Συνεντεύξεις

Facebook

Twitter

Συνέντευξη με το Δημήτρη Κατή

 
   Λαμβάνω ένα μήνυμα από τον καλό φίλο και συνοδοιπόρο στα περί μουσικής, Θωμά Βασιλείου. Πολύ νεότερος από μένα ο Θωμάς, με πόδια που αντέχουν πολύ περισσότερο, τρέχει καθημερινά και γράφει για την ελληνική σκηνή. Όποτε πήγαινα και όποτε πάω σε Live με αποκλειστικά ελληνικές μπάντες, πάντα πετύχαινα και πετυχαίνω το Θωμά, δεν υπήρχε περίπτωση να λείπει. Το μήνυμα λοιπόν λέει πως στις 16 Οκτωβρίου παίζουν οι Εξόριστοι στο Κύτταρο. Χαμογελάω, απαντώ και αρχίζουμε την «κουβέντα». Η οποία κουβέντα φυσικά οδηγεί στο Δημήτρη Κατή. Του αναφέρω ότι θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα περίπτωση να φιλοξενήσουμε το Δημήτρη στο περιοδικό. Μιλάμε για έναν άνθρωπο, μουσικό, δημιουργό και δημοσιογράφο, που έχει τιμηθεί πολλάκις στις ΗΠΑ για τη μουσική του, που έχει πάρει μια ντουζίνα βραβεία για τις συνθέσεις του, που βραβεύτηκε από την ΕΣΗΕΑ, που μοιράζει το χρόνο του σε Ελλάδα και Αμερική και που έχει όραμά του να βγάζει πάντα τη χώρα του προς τα έξω, σε αντίθεση με πληθώρα «Ελλήνων» που κάνουν το ακριβώς αντίθετο. Το ραντεβού ορίζεται σε μια ωραία καφέ στα Βριλήσσια και εκείνο το απόγευμα της Παρασκευής φωτίζεται από την κουβέντα, τις θύμισες, το παρελθόν και το μέλλον, έτσι όπως το πρεσβεύουν οι Εξόριστοι. Επί του πρακτέου, το σχήμα θα πει αυτά που έχει να πει στη σκηνή, εμείς όμως έχουμε την τύχη να μάθουμε πολλά... Για το νέο άλμπουμ, για τις επόμενες κινήσεις... Πολλά ευχαριστώ στο Θωμά που κανόνισε τη συνέντευξη.
 
katis11
 
Αν δεν κάνω λάθος, επιστρέφεις στη σκηνή μετά από οκτώ μήνες περίπου; Από τον περασμένο Φλεβάρη;
Κοίταξε... Ξεκινήσαμε την περιοδεία Οκτώβρη του ‘13, δηλαδή ουσιαστικά είμαστε σε tour ενάμιση χρόνο τώρα. Βέβαια, με τα πήγαινε-έλα τα δικά μου στην Αμερική, αναγκαστικά, έκοβα στη μέση την περιοδεία για να μπορέσω να γυρίσω στην Αμερική... Τελευταίο Live που κάναμε ήταν το Φλεβάρη στην Αρχιτεκτονική.
 
katis01Σου έχουν λείψε τα Live; Ξέρω βέβαια ότι κάνεις κι άλλα πράγματα...
Ναι, βέβαια. Τα Live είναι... Είναι το κάτι άλλο. Εκεί έχεις άμεση επαφή με τον κόσμο. Εκεί είναι η ουσία. Και δίνεις την ευκαιρία σε σένα να απολαύσει ο ένας τον άλλο. Είναι αμοιβαίο.
 
Ξέρω ότι έχεις μεγάλο setlist, έχεις μεγάλο ρεπερτόριο... Πέρα από τα δικά σου, τι εκπλήξεις μας ετοιμάζεις;
Το setlist που έχουμε είναι πολύ μεγάλο σε διάρκεια... Να φανταστείς ότι παίζαμε μέχρι δεκατρία κομμάτια, που είναι λίγα και βγάζαμε δύο ώρες πρόγραμμα! Τώρα που έχουμε αυξήσει τα κομμάτια... Δεν ξέρω πόσες ώρες θα βγει το Live! (γελάει) Γιατί, όπως ξέρεις, τα κομμάτια των Εξόριστων είναι μεγάλα. Δεν είναι αυτά τα «χιτ», που είναι δυο-τρία λεπτά και τελειώνει η υπόθεση. Εμάς τραβάνε μέχρι και εννιά λεπτά. Πιστεύω ότι αυτό το show που θα γίνει τώρα στις 16 του Οκτώβρη - και θέλω να το πιστεύω - θα θυμίσει εποχές το Ρόδον. Πιστεύω στο Κύτταρο να γίνει κάτι ανάλογο.
 
katis15
 
Διάβασα ότι ετοιμάζεις καινούργιο δίσκο. Μάλιστα υπήρχε μία ανακοίνωση ότι 14 Σεπτεμβρίου έγινε η παρουσίαση ενός από τα καινούργια κομμάτια... Πότε θα βγει η νέα κυκλοφορία; Τέλος του ‘15, αρχές του ‘16...
Η αλήθεια είναι ότι μείναμε πίσω. Ξεκινήσαμε το ‘13, τον Ιούνιο, τα recording για το νέο δίσκο, γράψαμε αρκετά κομμάτια, τα οποία δεν ολοκληρώσαμε, έφυγα εγώ πάλι για Αμερική, μπλέξανε άλλες δουλειές στη μέση, έμεινε πίσω αυτό, ξανάρθα, κάναμε Live, έφυγα πάλι και τώρα πιστεύω ότι θα αφιερώσω πολύ χρόνο για τη μπάντα, αποκλειστικά για τη μπάντα. Πιστεύω ότι θα είμαστε έτοιμοι το ‘16. Γιατί ο κόσμος περιμένει και έχει δίκιο! Όταν το υπόσχεσαι, όταν ξεκινάς το 2013 να κάνεις δίσκο και έχει έλθει το 2014 και δεν έχει γίνει, ο κόσμος είναι «Τι μας λες τώρα»; Και έχει δίκιο. Είναι όμως εποχές που πρέπει να ζήσεις. Δεν είναι όπως παλιά, που ερχόταν η ΕΜΙ και ο συγχωρεμένος ο Μάνος Ξυδούς και σου ‘λεγε «Έλα δω, Κατή, Εξόριστοι, βγάζετε δίσκο»! Και τα πλήρωναν όλα αυτοί. Τώρα δεν είναι έτσι...
 
katis02Τώρα πλέον από την τσέπη σου.
Βέβαια! Και από την τσέπη σου και είναι και η κρίση που έχει τα πράγματα καταστροφικά για τον τόπο μας...
 
Πού γράφετε;
Ξεκινήσαμε εδώ στα Βριλήσσια, στον Τάσο τον Κατσούλη, ο οποίος στο show “300 Σπαρτιάτες» έπαιζε πλήκτρα. Κοίτα, δεν θα είναι ένα συγκεκριμένο στούντιο, θα είναι διάφορα. Ανάλογα... Αλλού θα γράψουμε τύμπανα, αλλού θα γράψουμε τη φωνή. Θα πρέπει να γίνει προσεγμένα όλο αυτό. Ανάλογα πού ενδείκνυται κάθε στούντιο περισσότερο...
 
Όσον αφορά τη μουσική σου, φαντάζομαι αυτό που σε χαρακτηρίζει αλλά και σε ιντριγκάρει περισσότερο, είναι το επικό στοιχείο. Απ’ ό,τι καταλαβαίνω εγώ...
Ναι, σωστά.
 
Θα έλεγες ότι είναι η κινητήρια δύναμη για την έμπνευσή σου; Αυτή η αγάπη σου για το επικό...
Ασφαλώς! Ακριβώς όπως το είπες. Όταν πάει κάποιος να δημιουργήσει, είτε μουσικός είτε ποιητής είτε σκηνοθέτης είτε συγγραφέας, πρέπει από κάπου ορμώμενος να ξεκινήσει τη θεματολογία του. Έτσι ακριβώς κι εγώ! Το επικό βγήκε αυθόρμητα, δεν το επέλεξα... Όταν ξεκίνησαν οι Εξόριστοι ήμουν δεκαοκτώ χρονών... Είχα επηρεαστεί πολύ από την επική θεματολογία και όχι μόνον την ελληνική μυθολογία...
 
katis03
 
Και τη σκανδιναβική;
Όχι τόσο τη σκανδιναβική όσο αυτή της Κεντρικής Ευρώπης. Αυτές τις εποχές... Και αυτό πιστεύω ότι βγήκε στο δημιουργικό σκέλος της έμπνευσης.
 
katis04Θα ξαναέκανες δίσκο με αγγλικό στίχο; Σαν τον «The Wrath Of Zeus”;
Κοίταξε... Σκεφτόμαστε αυτό το δίσκο να το βγάλουμε σε τρεις γλώσσες. Το κομμάτι που παρουσιάστηκε, «Η Ιστορία Ενός Ήρωα», έχει ήδη ηχογραφηθεί σε τρεις γλώσσες. Ελληνικά, αγγλικά και γερμανικά. Υπήρχε μια ιδέα, επειδή έχουμε αρκετούς fan στην Ανατολική Ευρώπη, Ουκρανία και Ρωσία, και επειδή μας έχουν φτιάξει και ένα fan club στην Ουκρανία, να το κάνουμε, αυτό το κομμάτι μόνο, και στα ρώσικα. Πιστεύω ότι όλος ο δίσκος θα είναι τουλάχιστον σε δύο γλώσσες, ελληνικά και αγγλικά. Και το καλό είναι ότι ο τραγουδιστής μας, ο Φίλιππος Μοδινός, μιλάει όλες τις γλώσσες αυτές πλην των ρωσικών! (πολλά γέλια)
 
katis05
 
Όταν έκανες το δίσκο στα αγγλικά... Σε ενθουσίασε, σε ξενέρωσε...
Τι να σου πω... Ο κόσμος περίμενε να κάνουμε κάτι στα ελληνικά. Η αλήθεια είναι αυτή. Και νομίζω ότι είχε δίκιο. Ήταν ένα εγχείρημα... Μετά από μερικά χρόνια θα δούμε πως πήγε. Ο τραγουδιστής που είχαμε σε αυτό το δίσκο, ο Stuart Cook, μου άρεσε. Είχε πολλή καλή εμφάνιση πάνω στη σκηνή. Εμένα μου θύμιζε δεκαετία ‘70, που ήταν από τις αγαπημένες μου δεκαετίες. Εμένα μου άρεσε το Hard Rock του ‘70. Είχε αμεσότητα, έβγαζε όλο αυτό το feeling, αλλά... δεν ήξερε ελληνικά, ήταν Εγγλέζος. Βέβαια κάναμε κάποιες προσπάθειες, να τραγουδήσει το «Σύνορα Παντού» στα ελληνικά και ο κόσμος το γούσταρε αυτό, το χειροκρότησε για την προσπάθειά του. Αλλά, όπως σου είπα, ο κόσμος περίμενε κάτι στα ελληνικά. Εμείς κάναμε ένα πείραμα, να δούμε τι θα γίνει... Κοίτα, η μπάντα του 2006 ήταν πολυεθνική. Γιαπωνέζος ντράμερ, Κύπριος κιμπορντίστας, Εγγλέζος τραγουδιστής... Μόνο δύο Έλληνες ήμασταν! (γελάει)
 
katis06
 
 
 
katis07Δεν είναι όμως πολύ ωραίο αυτό το πράγμα; Να μπορείς να συνεννοείσαι μέσω της μουσικής με κάποιον που δεν μιλάς τη γλώσσα του;
Ναι, βέβαια! Κοινή γλώσσα! Να φανταστείς, με το Γιαπωνέζο παίζαμε μαζί στη Νέα Υόρκη και μέναμε και δίπλα ο ένας στον άλλο! Είχαμε φτιάξει μπάντα μ’ αυτόν και το Νίκο Μάσσιο, τον πρώτο μπασίστα των Εξόριστων! Και εκεί γνώρισα και το Βάσο το Βασιλείου, μετέπειτα πληκτρά στους Εξόριστους. Και κάναμε αρκετές συναυλίες το 2006 και το 2007 στην Ελλάδα.
 
Μια και μιλάμε για συναυλίες και τέτοια πράγματα, σκέφτεσαι να το γράψεις αυτό το Live και να το κυκλοφορήσεις; Έχεις να κάνεις Live δίσκο από το «Live In Servia”...
Θα το ηχογραφήσουμε. Την ηχογράφηση έχει αναλάβει ένας παλιός Εξόριστος, ο Χάρης Γερουλάκης.
 
Δημήτρη, στη ζωή σου έχεις πάρει παρά πολλά βραβεία. Έχεις κερδίσει ένα σωρό επαίνους... Ποια από όλα αυτά τα βραβεία, από όλους αυτούς τους επαίνους, σε συγκίνησε εσένα προσωπικά περισσότερο;
Πάντα η πρώτη φορά είναι εκείνη, η οποία σε συνεπαίρνει... Η πρώτη φορά ήταν το 2007, που πήρα το πρώτο βραβείο στο Los Angeles, στα «Los Angeles Music Awards”. Ήταν εκεί ο δήμαρχος του Los Angeles, ήταν ονόματα μεγάλα... Να ξέρεις ότι έχεις βραβευτεί δίπλα στο Slash... O οργανισμός «Los Angeles Music Awards” είναι από τους μεγαλύτερους στην Αμερική, όσον αφορά τη μουσική. Ξέρεις ότι είσαι υποψήφιος, αλλά δεν είσαι σίγουρος ότι έχεις κερδίσει. Και όταν ακούς το όνομά σου, ένας Έλληνας μέσα σε ένα μπούγιο από διάφορες φυλές, είναι το κάτι άλλο... Βέβαια, κάθε φορά που βραβεύεσαι από μεγάλους οργανισμούς, πάντα νιώθεις ένα δέος. Και το κακό είναι... Γιατί να μην σε έχουν βραβεύσει πρώτα στην Ελλάδα;
 
 
Γιατί η Ελλάδα τα τρώει τα παιδιά της...
Αυτό το λέμε κάθε φορά! Και γι αυτό δεν υπάρχει πρόοδος. Ο άλλος κοιτάει πως θα πατήσει πάνω σου και όχι πως θα σε βοηθήσει για να βοηθηθεί κι αυτός.
 
katis08Ο πρώτος δίσκος των Εξόριστων και δη το "Κάνω Μια Ευχή" είχε πουλήσει εξωφρενικά. Εξήντα χιλιάδες κόπιες...
Παραπάνω.
 
Με το χέρι στην καρδιά... Πήρατε λεφτά εσείς; Γιατί ναι μεν η MINOS-EMI έβγαλε ένα σωρό φράγκα, αλλά εσείς; Πήρατε αυτά που έπρεπε να πάρετε;
Ένα ποσόν το παίρνεις ουσιαστικά από τις εταιρείες πνευματικών δικαιωμάτων.
 
Σαν την ΑEPI δηλαδή...
Ναι. Την οποία AEPI την έχω κόψει εδώ και δεκαπέντε χρόνια, την έχω αφήσει μόνο για την Ελλάδα. Είμαι γραμμένος στην ASCAP στην Αμερική, διότι παίρνεις τα λεφτά σου, αν υπάρχουν λεφτά, στην ώρα σου, οι κρατήσεις δεν είναι αυτές οι τρομακτικές που ισχύουν εδώ... Υπάρχει μια αξιοπρεπής αντιμετώπιση-μεταχείριση των καλλιτεχνών. Όχι ότι η AEPI δεν είναι. Αλλά, βάσει των δεδομένων που ισχύουν στην Ελλάδα, αναγκαστικά κι αυτή προσαρμόζεται με τον τρόπο που σκέφτεται ο Έλληνας... Αυτά που ήταν να πληρώσει η ΕΜΙ, τα πλήρωσε. Βέβαια, τότε ήταν κι ο Μάνος ο Ξυδούς. Ο οποίος ήταν συνεπής άνθρωπος, φίλος καλός και αν δεν ήταν αυτός, δεν ξέρω κατά πόσο οι Εξόριστοι θα είχαν βγάλει τότε τον πρώτο δίσκο. Ήταν ο άνθρωπος που πίστεψε σε μένα και κάθε φορά που με έβλεπε, μου έλεγε «Προχώρα, Μητσάρα, μπροστά, εγώ μαζί σου»! (γελάει)
 
katis09
 
katis10Μητσάρα, σου λείπει ο Ξυδούς;
Ερχόταν εδώ στο υπόγειο, τρώγαμε φασολάδα και μου ‘παιζε στην κιθάρα το «Άστη Να Λέει», που το τραγούδησε ο Καρράς με τους Πυξ Λαξ. Δεν είχε βγει ακόμα και μου κάνει «Ρε συ Μητσάρα, εσύ που είσαι Ροκάς... Έλα να σου παίξω ένα κομμάτι»! Παίρνει την ακουστική που είχα δίπλα και μου παίζει αυτό το κομμάτι. Του λέω «Ξυδούς... Βγάλτο αυτό το κομμάτι, θα τα κονομήσεις»! (πολλά γέλια) Μου έλεγε γι αυτό που έλεγε ο Gillan... “Όλοι οι αποτυχημένοι μουσικοί είναι παραγωγοί»... Και μου το έλεγε και κείνος και ήθελε να ξεφύγει από την «παραγωγή» και να κάνει κάτι δημιουργικό. Να γράψει τραγούδια... Και του έλεγα «Μάνο, προχώρα»! Το ‘90 όλα αυτά. Ήταν πολύ άνετος... Κάποια στιγμή μου λέει ότι φτιάχνει ένα συγκρότημα στους Αγίους Αναργύρους. Εγώ τότε ασχολιόμουν με post production. Τηλεόραση και τέτοια. Box, editing... Είχαμε κάνει κάτι δουλειές για την τηλεόραση με τους Πυξ Λαξ, πριν ονομαστούν έτσι. Και με πάει στους Αγίους Αναργύρους, που έκαναν τότε πρόβες οι Πυξ Λαξ, πριν καν ονομαστούν Πυξ Λαξ και μου λέει «Μήτσο, θέλω να είσαι ο κιθαρίστας του γκρουπ». Κι εγώ του λέω «Μάνο, σ’ αγαπάω, σ’ εκτιμάω, αλλά εγώ παίζω μια εντελώς διαφορετική μουσική, με εντελώς διαφορετικούς στίχους. Εγώ παίζω Ροκ και Μέταλ»!
 
katis12
 
Η δημοσιογραφία σου λείπει;
Ασχολούμαι. Όποτε έχω προτάσεις, ασχολούμαι. Αλλά πίσω από την κάμερα...
 
Τηλεόραση θα ξανάκανες;
Πίσω από την κάμερα;
 
katis13Μπροστά!
Δεν θα είχα πρόβλημα. Σε ό,τι αφορά μουσική και δημοσιογραφία δεν έχω πρόβλημα. Απλά θυμάμαι τις παλιές εποχές, με τη «Metalmania”, που υπήρχε μια νεανική ελευθερία και κάναμε «ό,τι θέλαμε»...
 
Θυμάμαι που είχες φέρει το Steve Harris...
Πολύ κύριος. Ίσως ο πιο κύριος από όλους. Μετρημένα λόγια. Και οι Nazareth! Φοβερά παιδιά κι αυτοί.
 
Για τελευταία ερώτηση σου έχω τρεις λέξεις. Ελληνική Μέταλ Σκηνή. Πάμε!
Εννοείς τις άλλες μπάντες; Οτιδήποτε κάνει κάποιος και, κατά κάποιο τρόπο, πετυχαίνει σε κάτι... Συμβαίνει στην Ελλάδα κυρίως. Στο εξωτερικό μπορεί να σε μισούν, αλλά σε εκτιμούν κιόλας. Εδώ υπάρχει μόνο κακία. Αλλά δεν με απασχολεί πλέον αυτό. Εδώ τη Μαρία Κάλλας τη βρίζαν οι δικοί μας «δημοσιογράφοι» από το πρωί μέχρι το βράδυ. Αλλά αυτά είναι συνηθισμένα... Μία μπάντα εκτίμησα. Aphrodite’s Child. Μιλάμε για μία μπάντα παγκοσμίου φήμης. Και δεν βγήκαν ούτε ο Ντέμης Ρούσσος ούτε ο Βαγγέλης Παπαθανασίου να μιλήσουν άσχημα για κανέναν. Να πω επίσης για το Γιάννη το Σπάθα, που είναι φοβερός κιθαρίστας. Να τα λέμε αυτά.
 
 
Η ελληνική σκηνή έχει πολλούς καλούς παίχτες. Έχουν όμως θυσιάσει το συναίσθημα στο βωμό της τεχνικής. Ιδίως οι κιθαρίστες, οι οποίοι φυτρώνουν σαν τα ραπανάκια. Ο ένας βάζει το μετρονόμο στο 300, ο άλλος κοιτάει πόσα like θα πάρει, πόσα views... Παίξε όπως παίζει ο Santana, δύο νότες, αλλά βγάζει feeling φοβερό. Παίξε όπως έπαιζε ο B. B. King, δύο νότες και λιώνεις. Παίξε όπως έπαιζε ο Rory Gallagher ή ο Blackmore. Κάτι που δεν κατάφερε ποτέ ο Malmsteen. Μπορεί τεχνικά να είναι σκάλες ανώτερος αλλά σαν δημιουργός... Εγώ θα ήθελα ένα Malmsteen, για να αποδώσει τέλεια τις μελωδίες μου. Αλλά, όταν είσαι ερμηνευτής θα πρέπει να ερμηνεύεις με το δικό σου τρόπο και σκέψη. Αλλιώς δεν έχει νόημα...
 
Κώστας Κούλης
 
katis14
 
 
 

Συνεντεύξεις

Επισκέπτες

0 Μέλη και 230 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι