Συνεντεύξεις

Facebook

Twitter

Συνέντευξη με τη Lia Hide

 
   Είναι πάντα εντυπωσιακό να μιλάς με μία μουσικό, η οποία διδάσκει κιόλας την αγάπη της. Η οποία περνάει με τη σειρά της το είναι τις στις βλαστίζουσες ψυχές των παιδιών. Η Lia Hide είναι αυτό που ακούς. Μια εξαιρετική φωνή και ένας άνθρωπος που γνωρίζει ακριβώς τι τραγουδάει κάθε φορά που τραγουδάει. Έχουμε ξαναφιλοξενήσει δασκάλους της μουσικής στο περιοδικό μας και κάθε φορά είναι σαν την πρώτη. Η Lia έχει χρυσάφι στη φωνή της, γράφει, συνθέτει και περφορμάρει και μοιράζεται μαζί μας σχέδια, όνειρα, απόψεις, στόχους… Δεν είναι δυνατό να μην πάει μπροστά αυτός ο άνθρωπος και εμείς της ευχόμαστε ό,τι καλύτερο και κάθε επιτυχία!
 
lia04
 
Όποιος διαβάζει το βιογραφικό σου είναι σίγουρο ότι θα εντυπωσιαστεί. Αριστούχος διπλωματούχος στο πιάνο και το τραγούδι, με σπουδές εδώ και στο εξωτερικό και διακρίσεις στην Αγγλία και τις ΗΠΑ. Η επαφή σου με τη μουσική πώς ξεκίνησε; Και πότε κατάλαβες πως η μουσική είναι ο δρόμος σου;
Νομίζω ανέκαθεν. Δεν θυμάμαι να μην ασχολούμαι με τη μουσική. Εντάξει, στο Λύκειο είχα θελήσει μέχρι και πιλότος να γίνω, αλλά πάντα ήμουν σε χορωδίες, σε μπάντες… Από τα δώδεκά μου θυμάμαι να οργανώνω και να προβάρω και να παίζω Live. Οι σπουδές ήρθαν σχετικά αργά. Άρχισα να σπουδάζω μετά τα είκοσι και αφού είχα ήδη τελειώσει σπουδές Διοίκησης Επιχειρήσεων, αν και παιδί, είχα επισκεφτεί το Ωδείο Αθηνών για φαγκότο, καθώς και μισή ντουζίνα άλλα ωδεία για κιθάρα, πλήκτρα και πιάνο. Δεν το αναζήτησα ως έφηβη. Ήθελα να εμπιστεύομαι την έμπνευση και την παρόρμησή μου και το… αυτί μου. Ήμουν όμως μία δεκαετία ολόκληρη μέλος ενός πολύ σοβαρού φωνητικού συνόλου και αυτό ανέπτυξε πάρα πολύ την αντίληψή μου και τα ακούσματά μου και ας μην είχα μπει σε κύκλους σπουδών. Αποφάσισα να το σπουδάσω γιατί δεν ήθελα να κάνω κάτι άλλο για τα προς το ζην και αποφάσισα να γίνω δασκάλα γιατί ταλαιπωρήθηκα πολύ ως μαθήτρια…
 
Κυκλοφόρησες το ντεμπούτο σου το 2013 και μαθαίνουμε ότι ο επόμενος σου δίσκος αναμένεται σύντομα. Πότε θα ακούσουμε τα ευχάριστα για τη νέα κυκλοφορία; Θα είναι στο ίδιο μοτίβο με το “Home”; Έχεις προσθέσει ή αφαιρέσει κάποια στοιχεία;
Δεν είναι στο ίδιο μοτίβο, όχι. Καταρχήν γιατί δεν έχω εγώ την ευθύνη της παραγωγής εδώ. Θα βγει μάλλον mini LP και μάλλον βινύλιο και είμαστε έτοιμοι, απλά πρέπει να ολοκληρωθεί η ανεύρεση… πόρων για την πραγματοποίηση της... κοπής της πίτας (γέλια)… της κοπής του φυσικού προϊόντος. Υποθέτω σε λιγότερο από ένα μήνα όμως θα έχει ολοκληρωθεί η ψηφιακή του παροχή στα αντίστοιχα μέσα. Ετοίμασα το βίντεο του Ρέμπραντ, εξ ου και η κυκλοφορία του το Νοέμβριο και τώρα ολοκληρώνω το επόμενο βίντεο, άρα είμαστε… δρομολογημένοι! Δεν έχει σχέση η νέα δουλεία με την παλιά. Έχει εντελώς διαφορετικό ήχο, διαφορετικό θέμα (είναι όλα τα κομμάτια ερωτικού περιεχομένου, τρόπον τινά – όχι ευχάριστου, φυσικά...) διαφορετικές, μαζεμένες διάρκειες και εγώ δεν έχω ακουμπήσει ούτε ένα πλήκτρο στην παραγωγή, ούτε μια χορδή… κι ας τα έχω γράψει εξ ολοκλήρου εγώ τα κομμάτια… Και τραγουδάω πολύ διαφορετικά. Χαμηλόφωνα και μαζεμένα.
 
lia01
 
Ακούγοντας τα τραγούδια σου διακρίνουμε κάτι το εύθραυστο, κάτι το γλυκύ και ευαίσθητο. Έχεις σκεφθεί να κάνεις κάτι πιο άγριο, πιο «βίαιο»;
Ναι, έχω γράψει και αντίστοιχα κομμάτια, νομίζω θα τα ακούσετε στο... μεθεπόμενο δίσκο, καθότι και το επόμενο (τρίτο δηλαδή) δισκογράφημα είναι κατά το ήμισυ έτοιμο και δουλεύουμε πυρετωδώς. Κάποια από τα πιο... σκληρά κομμάτια τα παίζαμε πέρυσι στις εμφανίσεις μας, όπως το Kill/Kiss. Γράφω συνήθως έτσι, όταν πιάνω την κιθάρα. Απλά δεν έχουν ολοκληρωθεί στο μυαλό μου ο ακριβείς στόχος και η έννοια αυτού του concept και περιμένουμε να βγουν οι τωρινές εκκρεμότητες, να βρούμε τον επόμενό μας... ήχο με τη μπάντα. Θα είναι σκληρότερος, αλλά δεν μπορώ να συγκεκριμενοποιήσω τον ήχο ακριβώς, και μας έχει γίνει λίγο σπαζοκεφαλιά... Όπως καταλαβαίνετε, το να δουλεύεις δύο δίσκους συγχρόνως, πόσο μάλλον σχεδόν τρεις, είναι λίγο... αυγοτάραχο το κεφάλι μου/μας!
 
 
Ποια διάκρισή σου θεωρείς πιο σημαντική και πιο αναπάντεχη;
Όλες οι διακρίσεις είναι σημαντικές... Τι να πω... Εννοείται ότι αν μου έλεγαν ότι έχω προταθεί για Grammy, πως θα έκανα τσίσα από τη χαρά μου...
 
Διδάσκεις πιάνο και τραγούδι πολλά χρόνια τώρα. Τι είναι αυτό που προσπαθείς να μεταλαμπαδεύσεις στους μαθητές σου, όσον αφορά τη «διαδρομή» τους στη μουσική; Τι είναι αυτό που τους λες να προσέξουν περισσότερο και σε τι τους εφιστάς την προσοχή; Έχει τύχει ποτέ να πρέπει να πεις σε μαθητή σου/μαθήτριά σου ότι «Δυστυχώς, δεν θα γίνεις ποτέ πραγματικός τραγουδιστής»;
Όχι, δεν έχω πει και δεν πιστεύω για κανέναν ότι «δεν το έχει» ή ότι «δεν θα γίνει». Κανείς δεν μπορεί να ξέρει. Το κοινό αγαπά ό,τι του κατέβει και ό,τι του λανσαριστεί και ο κάθε άνθρωπος έχει μέσα του αποθέματα πίστης και προσπάθειας. Με καταπλήσσουν τα πιο... απίθανα παιδιά! Παιδιά που θα έπαιρνα όρκο που το έχουν και θα γίνουν, έχουν εξαφανιστεί και άλλα παλεύουν σαν λιοντάρια και προχωράνε ιλιγγιωδώς. Αυτό που προσπαθώ με τα παιδιά, είναι να μην χαθεί ο ενθουσιασμός τους. Και να βρίσκω στον καθένα το δικό του χαρακτήρα και άστρο. Αυτό που τους λέω να προσέχουν, είναι το πόσο δύσκολο είναι αυτό που θέλουν και ότι πρέπει να παραμένουν ενήμεροι και ταπεινοί και αληθινοί.
 
lia02
 
Τι σε ιντριγκάρει πιο πολύ; Η ώρα της διδασκαλίας ή του Live;
Του Live φυσικά! Η διδασκαλία είναι ένα αιμοβόρο βαμπίρ, που σε κατασπαράζει και ας σου χαρίζει το δώρο της αιώνιας νεότητας και δια βίου μάθησης (για τον δάσκαλο  μιλάω, μαθαίνουμε συνέχεια από τα παιδιά). Είμαι τραγουδοποιός κατά κύριο λόγο και performer, όχι δασκάλα, κατά κύριο λόγο. Μακάρι να μπορούσα να διδάσκω από επιλογή και όχι από ανάγκη. Και να μπορούσα και εγώ και η οικογένεια/μπάντα να έχουμε τους πόρους να είμαστε στούντιο, πρόβα, περιοδεία, Live συνέχεια. Αλλά πού τέτοια τύχη!
 
Για σένα τι είναι πιο όμορφο σαν συναίσθημα; Η εμφάνιση σε ένα μεγάλο φεστιβάλ, σε μια μεγάλη αρένα, με χιλιάδες κόσμο ή σε ένα γεμάτο μαγαζί μικρής χωρητικότητας;
Είναι πολύ γλυκά τα μικρά μαγαζιά… αλλά τα περισσότερα δεν έχουν υποδομή και είναι μια ταλαιπωρία για μας και για τον κόσμο. Και οι περισσότεροι επιχειρηματίες δεν αντιλαμβάνονται το κακό που κάνουν στην σκηνή και δεν τους νοιάζει κιόλας, το κατανοώ. Ο κόσμος πάλι, στα μικρά μαγαζιά, συνήθως φέρεται λες και σε... αγοράζει, με τα 7 Ευρώ του ποτού του και έχει πολύ άξεστη συμπεριφορά συνήθως. Για αυτό το λόγο και εδώ και δύο χρόνια τουλάχιστον, αποφασίσαμε να μην το ξανακάνουμε.  Στις μουσικές σκηνές είναι πολύ καλύτερα τα πράγματα. Ο κόσμος έρχεται για να ακούσει και να δει και συνήθως ξέρει τι έρχεται να ακούσει και να δει, στην πλειοψηφία του. Αλλά εννοείται, νομίζω, πως θέλουμε να παίζουμε κατά κύριο λόγο σε μεγάλα φεστιβάλ και μεγάλους χώρους και για λόγους τεχνικής υποδομής και γιατί αυτόν τον ήχο έχουμε φτιάξει και φανταστεί. Εννοώ, δεν παίζω μα μία κιθάρα και όποια γωνία μπορεί να γίνει... σπίτι μου (χωρίς να υποτιμάω την εν λόγω επιλογή και πρακτική συναδέλφων). Έχουμε ένα σωρό εξοπλισμό και βίντεο και πεταλάκια, πραματάκια, πληκτράκια και οι παραγωγές γενικά έχουν γίνει με βλέψη για μεγάλους χώρους με σπουδαίο ήχο και φως. Επίσης, πώς να το κάνουμε... Το να παίζεις μπροστά σε χιλιάδες κόσμο, σου δίνει άλλο boost να συνεχίσεις (δεν ξέρω, φαντάζομαι) και όλοι με αυτές τις εικόνες μεγαλώσαμε να ζηλεύουμε... εκείνο το Wembley Arena γεμάτο σηκωμένα χέρια ψηλά. Αμήν και πότε!
 
Κώστας Κούλης
 
lia03

Συνεντεύξεις

Επισκέπτες

0 Μέλη και 128 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι