Συνεντεύξεις

Facebook

Twitter

Συνέντευξη με την Κατερίνα Διδασκάλου

 
   Επιτρέψτε μας… Εδώ στο Noizy είμαστε υπερήφανοι με το πορτφόλιό μας, είμαστε πολύ υπερήφανοι για τις συνεντεύξεις που κάναμε, κάνουμε και θα κάνουμε μην σας πω… Κι αυτή η περηφάνια γίνεται ακόμα μεγαλύτερη όταν φιλοξενούμε ανθρώπους σαν την Κατερίνα Διδασκάλου. Τι τέλεια ηθοποιός, τι υπέροχος άνθρωπος, τι πανέμορφη γυναίκα είναι αυτή! Μας κατασκλάβωσε εκείνο το Κυριακάτικο απόγευμα, μας έκανε να μην θέλουμε να τελειώσει εκείνη η συνέντευξη. Η ζεστασιά που εκπέμπει είναι μοναδική! Μίλησε για το ρόλο της στην απίστευτη παράσταση «Ω, Θεέ μου», μίλησε για το μεγάλο θέμα των εγκλημάτων που γίνονται στο όνομα του κάθε θεού κάθε φορά, μίλησε βέβαια και για τα μελλοντικά της σχέδια και το πώς είδε την «κάθοδο» από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα για την παράσταση. Μια εξαίρετη κυρία του ελληνικού θεάτρου και της τέχνης γενικότερα, με χιούμορ και λάμψη, που ανυπομονούμε να ξαναδούμε ως Άννα και όχι μόνο. Πολλές ευχαριστίες στην πανταχού παρούσα Μαρκέλλα Καζαμία, που ρύθμισε τα πάντα για να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη.
 
dida283
 
Πώς έγινε η επαφή για την παράσταση;
Κοιτάξτε… Πέρυσι, κάνοντας ένα μονόλογο, την «Απολυμένη» στο Βρετάνια, η Λίνα Ζαρκαδούλα, η σκηνοθέτιδα, μου έφερε αυτό εδώ το έργο. Μου είπε «Θέλω να σας γνωρίσω και να σας προτείνω ένα έργο». Μου το έφερε στα αγγλικά, αμετάφραστο ήταν ακόμη… Το διάβασα και σας ομολογώ ότι το λάτρεψα! (σ.σ. Δεν είναι δυνατό να περιγραφεί ο τρόπος που πρόφερε τις λέξεις «Το λάτρεψα». Ήταν με μια ξέπνοη άρθρωση… Τι να πω… Από το πρώτο λεπτό μας καθήλωσε) Είναι ιδιοφυές έργο, αφού το έχετε δει, ξέρετε πια.

Κατά συνέπεια, είπατε το ναι αμέσως, έτσι;
Ναι… Και μετά λέμε «Ποιος να κάνει το Θεό, ποιος να κάνει το Θεό»… Για να δείτε ότι οι συγκυρίες είναι έτσι… Όταν είναι να γίνει κάτι, ρε παιδί μου… Δεν περνάνε δυο βδομάδες και με παίρνει ο Γρηγόρης τηλέφωνο. «Νομίζω ότι ήλθε η ώρα να συνεργαστούμε και στο θέατρο». Και ότι μου στέλνει ένα έργο. Και του λέω «Ωραία… Μου έστειλες εσύ, θα σου στείλω κι εγώ ένα και πες μου ποιο σ’ αρέσει πιο πολύ»… Κι έπαθε! Είναι ένας πανέξυπνος άνθρωπος…

Στην πρόβα γελούσατε συνέχεια;
(Γελάει) Είχαμε παρά πολλά γέλια στην πρόβα. Κοιτάξτε, οι πρόβες έχουν δουλειά, έχουν κούραση, αλλά στα διαλείμματα… Ο Γρηγόρης έχει πολύ χιούμορ σαν άνθρωπος… και ως ηθοποιός… Και μ’ όλες τις δυσκολίες, όταν υπάρχει χιούμορ και όταν καταλαβαίνεις ότι τα σημαντικά πράγματα είναι αλλού, ο ανταγωνισμός και η ζήλεια είναι περιττά συναισθήματα, κατά τη γνώμη μου, διότι όλοι είμαστε μοναδικοί σ’ αυτό που κάνουμε, έτσι κι αλλιώς.
 
dida278Η προσέγγιση του ρόλου; Από πλευράς σας;
Κοίταξε… Έγινε με πολλούς αυτοσχεδιασμούς… Η Λίνα μας έβαλε στο λούκι πολλών αυτοσχεδιασμών και αυτό είναι πολύ χρήσιμο… Μας έβγαλε πολλά καινούργια πράγματα, ο αυτοσχεδιασμός το κάνει αυτό. Προχωρώντας βέβαια, βρίσκεις και πράγματα μέσα στο ρόλο, δουλεύοντας, δουλεύοντας, δουλεύοντας (γελάει), δουλεύοντας και δουλεύοντας… Έχω και αρκετές φίλες ψυχολόγους, είμαι τυχερή σ’ αυτό. Και ψυχίατρο έχω φίλη… Τις ρώτησα τι γίνεται… Μου είπαν, παιδιά, ότι τους συμβαίνει πολύ συχνά να τους λένε ότι είναι ο Θεός…

Το σύνδρομο, ε;
Ναι. Ο Θεός, ο Χριστός… (γέλια)

Η Άννα, που υποδύεστε, είναι ένας άνθρωπος τελείως διαφορετικός από εσάς. Ποια στοιχεία του εαυτού σας βρήκατε στην Άννα και ποια έχετε δώσει εσείς στην Άννα;
Κοιτάξτε… Να δείτε τι γίνεται… Εγώ είμαι μία τυχερή μαμά που έχει τρία υγιή παιδιά. Η Άννα έχει ένα αυτιστικό παιδί. Το μεγαλώνει μόνη της, λες και την τιμωρεί ο σύζυγος, που το παιδί βγήκε αυτιστικό.

Που στην ουσία είναι υπέρ-λειτουργικό…
Έτσι! Απλώς δεν κάνει αυτά που θεωρούμε «πάγια», για να επιβιώσεις σε μια κοινωνία. Μπορεί να σου κάνει ένα πολλαπλασιασμό 25.388 επί 38.175 (γέλια) και να μην μπορεί να πάει μέχρι το Σύνταγμα! Τρομερό όμως; Είναι απίστευτο! Να είναι είκοσι χρονών παλικάρι και να μην μπορεί να πάει ως το Σύνταγμα μόνο του… Είναι σταυρός αυτός, παιδιά. Κι όταν ένας γονιός μεγαλώνει ένα τέτοιο παιδί μόνος του… Η απάντησή μου έρχεται στο τέλος της παράστασης, πάνω σ’ αυτό, στο πως η Άννα βλέπει αυτό το παιδί τελικά… Πιστεύω πως ό,τι και να πούμε γι’ αυτό το έργο είναι πέραν κάθε περιγραφής. Καταρχάς, είναι γυναικείο έργο. Είναι γραμμένο από γυναίκα, με την έννοια ότι γεννάει συνέχεια ιδέες, ουσία… Εγώ από την Άννα κατάλαβα πόσο τυχερή είμαι. Πήρα την υπομονή της, το κουράγιο που έχει, την πίστη στον εαυτό της… Διότι η πίστη στο Θεό είναι η πίστη στον εαυτό μας στην ουσία. Ο κάθε ηθοποιός δίνει δικά του στοιχεία όταν κάνει ένα έργο, κακά τα ψέματα. Πάντα «ντύνεις» το ρόλο. Ξέρετε γιατί χαίρομαι παρά πολύ; Γιατί όταν έρχονται και με βλέπουν και επειδή τα τελευταία χρόνια κάνω μονολόγους – έχω κάνει δύο (σ.σ. το «Η πόρνη από πάνω» και το «Απολυμένη») τα τελευταία έξι χρόνια – μου λένε πως δεν βρίσκουν τίποτα κοινό με τις άλλες παραστάσεις μου. Κι αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα γιατί το θέμα είναι να υπηρετείς το συγκεκριμένο ρόλο.
 
dida280
Γι’ αυτό δεν βρίσκουν κάτι κοινό. Γιατί είστε κάθε φορά ο χαρακτήρας, ο ρόλος…
Ναι, ναι. Νομίζω πως όταν αλλάζει το μέσα μας, πολύ εύκολα αλλάζει και το έξω.

Αλλάζετε κάτι σε κάθε παράσταση; Βάζετε κάτι καινούργιο, προσθέτετε κάτι;
Καλέ, ναι! Αυτό είναι το μαγικό… Ξέρετε… Το έργο είναι ζωντανός οργανισμός. Εξελίσσεται, μεγαλώνει… Μπουσουλάει, περπατάει, τρέχει… Αυτή είναι η χαρά. Γιατί αλίμονό μας αν κάναμε συνέχεια το ίδιο.

Μέχρι πότε θα είστε εδώ;
Θα είμαστε σίγουρα μέχρι την Κυριακή των Βαΐων.

Μετά θα το πάρετε πακέτο; Περιοδεία;
Μπα… Πακέτο αυτό δεν γίνεται εύκολα. Είναι τεράστιο το σκηνικό… Θα πρέπει να έλθουν να το δουν όσοι θέλουν να το δουν. Κάναμε μια τεράστια υπέρβαση φέτος, παιδιά. Αρχίσαμε από τη Θεσσαλονίκη… Κάναμε την πολιτιστική αποκέντρωση πράξη, δεν την αφήσαμε στα λόγια! (Πολλά γέλια) Όλοι λένε «Πολιτική αποκέντρωση»! Ε, κάντο, ντε! Εδώ σε θέλω! Αφήσαμε τα σπίτια μας, τα παιδιά μας, τις οικογένειές μας…
 
dida279
Ήταν μέχρι τις γιορτές…
Ναι! Εγώ έκανα μόνη μου γιορτές, στη Θεσσαλονίκη. Ποιος να έλθει τώρα… Τα παιδιά μου μαζεύτηκαν μεταξύ τους γιατί η μεγάλη μου είναι παντρεμένη… Τους έστελνα με το τηλέφωνο ευχές. Άσε με! (Γελάει) Εντάξει, πέρασα πολύ ωραία στη Θεσσαλονίκη, εννοείται. Και δεν το μετάνιωσα καθόλου που το έκανα αυτό. Αλλά δεν είναι εύκολο να ξεκινήσεις μια παράσταση από τη Θεσσαλονίκη, χωρίς να έχει παιχτεί καθόλου στην Αθήνα. Το τονίζω αυτό.

Γι’ αυτό έγινε και το μεγάλο μπαμ στην Αθήνα. Με το που ανακοινώθηκε ότι «κατεβαίνετε» προς τα εδώ, έγινε κι ο σχετικός χαμός.
Τι να σας πω… Εγώ είμαι ενθουσιασμένη, το ομολογώ. Πάει παρά πολύ καλά.

Και με το μονόλογο;
Θα τον πάω περιοδεία. Θα τον πάω αρχικά στην Αττική και βλέπουμε.

Στην παράσταση αυτή η ψυχολόγος μιλάει με το Θεό. Αν το βλέπατε πραγματικά μπροστά σας, τι θα θέλατε να του σούρετε; Κανονικά όμως.
Θα τον παρακαλούσα να σταματήσουν επιτέλους αυτά τα εγκλήματα που γίνονται στο όνομά του. Γιατί τα μεγαλύτερα εγκλήματα γίνονταν από πάντα στο όνομα του Θεού. Όχι μόνο σήμερα. Ακούω κάτι περί «Παλαιών καλών εποχών» και γελάω. Ποιες ήταν οι καλές εποχές; Η ιερά εξέταση; Οι σταυροφόροι που αβέρτα σκότωναν ή τώρα οι μουσουλμάνοι που ζώνονται τα εκρηκτικά και πάνε και σκοτώνουν κόσμο; Πώς να μην πάθει κατάθλιψη ο Θεός;
 
dida281
Επειδή, κατά τη γνώμη μου, κάνετε μεγάλο θέμα με την περίπτωση του Ιώβ και επειδή εκεί αναφέρεται ότι, δυστυχώς, ο Θεός δεν είναι το υπέρτατο καλό…
Αν καταλάβατε όμως, εκεί τον στριμώχνει η ψυχολόγος. Του λέει «Από πού ήλθε αυτή η φωνή που στα ‘λεγε αυτά»; Του Σατανά και καλά. Από πού ήλθε αυτή η φωνή; Μήπως αυτή η φωνή δεν ερχόταν απ’ έξω αλλά από μέσα; Όλοι έχουμε μέσα τη διττή υπόσταση. Το καλό και το καλό υπάρχουν μέσα μας, παντού. Το θέμα είναι τι διαλέγουμε. Αυτή είναι η δύναμη της ελεύθερης βούλησης. Αυτό είναι! Αν αποφασίσουμε ότι γι’ αυτό που μας συμβαίνει είμαστε υπεύθυνοι εκατό τοις εκατό, είμαστε μια χαρά. Μπορούμε να το διορθώσουμε.

Κώστας Κούλης, Μαίρη Ζαρακοβίτη
 

Συνεντεύξεις

Επισκέπτες

0 Μέλη και 140 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι