Mindfield

Καταραμένοι Graffitάδες

graffiti2   Θυμάμαι ένα άρθρο που είχα διαβάσει παλιότερα στο ίντερνετ και αναφερόταν σε έναν ξένο που κινούνταν στο κέντρο της Αθήνας και αισθανόταν να δέχεται επίθεση από τα γκράφιτι στους τοίχους. Ήταν γι' αυτόν προσβλητικό και του προκαλούσε φόβο να κατακεραυνώνεται από άσχημης αισθητικής συνθήματα σε μια γλώσσα που δεν καταλάβαινε. Το πρώτο και τελευταίο πράγμα που σκέφτηκα σχετικά με αυτό ήταν: «Εδώ ο κόσμος καίγεται, και εσύ μου λες ότι σε προσβάλλει το γκράφιτι. Το οποίο ούτε καν καταλαβαίνεις τι γράφει; (Εδώ φαντάστηκα να πέφτει το κόκκινο τεράστιο Χ του Χfactor. Ή μήπως ήταν του «Ελλάδα έχεις ταλέντο», δεν θυμάμαι, και δεν χρειάζεται.) Ο επόμενος, παρακαλώ…»

graffiti4   Στη γειτονιά μου (την παλιά) έχω έναν τοίχο, δύο είναι δηλαδή, ο ένας απέναντι από τον άλλο και είναι άδειοι, κενοί, χωρίς ανοίγματα, “σόκορα” στην καθομιλουμένη. Στον έναν, διάφοροι εναλλακτικοί καλλιτέχνες (νομίζουν) πέσαν σαν τις μύγες και γράψαν ο καθένας το μακρύ και το κοντό του. Παραδόξως στον απέναντι, που είναι κακάσχημος και ετοιμόρροπος, ούτε ένας δεν σκέφτηκε να τον βάψει, έστω και με σκέτα γράμματα ρε παιδί μου, μήπως και τον κάνει να βλέπεται. Όχι! Πιθανόν όλοι θεώρησαν εαυτό καλλιτέχνη μεγίστου βεληνεκούς και φυσικά τα αριστουργήματα γίνονται μόνο σε ολοκαίνουριους φρεσκοσοβατισμένους και βαμμένους τοίχους πανέμορφων διατηρητέων κτιρίων, κι όχι όπου κι όπου. Μη μας πουν και χωριάτες!

graffiti9   Υπάρχει όμως σωτηρία! Σε όλους όσους ζουν στις μεγάλες πόλεις, ή και σε μικρές άσχημες το ίδιο κάνει, ενεργοποιείται έναν αυτοπροστατευτικό φίλτρο που αποκλείει αυτόματα ένα μεγάλο μέρος της ασχήμιας που αντικρίζουμε γύρω μας κάθε μέρα. Γίνονται μελέτες (από εμένα) για το αν αυτός ο μηχανισμός οδηγεί στην πλήρη αναισθησία απέναντι στα πάντα, και τυχόν συνέπειες, αλλά αυτό είναι μεγάλο θέμα, και μόλις το σκέφτηκα. Συνήθως έχω αυτό το φίλτρο ενεργό και αγνοώ τις μουτζούρες στον τοίχο, μέχρι που μια μέρα κατάλαβα τι γράφει η μία. Με μία κατακόκκινη γραμμή που έχει γίνει μονοκοντυλιά με νεροπίστολο ψηλότερα από όλες τις άλλες και μοιάζει με αίμα που τρέχει γράφει «Θλίψη».

Στάδιο ένα: Έκπληξη
   Στην αρχή με προβλημάτισε και συνοφρυώθηκα στο γεγονός ότι κάποιος, έχοντας τη δυνατότητα να γράψει οτιδήποτε, το πρώτο πράγμα που του ήρθε στο μυαλό ήταν η θλίψη. Μετά από λίγο εκνευρίστηκα!

Στάδιο δύο: Θυμός
graffiti8   Εκνευρίστηκα με την επιπολαιότητα κάποιου, που ζήτημα ήταν να αφιέρωσε πάνω από 1 λεπτό, μαζί με το γέμισμα του νεροπίστολου, στο να κοτσάρει ό, τι του κατέβηκε στο κεφάλι και να με αναγκάζει να ζω εγώ με αυτή την εικόνα, κάθε μέρα. Το ξέρω ρε φίλε ότι υπάρχει θλίψη, και μάλιστα κατάθλιψη γύρω μου! Είναι ο λόγος που δεν ανοίγω την τηλεόραση το πρωί στο σπίτι, ακούω ραδιόφωνο μόνο με τραγούδια και όχι εκπομπές και αποφεύγω τα δήθεν ενημερωτικά πολιτικο-οικονομικά blogs στο διαδίκτυο. Τη θλίψη θα τη δω αμέσως στα μάτια του επαίτη της γωνίας, αποκλείεται να μου διαφύγει, δεν είχα ανάγκη από τη δική σου υπενθύμιση, σαν κόκκινο πανί, με το που βγω στο δρόμο! Ούτε ένα δευτερόλεπτο αργότερα! Give me a break.

Στάδιο τρία: Ειρώνεια
graffiti3   Ας το ορίσουμε αυτό τέχνη για τον καλλιτέχνη. Δηλαδή ότι αυτό το έγραψες μόνο και μόνο για τον εαυτό σου, δεν σε ενδιαφέρει καθόλου ο αποδέκτης, δηλαδή ποιος θα το δει, που θα το κάνεις, δεν θα εκφράζει άλλο λόγο ή σκοπό παρά μόνο κάποιον δικό σου προσωπικό και ιδιοτελές. Σε αυτή την περίπτωση, σου εύχομαι να γίνεις διάσημος και να βγάλεις πάρα πολλά λεφτά. Φρόντισε όμως να μη λερώνεις δημόσιους τοίχους και μπερδευτούμε και νομίζουμε ότι προσπαθείς να περάσεις κάποιο μήνυμα, γιατί μεταξύ μας, με μια ψεκασιά δεν τελείωσες κιόλας. Επίσης μάντεψε σε ποια κατηγορία ανήκουν οι γκραφιτάδες. Δεν είναι σε αυτή που προβάλλει εαυτό, και τα συναισθήματα του, για κάποιο κέρδος πάντως, ή απλά και μόνο, για να ανεβάσουν στο instagram φωτογραφία της μουτζούρας και να καμαρώνουν. Είναι αυτοί που σέβονται το «δημόσιο» μπροστά από τη λέξη χώρος και ξέρουν τι αντιμετωπίζουν. Έναν χώρο για να στείλουν μήνυμα δημόσια, που τους αγγίζει μεν προσωπικά, αλλά τόσο ώστε αυτό να αποτελεί δήλωση. Ακόμα κι αν αυτή είναι «η γειτονιά μου ανήκει».

Στάδιο τέσσερα: Αποδοχή
   Μετά το θυμό και όλες τις παραπάνω σκέψεις, θυμήθηκα κάτι ακόμα. Σε έναν πεζοδρόμιο λίγο μακρύτερα, μπροστά στην είσοδο μιας πολυκατοικίας, υπάρχουν γραμμένα πάλι με κόκκινα γράμματα, μια καρδιά και οι λέξεις «σ’αγαπώ». Κάθε φορά που περνάω σκέφτομαι και μια καινούρια ιστορία και χαμογελάω. Με τα χρόνια μισοσβήστηκε, αλλά όταν είδα ότι κάποιος το είχε φρεσκάρει από πάνω ένιωσα χαρά! Νιώθω καλά όταν περνάω από κειμ κι ας είναι προσωπική δήλωση και όχι επανάσταση. Και τότε αναρωτήθηκα μήπως δεν είχα πρόβλημα με την πράξη, αλλά με την ίδια τη λέξη «θλίψη».

Στάδιο χίλια τετρακόσια δυο :(ατελείωτο έγινε το κείμενο)
   Για σκέψου, η λέξη θλίψη σε έναν τοίχο πριν από χρόνια θα ήταν ακριβώς ο ορισμός του αφυπνιστικού graffiti. Στα χρόνια των παχιών αγελάδων, ενώ όλοι γιορτάζουν με τα διακοποδάνεια στις παραλίες, καλούνται κάποιες φωνές να αντιδράσουν και να ξυπνήσουν τους άλλους, να δουν την αλήθεια και να τη δείξουν. Τότε η «θλίψη» θα γραφόταν πιθανότατα σε ένα καταθλιπτικό, άσχημο κτίριο, για να θυμόμαστε και αυτή την πλευρά της ζωής. Τότε θα ήταν απόλυτα κατανοητό να γραφτεί και σε κάποιο περιποιημένο κτίριο, «πλούσιο» για να έχει σαν δήλωση μεγαλύτερο αντίκτυπο. Τουλάχιστον έτσι πιστεύω.
graffiti1

graffiti5   Τώρα όμως που την βλέπω σε ένα κτίριο αναγεννημένο, ενώ ήταν ετοιμόρροπο, και γύρω γύρω το χάος και τη γειτονιά να ερημώνει, μου φαίνεται εκβιαστικό, αγχωτικό και απίστευτα στενάχωρο. Και με κάνει να θέλω να στήσω ξόβεργες και έναν γιαουρτοκαταπέλτη για την επόμενη φορά που θα σε πετύχω, καταραμένε grafitta! Με κάνει να θέλω να πάρω μια μπατανόβουρτσα και να αρχίσω να το σβήνω, αλλά δεν έχω τα λεφτά, και αυτό με προβληματίζει ακόμα πιο πολύ. Μήπως να ρωτήσω τον μπογιατζή λίγο πιο κάτω, αν έχει καμιά παλιά; Μπορεί να θέλει και κάποιος άλλος να βοηθήσει και μια και θα έχουμε την μπατανόβουρτσα μπορούμε να βάψουμε και το απέναντι άσχημο τοίχο, ή να ρίξουμε τον ετοιμόρροπο σοβά. Χμ… ναι, καλύτερα να φανεί το τούβλο παρά να πέσει στα κεφάλια μας. Θα πρέπει να σκουπίσουμε βέβαια μετά, και έτσι θα πεταχτούν τα ψίχουλα και οι κροκέτες που πετάει ο κύριος Τάδε για να ταΐσει τις γατούλες της γειτονιάς μας. Να βάλουμε σε μια άκρη, πιατάκια ή και σπιτάκι για τα πουλιά… και... και…

   Ή μήπως να γράψω ένα άρθρο το οποίο θα κάνει τα άτομα που θα το διαβάσουν, (τον αρχισυντάκτη και τη μαμά μου δηλαδή) να προβληματιστούν, να σκεφτούν και ίσως να δράσουν; Καταραμένε graffitά, ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που κατάλαβα το γραφικό σου χαρακτήρα, αλλιώς θα ήμουν ακόμα μίζερη, βολεμένη και άπρακτη.

Επίλογος (για να κρατάμε και μια δομή)
graffiti7   Έχω συνείδηση ότι το πραγματικά άξιο και σημαντικό να σχολιαστεί είναι ο επαίτης της γωνίας, και όχι η αισθητική του καθενός ή η έλλειψη της. Όμως από κάπου πρέπει να αντληθεί δύναμη για τα σημαντικά, γιατί αλλιώς θα ανέβει το προαναφερθέν «φίλτρο αποκλεισμού» μας, και την επόμενη φορά θα αποκλείσει και τον επαίτη, και τον ίδιο μας τον εαυτό. Μεταξύ πρακτικών και αισθητικών προβλημάτων η ζυγαριά πάντα θα γέρνει στο πρώτο σκέλος. Κι αυτό γιατί μετριέται αυξητικά και συγκριτικά, λογικά. Η λύση ενός πρακτικού προβλήματος θα σου δώσει ανακούφιση και κουράγιο για περισσότερη υπομονή. Η ελπίδα όμως δεν είναι μέσα στη λέξη κουράγιο, ούτε στη λέξη υπομονή. Η ελπίδα είναι αυτό που θα νιώσεις αντικρίζοντας κάτι όμορφο, αγαπώντας ή όταν απλά θα τύχει να είναι ηλιόλουστη η μέρα. Μαντέψτε σε ποιο τοίχο πέφτει ο πρωινός ήλιος στη γειτονιά μου. Μου φαίνεται αύριο θα δω τη «θλίψη» αλλιώς.

Άννα Καραταγλίδου

graffiti6

Mindfield

DMC Firewall is a Joomla Security extension!