Βιβλία

Facebook

Twitter

Με έξι κλικ

 
Με έξι κλικ
Γιώτα Φώτου
Εκδόσεις Ψυχογιός
 
   Η Μαίρη Ζαρακοβίτη, η γκουρού μας στη στήλη των βιβλιοκριτικών, μου έδωσε δυο-τρία βιβλία να τσεκάρω… Ανάμεσά του κι αυτό. Διάβασα το μισό βιβλίο από το σπίτι ως τη δουλειά και έριξα και μισή ντουζίνα κατάρες που το ξέχασα στο γραφείο και θα έπρεπε να περιμένω μία ολόκληρη μέρα για να το ξαναπιάσω στα χέρια μου. Η υπέροχη ιστορία δύο παιδιών που θα πήγαιναν πρώτη γυμνασίου με ξετρέλανε! Ο τρόπος που αποδόθηκε η μαγεία της αρχής της εφηβείας, η τεχνοτροπία της κυρίας Φώτου στο γράψιμο και στην απεικόνιση χαρακτήρων, με κάνουν να θέλω διακαώς να τη φιλοξενήσουμε στο περιοδικό. Από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα μέσα στο 2016 και ένα από τα καλύτερα που έχω διαβάσει ποτέ μου!
 
meexiklik
   Η Βίβιαν τελειώνει το δημοτικό σε ένα πανάκριβο ιδιωτικό σχολείο, ίσως το καλύτερο της χώρας και είναι μάλιστα υποδειγματική μαθήτρια. Πέρα από τις δεξιότητές στα μαθήματα, είναι εξαιρετικό δείγμα κολυμβήτριας, ενώ έχει και μία ιδιαίτερη κλίση στη φωτογραφία. Όμορφη, δυναμική και οξυδερκής, έχει καταφέρει να κάνει τα διαφορά, ακόμα και μέσα στην ελίτ, την οποία βιώνει καθημερινά. Ετοιμάζεται όλο χαρά να υποδεχθεί τη μετάβασή της στο γυμνάσιο, μέσα από τη θαλπωρή της μονοκατοικίας στην Κηφισιά, στην οποία διαμένει, όταν, σαν κατραπακιά, έρχεται η είδηση ότι θα πρέπει να φύγει… Η οικογένειά της, χτυπημένη από την κρίση, πουλάει όπως και ό,τι μπορεί για να ξελασπώσει. Το Καλοχώρι, το χωριό του πατέρα της, είναι η μόνη λύση. Το κορίτσι δεν μπορεί να πιστέψει ότι δεν θα ξαναδεί τους φίλου του, δεν μπορεί με τίποτα να δεχτεί ότι θα φύγει από το σχολείο του, για να πάει κάπου που δεν γνωρίζει κανέναν και τίποτα… Η κατήφεια στα «καλύτερά της»…

   Η άφιξη στο χωριό είναι η αρχή του εφιάλτη της. Δημόσιο σχολείο, ένα σπιτάκι τόσο δα, κόσμος που μάλλον την κοιτάει με μισό μάτι και συμμαθητές που ούτε καν αυτό το μισό διατίθενται να διαθέσουν… Η Βίβιαν προσπαθεί να ανοίξει ένα παράθυρο προς το παλιό της περιβάλλον, συνομιλώντας διαδικτυακά με την κολλητή της, αλλά φευ… Το χωριό και τα παιδιά που συναντά της φαίνονται μάλλον από άλλο πλανήτη.

   Ο Στέργιος είναι ένα από τα παιδιά του χωριού. Έξυπνος, επιμελής, φιλότιμος και με όραμα, ο πιτσιρικάς βοηθά όσο μπορεί τους γονείς του στα χωράφια, είναι από τους καλούς μαθητές και βγάζει εκπληκτικές φωτογραφίες. Χαίρει εκτίμησης μικρών και μεγάλων και δεν λέει ποτέ όχι. Όταν η πρωτευουσιάνα έρχεται στο χωριό, περνάει μια βόλτα από το σπίτι της για τα καλωσορίσματα, κατόπιν σχετικών παραινέσεων των δικών του, φεύγει όμως με πικρή γεύση στο στόμα μια και η εν λόγω είναι σνομπαρία. Τη στόλισε όμως και κείνος όπως έπρεπε. Της είπε μερικά πολύ έξυπνα «φωνήεντα» και η μέλλουσα συμμαθήτριά του έμεινε να το σκέφτεται… Η Βίβιαν πάλι δεν το ήθελε να ακουστεί σνομπ. Το γεγονός ότι άφησε πίσω της όλα όσα αγαπούσε, την έκανε να συμπεριφέρεται περίεργα, παρά τη θέλησή της να μην το κάνει. Ενώ ήθελε πολύ να ανήκει στην παρέα, της έβγαινε αυθόρμητα το ανάποδο. Τα πράγματα δεν δείχνουν ότι θα πάνε καλά, ποιος όμως μπορεί να τα βάλει με το χαμόγελο, το πείσμα και το πάθος των παιδιών; Ακριβώς… Κανείς.
 
Λίγα λόγια για τη συγγραφέα
fotouΗ ΓΙΩΤΑ ΦΩΤΟΥ γεννήθηκε στο Δροσάτο Καρδίτσας και μεγάλωσε στη Λάρισα, όπου σπούδασε αρχικά στην Παιδαγωγική Ακαδημία. Στη συνέχεια συμπλήρωσε τις σπουδές της στο ΑΠΘ και στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας. Εργάστηκε ως Σχολική Σύμβουλος στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Είναι παντρεμένη και μητέρα τριών παιδιών. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν πέντε μυθιστορήματά της για ενηλίκους, καθώς και δώδεκα βιβλία της για παιδιά.
 
   Τι να πω… Συγκινήθηκα παρά πολύ διαβάζοντας. Ο τρόπος που γράφει η κυρία Φώτου είναι εκπληκτικός. Γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα μας το πώς μπορεί να μεταφερθεί στο χαρτί η παιδική μεγαλοσύνη. Είναι ένα βιβλίο που θα ήταν καλό να διαβάσουν όλοι οι γονείς και όλα τα παιδιά, θα ήταν πρώτης τάξης υλικό για ταινία, είναι ένα μπουκέτο το οποίο ανεπιφύλακτα προτείνω στα παιδιά όλων των ηλικιών. Κάπως έτσι δουλεύει η παιδική καρδιά, σωστά; Κάπως έτσι εξωτερικεύεται η παιδική αφέλεια, μόνο και μόνο για να κάνει εμάς τους «μεγάλους» να φαινόμαστε ακόμα πιο χαζοί στα μάτια των παιδιών.

   Η ιστορία έχει, φυσικά, καλό τέλος και τα παιδιά πορεύονται χέρι-χέρι, πέρα από εποχές, κρίσεις, φαντάσματα του παρελθόντος ή ακόμα και του μέλλοντος. Σημασία έχει τι κουβαλάς και που θέλεις να το πας. Τα υπόλοιπα είναι – μάλλον – μιζέριες. Μπράβο και πάλι μπράβο στη συγγραφέα.

Κώστας Κούλης
 

Βιβλία

Επισκέπτες

0 Μέλη και 131 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι