τη ζωή του; Τι θέλει από τη δική μας ζωή;
 
farmek01
   Οι τέσσερις μέρες που έκανα να το τελειώσω μαρτυρούν από μόνες τους ότι το συγκεκριμένο ανάγνωσμα δεν το διαβάζεις. Το ρουφάς! Κατεβαίνουν οι λέξεις τόσο γρήγορα που θα έλεγε κάποιος πως στην πραγματικότητα αυτό το υπέροχο καραβάνι συλλαβών και χαρακτήρων κυκλοφορεί μέσα σε μια συνεχή όαση που έχει και λίγη έρημο γύρω-γύρω, έτσι για αλλαγή… Ο Ελευθερίου δεν γράφει όπως οι άλλοι. Γράφει μόνο όπως… Μμμ… όπως εκείνος; Δεν ξέρω, δεν ξέρω, ο τρόπος είναι σχεδόν εξωγήινος. Ήλθε στο μυαλό μου το μαγικό εκείνο μοτίβο του «Το φθινόπωρο του πατριάρχη», ήλθαν στη σκέψη μου όλες οι θαυμάσιες σουρεάλ αναφορές που τις διαβάζεις και αυτόματα θεωρείς ότι είναι μέρος της ζωής, ακόμα κι αν περιγράφονται σκηνικά που δεν πατάνε καν στη γη.

farmek02   Ο Ηλ λοιπόν… ναι, ναι, τι είναι αυτό το Ηλ… Χαϊδευτικό του Εμμανουήλ. Ο Ηλ είναι συγγραφέας, είναι εβδομήντα και επτά ετών και επιστρέφει στον τόπο που πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Ψάχνει κάποια συγκεκριμένα πρόσωπα, συναντά κάποια άλλα, δεν καταφέρνει να επιτύχει τους στόχους του, αλλά πάλι… Ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία του να είναι αυτή ακριβώς η αποτυχία. Θορυβημένος από κάποια θέματα που έχουν να κάνουν με την υγεία του, με το νου του στην αγωγή μέσω χαπιών που έχουν συστήσει οι γιατροί, συνομιλεί – κυρίως ακούει – με διάφορα πρόσωπα και προσπαθεί να βρει κάποια άλλα, που θυμόταν από το μακρινό παρελθόν του. Η αφήγηση είναι σε τρίτο πρόσωπο, αλλά και σε δεύτερο και οι περιγραφές ολοζώντανες. Μοσχοβολούν κανέλα και γλυκό τριαντάφυλλο, είναι δροσερές σαν ένα ποτήρι κράκουλο νερό και κάνουν τον αναγνώστη να χαμογελά χαζοχαρούμενα όταν διαβάζει. Είναι πιθανό μάλιστα, αν το διαβάζεις σε χώρο που έχει κόσμο, να σηκώνεις το βλέμμα σου, να κοιτάς πονηρά δεξιά και αριστερά και να σιγουρεύεις το ότι δεν σε βλέπει κανείς να χαμογελάς με αυτό τον τρόπο. Και ξαναγυρίζεις στο βιβλίο… Και ξαναχαμογελάς…

   Ο Ηλ έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τη μοίρα. Η χώρα είναι σε κατάσταση πολιορκίας. Τα πρόσωπα που ορίζουν τις τύχες φοράνε δερμάτινα μπουφάν, τα οποία ίσως και είναι η φυσική εξέλιξη των χλαινών. Η σωτηρία δεν καταφθάνει και ο θάνατος προσφέρεται ως προϊόν… Χιλιάδες σκέψεις μέσα σε μόλις ένα δευτερόλεπτο. Και όλα αυτά μέσα από το πρίσμα μιας αντί-ρεαλιστικής διάστασης. Είναι σαν να γράφεις ότι βγαίνεις από το μετρό και δίπλα σου κινείται με μέτρια ταχύτητα ένα μαγικό χαλί, ενώ πιο πέρα ένας οδηγός λεωφορείου τσακώνεται με μία μαριονέτα, επειδή η τελευταία παραπονέθηκε πως κατεβαίνοντας οι πόρτες που έκλεισαν απότομα έκοψαν τους σπάγκους της και τώρα δεν μπορεί να μετακινηθεί. Κάπως έτσι… Αλλά με τον τρόπο γραφής του Μάνου Ελευθερίου.

   Είναι ένα βιβλίο που δεν έχω ιδέα τι συναισθήματα θα σας προκαλέσει. Δεν ξέρω πως θα το εκλάβατε, δεν γνωρίζω αν θα σας φέρει δάκρυα στα μάτια. Θα σας πως μόνο πως ένιωσα εγώ. Κάθε δέκα λέξεις που διάβαζα δαγκωνόμουν. Τι θα γίνει παρακάτω; Τι θα γίνει παρακάτω; Και το παρακάτω ερχόταν, για να με κάνει μόνο να ασφυκτιώ… Και παρακάτω; Ίσως μάλιστα να αναρωτήθηκα και μετά την ανάγνωση της τελευταίας σελίδας…

Κώστας Κούλης
 

Βιβλία

Επισκέπτες

0 Μέλη και 142 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι