Άρθρα Μουσικής

Facebook

Twitter

Game Of Thrones - Season 6 OST

 
   Ναι, το παραδέχομαι, είμαι κι εγώ ένας από τους φανατικούς της σειράς “Game of Thrones”! Πρωτότυπο, θα μου πείτε… Όντως, δεν είναι και πολύ πρωτότυπο, είναι αλήθεια. Είναι μάλλον έκδηλο υπέρ του δέοντος ότι έχουμε ανάγκη να θέσουμε τη φαντασία ως καταφύγιο ακόμη κι όταν χανόμαστε μέσα στο αφιλόξενο σύμπαν που δημιούργησε ο George R.R.Martin. Πρόκειται για μια αριστουργηματική σειρά κατά κοινή ομολογία, υπερπαραγωγή σε κάθε επίπεδο, που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον όσων πιάστηκαν στο δίχτυ της.
 
game590   Πρόσφατα παρακολουθήσαμε και την έκτη σεζόν, η οποία μας άφησε πολύ καλές εντυπώσεις. Ευτυχώς δεν κλάψαμε άλλους αγαπημένους. Αντιθέτως γευτήκαμε ένα μπισκότο επιβράβευσης για το γεγονός ότι για πέντε σεζόν παρακολουθούμε σημαντικούς χαρακτήρες να σφαγιάζονται και λάβαμε και τη χαιρέκακη ικανοποίηση με τη βοήθεια της Νέμεσης, βλέποντας το Ramsay να αποχαιρετά το μάταιο εκείνο κόσμο… με τη βοήθεια του καλύτερου φίλου του ανθρώπου.

Ένα παράπονο όμως έχω και πρέπει να το πω…

   Η μουσική δεν φαίνεται να στέκεται πάντα σε αντίστοιχο ύψος με το υπόλοιπο σύνολο. Πάντα νιώθω ότι ήθελα κάτι διαφορετικό, κάτι που να ταιριάζει περισσότερο με το ύφος και την αισθητική του κολοσσιαίου αυτού δημιουργικού εγχειρήματος.

   Μη βιαστείτε να με κακοχαρακτηρίσετε…  Θα έχετε όλο το χρόνο να το κάνετε αφού καταχραστώ λίγο το χρόνο σας και παραθέσω τα επιχειρήματά μου.
 
Ας ξεκινήσουμε από την αρχή.
 
•    Επιλέγοντας το συνθέτη
   Ο Ramin Djawadi έχει ένα πολύ ενδιαφέρον και γεμάτο βιογραφικό. Αυτό σαφώς είναι μία πολύ καλή αρχή. Σπούδασε στο Berklee College of Music, μία σχολή από όπου έχουν βγει μουσικάρες, ας μου επιτραπεί η έκφραση. Αμέσως μόλις αποφοίτησε τον πρόσεξε ο Hans Zimmer. Εδώ είναι και το πρόβλημα κατά τη γνώμη μου… Μία τόσο χαρακτηριστική φυσιογνωμία σαν το Zimmer σίγουρα αφήνει το στίγμα της σε ένα νέο συνθέτη. Οι επιρροές είναι περισσότερο από εμφανείς.
 
game593
   Οι μακρόσυρτες, ανύπαρκτης σχεδόν κινητικότητας, μελωδίες, σε συνδυασμό με τη γεμάτη ενορχήστρωση, η οποία επιδιώκει τη συγχώνευση των ηχοχρωμάτων, είναι ίδιον του Zimmer, ο οποίος λόγω και της μεθόδου που χρησιμοποιεί στις παραγωγές του, λειτουργεί ας το πούμε απλά, σαν… πληκτράς. Αυτό που εννοώ με αυτόν τον χαρακτηρισμό είναι ότι συνθέτει και ενορχηστρώνει όπως θα έκανε κάποιος που βλέπει κάτι σε μία οθόνη ενώ κάθεται πίσω από τα πλήκτρα του και απλά βάζει τα χέρια του πάνω προσπαθώντας να φτιάξει συγχορδίες… Η ελλιπής κατάρτιση ενός συνθέτη που πληρώνεται εκατομμύρια, δεν δικαιολογείται ακόμη κι αν αυτές οι αμοιβές του επιτρέπουν να προσλαμβάνει όποιο ταλαντούχο νέο πήγε και έμαθε να συνθέτει και να ενορχηστρώνει με τον ακαδημαϊκό τρόπο.

   Εύκολα μπορεί να διαπιστώσει κανείς τις τεράστιες διαφορές του αποτελέσματος που επιτυγχάνει ο Zimmer με τα κοσμήματα της ενορχηστρωτικής τέχνης αλλά και της σύγχρονης σύνθεσης που κατάφερε ο John Williams, αλλά ας μην επεκταθούμε σε αυτό καθώς πάντα μπορεί να πει κανείς ότι είναι ένα υποκειμενικό ζήτημα. Εν τούτοις θα πρέπει να παραδεχτούμε πως ένας νέος που έχει δουλέψει με τη μέθοδο του Zimmer και οφείλει σε αυτόν την όποια δημοτικότητά του (άρα και την αρχή της καριέρας του), ενδεχομένως να μην είναι ο πλέον κατάλληλος να συνθέσει στο ανάλογο ύφος με αυτό που χρειάζεται η σειρά.

   Έχει κάνει πολύ καλή δουλειά στο Pacific Rim, το Prison Break και το Person of Interest, αλλά με το ύφος που περίμενα να ακούσω στη σειρά, δεν έχει ασχοληθεί πολύ, πέραν του Warcraft, στο οποίο εντοπίζουμε αντίστοιχη αντιμετώπιση με τα παραπάνω.
 
game592
 
•    Θεματική ανάπτυξη
   Ο Howard Shore μας έχει κακομάθει. Έχει κάνει τόσο καλή δουλειά με τις τριλογίες του Άρχοντα και του Χόμπιτ, που αποτελεί αναπόφευκτα μέτρο σύγκρισης όσον αφορά στο είδος που μας απασχολεί στην προκειμένη περίπτωση.

   Ο Shore έκανε κάτι που λειτουργεί άρτια σε μεγάλη κλίμακα. Όπως και ο Wagner πριν από αυτόν με τις μικρές χαρακτηριστικές μελωδικές του φράσεις (leitmotif) στις πολύωρες όπερές του, έτσι και ο Howard Shore έφτιαξε θέματα που αναλογούν σε συγκεκριμένο περιεχόμενο σημειολογικά και βοηθά στην κατανόηση και στην άμεση αντιστοίχηση – υπογράμμιση του σημαίνοντος με το σημαινόμενο σε πολλά επίπεδα (συναισθηματικά, νοηματικά κτλ). Υπήρχε το θέμα του Shire, το θέμα της Mordor κ.ο.κ. Στο Game of Thrones αυτό θα έλεγα ότι απουσιάζει ολοκληρωτικά, ακόμη και σαν υπόνοια. Θα μου πείτε, συνθετική επιλογή… Εγώ θα αναρωτηθώ, επιλογή ή μη επιλογή… αδυναμία ίσως;

   Αναρωτιέμαι, καθώς δεν φαίνεται να μη στηρίζεται σε θέματα, ώστε να υποθέσουμε πως έχει μία πιο ιμπρεσιονιστική διάθεση. Αυτό φαίνεται στο γεγονός ότι στηρίζεται σε ένα και μοναδικό θέμα από την αρχή της σειράς, το εισαγωγικό του θέμα.
 
Στο soundtrack της έκτης σεζόν βλέπουμε πως έχουν επιλεγεί τα εξής κομμάτια.
1. Main Titles  
2. Blood Of My Blood  
3. Light Of The Seven  
4. Needle  
5. Coronation  
6. Feed The Hounds  
7. My Watch Has Ended  
8. The Red Woman  
9. Hold The Door  
10. Khaleesi  
11. Maester  
12. A Painless Death  
13. Reign  
14. Let's Play A Game  
15. Bastard  
16. Trust Each Other  
17. Winter Has Come  
18. Hear Me Roar  
19. The Winds Of Winter
 
   Μέσα σε 19 λοιπόν επιλεγμένα κομμάτια, ακούμε το βασικό θέμα και παραλλαγές του στα 10 (!) από αυτά (τα υπ’ αριθμόν 1, 3, 4, 7, 9, 10, 11, 15, 17 και 19). Μπορείτε να το διαπιστώσετε ακούγοντάς τα στο youtube :

 
   Δέχομαι πως πολλοί συνθέτες θεωρούν πως είναι πλεονασμός το να βάλεις παραπάνω από 2 – 3 θέματα σε μία ταινία, αλλά εδώ μιλάμε για μια ολόκληρη σεζόν (ίσως και τις έξι, αν επεκταθούμε και στα προηγούμενα soundtrack). Όμως ας μη μείνουμε σε αυτό. Το ζήτημα της μονοτονίας προκύπτει όταν αρχίζουν αυτές οι παραλλαγές να μη μοιάζουν με παραλλαγές αλλά με απλές επαναλήψεις, συνήθως σε πιο αργή ρυθμική αγωγή.
 
    Ξεκινάμε με ένα θέμα που είναι μεν πολύ ωραίο και μένει στο αυτί, αλλά το οποίο έχει πολύ λίγο υλικό για ανάπτυξη. Για όσους διαβάζουν μουσική παραθέτω πιο κάτω μία πρόχειρη παρτιτούρα του αρχικού θέματος. Οι αγαπητοί αναγνώστες, είτε γνωρίζουν ανάγνωση μουσικής είτε όχι, μπορούν να παρατηρήσουν πόσο συχνό είναι το τεμάχιο που έχω κυκλώσει με κόκκινο. Επίσης θα ήθελα να επισημάνω πως το μισό από το θέμα είναι μία φράση που αποτελεί αρμονική αλυσίδα της πρώτης φράσης (δηλαδή είναι το ίδιο πράγμα από άλλη αφετηρία) και για να είναι πιο κατανοητό το έχω επισημάνει με μπλε. Το πράσινο Χ στο τέλος είναι για να δηλώσω πως δεν έχει καν νόημα να σημειώσουμε το ποσό των επαναλήψεων που θα έπρεπε να σημειώσουμε εκεί, καθώς είναι αμέτρητες…
 
game589
 
   Θα μου πείτε, «Κι ο Beethoven έγραψε όλη την ενάτη συμφωνία στηριζόμενος σε ένα λιλιπούτιο μοτίβο». Όμως υπάρχει μία διαφορά (κι όχι το γεγονός ότι ένας είναι ο Beethoven, δεν χρειαζόμαστε δογματισμό στη μουσική…), αυτή είναι ότι ο Beethoven ήξερε όντως να κάνει παραλλαγές κι έτσι προέκυπτε η ανάπτυξη, η οποία είναι απούσα στην περίπτωση του Djawadi, σε όλες τις σεζόν.

   Δεν έκανε καμία ουσιαστική αλλαγή στο αρμονικό υπόβαθρο, αλλά ούτε και στη μελωδία, ποτέ. Σε καμία σεζόν! Σε καμία παραλλαγή του θέματος! Συγνώμη, πρέπει να είμαι ειλικρινής, έκανε μία παραλλαγή στην αρμονία του βασικού θέματος του Game of Thrones, αλλά το ανακάλυψα στο soundtrack του Person of Interest… #feeling creative!

   Παραθέτω εδώ μερικές αυτοσχεδιαστικές και πρόχειρες απόπειρες παραλλαγής του παραπάνω θέματος για να γίνει εύκολο να διαπιστωθεί πόσο απλό θα ήταν να προκύψει κάτι ενδιαφέρον μέσω μικρών τεχνασμάτων που μαθαίνει κανείς όταν σπουδάζει σύνθεση. (Την 1η φορά είναι το κανονικό θέμα, τη 2η , 3η , 4η και 5η φορά έχει υποστεί αλλαγές στη μελωδική κίνηση, στις δύο τελευταίες φορές ακούμε ελαφρώς αλλαγμένη τη μελωδία αλλά με σημαντικές διαφοροποιήσεις στην αρμονία).
 
   Αν ξεπεράσουμε τα παραπάνω προβλήματα, που κατά τη γνώμη μου υπάρχουν, μπορεί να διακρίνει κανείς τη διάθεση του συνθέτη να πειραματιστεί με ηχοχρώματα πιο προσφιλή στην αισθητική των ταινιών που συγκαταλέγονται στο ίδιο είδος με τη σειρά. Στο τέταρτο κομμάτι (Needle), αν άκουσα σωστά, υπάρχει ένα είδος Zither (παρόμοιο με το δικό μας κανονάκι), που σαν ηχόχρωμα φέρνει στο νου το μεσαιωνικό ψαλτήριο (αντίστοιχο όργανο εποχής). Μία επίσης καινούρια προσέγγιση για τον ήχο της σειράς, βλέπουμε στο 18ο κομμάτι, το οποίο έχει μία μίνιμαλ Ευρωπαϊκή αισθητική με καταπληκτική ηχογράφηση σόλο εγχόρδων.
 
game591
   Πολλά κομμάτια είναι στον ίδιο ρυθμό (3/4) με το βασικό θέμα. Ενδεικτικά αναφέρω τα κομμάτια 4 και 13. Ενδιαφέρουσα αλλαγή παρουσιάζει το 12ο με έντονη ρυθμική αγωγή (στα 5/8). Υπάρχουν κάποια εντελώς αδιάφορα όπως τα 5 και 6, που δεν έχουν κάποια άλλη πρόθεση παρά το να προκαλέσουν μία έκρηξη αδρεναλίνης μέσω των κρουστών, καθώς δεν παρουσιάζουν ενδιαφέρον σε κάποια άλλη διάσταση (μελωδική, αρμονική ή ενορχηστρωτική), το ίδιο ισχύει και για τα κομμάτια 12 και 13 σε γενικές γραμμές.

   Τα κομμάτια 2 και 8 είναι σε ένα ambient στυλ που ξενίζει και ιδιαιτέρως στην περίπτωση του 2ου κομματιού, όπου ακούμε και κάποια φωνητικά σε στυλ Lion King (το θέμα αυτό επανέρχεται στο τελευταίο κομμάτι).

   Το κομμάτι 10 (Khaleesi) ταιριάζει πολύ στο ύφος της ομώνυμης μητέρας δράκων και έχει συνδυάσει πολύ πετυχημένα το tribal ρυθμικό στοιχείο με την όλη ανάπτυξη.
 
   Πηγή ενθουσιασμού για πολλούς αποτέλεσε το 3ο κομμάτι (Light of the Seven), το οποίο όταν κανείς το ακούει στη σειρά, οπωσδήποτε το προσέχει! Είναι ένα νέο θέμα, με πολύ λιτή ενορχήστρωση. Το πιάνο δεσπόζει και αφήνει το χώρο για το θεατή να αναλογιστεί τις προεκτάσεις αυτού που βλέπει. Θεωρώ πως είναι ένα όμορφο κομμάτι, το οποίο αν το ακούσει κανείς εκτός σειράς, είναι ακόμα καλύτερο. Προσωπικά θα έλεγα πως το είναι σχετικά αταίριαστο και πάλι με το ύφος και της σειράς αλλά και με τη διάθεση της στιγμής. Ένας λόγος που μπορεί ο ακροατής να προσέξει το soundtrack μια δεδομένη στιγμή είναι και η περίπτωση η μουσική να είναι αρκετά μακριά όσον αφορά στην υφολογική συνέπεια και ως εκ τούτου να προκληθεί το ενδιαφέρον του ακροατή.
 
   Παρόλα τα παράπονά μου σχετικά με τη μουσική της σειράς, θεωρώ ότι η τελευταία παραμένει ένα ανεπανάληπτο εγχείρημα και εν τέλει, ακόμα και οι προσωπικές προκαταλήψεις (μουσικές και μη) μπορούν να ξεπεραστούν, καθώς ο χρόνος εδραιώνει αυτό το συλλογικό δημιούργημα ως έχει στη συνείδησή μας και αύριο θα αποτελεί τη νόρμα.
 
Μιχάλης Ανδριτσόπουλος
 

Άρθρα Μουσικής

Επισκέπτες

0 Μέλη και 118 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι