Συνεντεύξεις

Facebook

Twitter

Συνέντευξη με τον Μαρίνο Τριανταφυλλίδη

 
   Λίγο πριν την παρθενική εμφάνιση των μουσικών συνόλων “Ανοιχτά φτερά”, ο εμπνευστής τους και μαέστρος Μαρίνος Τριανταφυλλίδης μιλάει στο www.noizy.gr για τη μουσική και τα όνειρά του.
 
   Γεωργία Σάλιαρη: Τι σας έκανε να ασχοληθείτε με τη μουσική, να σπουδάσετε και να επιλέξετε ως αντικείμενό σας τελικά τη χορωδιακή μουσική;
   Μαρίνος Τριανταφυλλίδης: Ευχαριστώ το Θεό που με επέλεξε γι’ αυτό, ή αυτό για μένα. Το ίδιο είναι όπως και να 'χει. Κι όλο αυτό είναι ένας δρόμος στον οποίο πρέπει να κρατάς για ασπίδα τη θυσία και να 'χεις το κεφάλι ψηλά, αλλά τον εγωισμό σου χαμηλά, την αξιοπρέπεια σου πάνω απ’ το εύκολο και τα όνειρα σου να τα χτίζεις πάνω σε θεμέλια γεμάτα καρδιά και πίστη. Δεν είναι καθόλου εύκολος δρόμος. Θέλει ταλέντο, αλλά δε φτάνει μόνο αυτό. Θέλει και πολλή δουλειά, ορθάνοιχτα μάτια, υπομονή κι επιμονή, πολλές θυσίες... Αγαπούσα ανέκαθεν τη σύνθεση και τη διεύθυνση, όμως τα αρχικά μου σχέδια δεν ήταν να φύγω από τη χώρα μου. Είχα άλλους στόχους για τις μουσικές μου σπουδές. Τελικά όμως συνέβη να σπουδάσω μουσική εκτός Ελλάδος, στην εθνική μουσική ακαδημία της Σόφιας, «Πάντσο Βλαντιγκέροβ». Να σημειώσω βέβαια πως τότε τουλάχιστον η διεύθυνση δεν υπήρχε ως ειδικότητα στην Ελλάδα. Δε έχω καταλάβει αν και τι ακριβώς υπάρχει σήμερα, ακούω διάφορα. Μακάρι, κι αν υπάρχει, πολλά μπράβο! Τελικά στις σπουδές μου είχα την ευκαιρία να ασχοληθώ πολύ σοβαρά με τη διεύθυνση χορωδίας και στο master με έναν συνδυασμό διεύθυνσης χορωδίας-ορχήστρας, με τα μουσικοπαιδαγωγικά, ανώτερα μουσικοθεωρητικά όπως αρμονία, αντίστιξη, φούγκα, ενορχήστρωση και άλλα πολύ σημαντικά θεωρητικά μαθήματα και με το πιάνο, κι όλα αυτά δίπλα σε πολύ αξιόλογους καθηγητές που, δόξα τω Θεώ, είχαν πάντα πολλά να μου δώσουν. Ακόμη, είχα τη μεγάλη τιμή να παρακολουθήσω και να συμμετάσχω σε αξιόλογα σεμινάρια που διοργανώνονταν από διακεκριμένους ανά τον κόσμο μουσικούς. Στον κόσμο της μουσικής, περισσότερο αγαπώ τη σύνθεση. Κι ένας λόγος που επέλεξα ως ειδικότητα μου τη διεύθυνση ήταν να καταφέρω να «μπω» και να «εξαρτήσω», αν θες, εκτελέσεις έργων διαφόρων συνθετών, από τη δική μου ματιά. Και πιστεύω πως πράγματι ένας μαέστρος μπορεί να δώσει εκπληκτικά διαφορετικό αέρα στην εκτέλεση ενός έργου, απ’ ότι ένας άλλος. Σεβόμενος πάντα τον συνθέτη που διευθύνει και το έργο του.
 
marcond3   Γ.Σ.: Είχατε επιρροές κατά την παιδική σας ηλικία από το οικογενειακό περιβάλλον και αν ναι, σε ποιο βαθμό;
   Μ.Τ.: Κανείς από τους δύο γονείς μου δεν είναι μουσικός, ασχολήθηκαν μόνο κάποτε ερασιτεχνικά. Παρά ταύτα, βγήκαμε κάπως μουσική οικογένεια. Έχω άλλες δυο αδερφές που ασχολούνται επαγγελματικά με τη μουσική, με σπουδές εντός κι εκτός Ελλάδος. Ο παππούς μου, Μαρίνος Τριανταφυλλίδης, ήταν από τους τελευταίους παραδοσιακούς λατερνατζήδες της Θεσσαλονίκης. Είχε μια ταβέρνα-καφέ στο Βαρδάρη και, ως αγαπημένη του ενασχόληση, σύλλεγε λατέρνες, οι οποίες μάλιστα έγιναν η αιτία το ταπεινό του ταβερνάκι–καφέ να γίνεται συχνά στέκι αρκετών Ελλήνων καλλιτεχνών όποτε βρίσκονταν στη Θεσσαλονίκη. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα στα τελευταία χρόνια της ζωής του να μας δωρίσει δυο λατέρνες. Κι ίσως εκεί δέχτηκα τα πρώτα ερεθίσματα. Η μία λατέρνα μάλιστα σήμερα βρίσκεται στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών Α.Π.Θ. Ακόμη, είχα κι άλλα δείγματα μουσικής κλίσης από πολύ μικρός, ρημάζοντας την κιθάρα του πατέρα μου, ζωγραφίζοντας και σπάζοντας στις άκρες τα πλήκτρα του πιάνου όποτε πίστευα πως έχω ανησυχίες συνθέτη και τέλος, καταστρέφοντας μερικά καρφιά από τους ιστορικούς κυλίνδρους των λατέρνων του παππού μου, αλλά και το επίσης ιστορικό γραμμόφωνο που χρησιμοποιούσε για πολλά χρόνια στο παραδοσιακό του ταβερνάκι-καφέ στο Βαρδάρη. Όλα καλά τελικά. Ξεκίνησα να μελετώ κιθάρα, πιάνο, μουσικοθεωρητικά, να συμμετέχω σε διάφορες χορωδίες και, τελειώνοντας το σχολείο, ακολούθησαν όσα προανέφερα.
 
   Γ.Σ.: Σπουδάσατε στην Εθνική μουσική ακαδημία της Βουλγαρίας "διεύθυνση ορχήστρας και χορωδίας". Ήρθατε στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα στη Θεσσαλονίκη, και δημιουργήσατε τα μουσικά σύνολα “Ανοιχτά φτερά”. Τι ήταν αυτό που σας ώθησε σε αυτή σας την κίνηση;
   Μ.Τ.: Σπούδασα διεύθυνση χορωδίας και έπειτα στο μεταπτυχιακό μου και ορχήστρας. Τον Ιούνιο του 2014, όταν πια ήρθα μόνιμα στην Ελλάδα, σκέφτηκα να βάλω μπρος κάτι που από καιρό συζητούσα με φίλες και φίλους. Θέλω πάντα να περπατώ σε μουσικούς δρόμους, έχοντας καλή παρέα. Και νομίζω πως αυτό το κατάφερα φέτος. Τέλη του περασμένου Οκτώβρη ξεκινήσαμε τις πρόβες και όλα έδεσαν πολύ όμορφα. Χωρίς καμιά προβολή, διαφήμιση, στήριξη ή προώθηση. Μόνο μερικά δικά μου ενημερωτικά φυλλάδια σε κάποιους δημόσιους πίνακες. Η όλη συγκέντρωση των μελλών των μουσικών συνόλων έγινε κυρίως «από στόμα σε στόμα» και τελικά συγκροτήθηκε μια παιδική χορωδία, μια μικτή χορωδία και μια ολιγομελή ορχήστρα -όπως εγώ την αποκαλώ- «σύγχρονης μουσικής». Τον τελευταίο καιρό στα σύνολα μας συμμετέχει και η Πηνελόπη Καραματσούκη, μια εξαιρετική νέα μουσικός από τη Θεσσαλονίκη, με ιδιαίτερο χάρισμα στο τραγούδι. Την ευχαριστώ θερμά κι εύχομαι να συνεχίσει με επιτυχία το δρόμο της όχι μόνο στο τραγούδι, αλλά και σε όλα όσα κάνει και ως μαέστρος σε χορωδίες. Βέβαια, στο σημείο αυτό δε μπορώ να μην ευχαριστήσω και το Κεντρικό Σύλλογο Πολυτέκνων Θεσσαλονίκης «Οι Άγιοι Πάντες» και τον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής Δήμου Θέρμης για την παραχώρηση χώρων, προκειμένου να κάνουμε τις πρόβες μας, εντελώς δωρεάν. Αυτό που πραγματικά λαχταρώ είναι όλο και να αυξανόμαστε. Γι’ αυτό και γίνονται δεκτά νέα μέλη και στη μικτή και στη παιδική χορωδία, αλλά και στην ορχήστρα μας. Όποια/ος επιθυμεί να συμμετέχει μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου στο email των μουσικών συνόλων anoixtaftera@gmail.com
 
   Γ.Σ.: Η ονομασία “Ανοιχτά φτερά” υποδηλώνει την επιθυμία σας μέσα από αυτά τα σύνολα να ανοίξουν τα φτερά τους οι νέοι καλλιτέχνες;
   Μ.Τ.: Ναι. Αλλά όχι μόνο σε όσους συμμετέχουν στα σύνολα, αλλά και στον ακροατή. Αυτό είναι πάντα το όνειρο μου: να συνταξιδεύω. Και το καλό με τη τέχνη, και κυρίως με τη μουσική, είναι πως το άνοιγμα των φτερών γίνεται νοερά κι ό,τι γίνεται νοερά κρατάει αιώνια. Όπως και η προσευχή.
 
   Γ.Σ.: Ποια τα συναισθήματά σας τώρα που πραγματοποιείται το όνειρό σας;
   Μ.Τ.: Είναι ένα από τα όνειρα που, δόξα τω Θεώ, πραγματοποιείται. Αυτό φέρνει μεγάλη χαρά και ανακούφιση πως τελικά όπως και να 'χει, οι κόποι αμείβονται. Ανάβει εκείνο το φως που ακούει στο όνομα «ελπίδα» όλο και πιο πολύ… μια ελπίδα να πάμε παρακάτω, γιατί αυτό είναι το σημαντικότερο: να πάμε παρακάτω. Και υπάρχουν διάφοροι στόχοι και ήδη προγραμματισμένες κινήσεις στο άμεσο μέλλον. Είναι κάτι που χρόνια περίμενα και κυνηγούσα. Είναι μια περίεργη και γεμάτη «βλέπουμε» αρχή. Στη συναυλία θα πάρουμε διάφορες μουσικές γεύσεις: στο πρώτο μέρος θα ακούσουμε ένα μουσικό αφιέρωμα στον Σταμάτη Σπανουδάκη και στο δεύτερο έργα του Μάνου Χατζιδάκι, του Νίκου Ιγνατιάδη, του Bruno Coulais, καθώς και δυο δικές μου νέες μουσικές σε πρώτη εκτέλεση για ορχήστρα και χορωδία.
 
marcond2   Γ.Σ.: Έχετε γνωρίσει το κοινό της Βουλγαρίας. Εδώ στην Ελλάδα πιστεύετε ότι θα βρείτε περισσότερες ομοιότητες ή διαφορές με το κοινό της γειτονικής χώρας;
   Μ.Τ.: Το κοινό μεταξύ των δύο χωρών διαφέρει κατά πολύ. Η αλήθεια είναι ότι ως φοιτητής στη Σόφια είχα την τεράστια τιμή να διευθύνω πολλές φορές, αλλά και να παρευρεθώ σε, συναυλίες που δυστυχώς αμφιβάλλω αν καταφέρω ποτέ να παρακολουθήσω εντός των Ελληνικών συνόρων. Τύχαινε περίοδος όπου κάθε μέρα σχεδόν είχα να πάω σχεδόν τζάμπα, ή και εντελώς τζάμπα πολλές φορές, σε συναυλίες που ανέβαζαν σπουδαίες όπερες, ή να ακούσω ζωντανά τις καλύτερες συμφωνικές ορχήστρες και χορωδίες του κόσμου στα σπουδαιότερα έργα που έχουν γραφτεί. Θα έλεγα πως πράγματι το κοινό εκεί, αλλά και σε άλλες χώρες, είναι πιο «εκπαιδευμένο» στη κλασική μουσική. Εδώ στην Ελλάδα είμαστε αλλιώς. Σεβόμαστε τη κλασική μουσική, τη σπουδάζουμε, όμως αναπαυόμαστε περισσότερο αλλού. Κι εγώ σέβομαι και Αγαπώ τη κλασική μουσική, που υπήρξε και η βάση των σπουδών μου, όμως τολμώ να πω πως κινούμαι περισσότερο στη μετά των μέσων του 20ου αιώνα μουσική, αγγίζοντας όμως συχνά–πυκνά και τους κόσμους της κλασικής μουσικής. Όπως οι περισσότεροι Έλληνες. Το Ελληνικό κοινό είναι πάντα Αληθινό και Θερμό, οικογενειακό και φιλικό. Έτσι πιστεύω πως θα είναι και σε εμάς. Σαν μια παρέα. Αυτή είναι η ευλογία μας, αλλά ίσως και η πληγή μας μερικές φορές: σαν μια παρέα.
 
   Γ.Σ.: Πιστεύετε ότι η χώρα μας έχει βάσεις και παιδεία για την κλασική μουσική;
   Μ.Τ.: Πιστεύω σ’ αυτό που απάντησα και στην προηγούμενη ερώτηση σχετικά με το κοινό. Σεβόμαστε τη κλασική μουσική, αλλά η παιδεία μας είναι διαφορετική. Θα μπορούσαμε να έχουμε περισσότερες βάσεις και παιδεία στη κλασική μουσική, όμως πάντα είμαστε κάτι ενδιάμεσο. Και δε νομίζω πως θα αλλάξει και πολύ όλο αυτό. Η κλασική μουσική έχει τεράστιο πλούτο και μάλιστα εκπαιδευτικό και μορφωτικό πλούτο. Γι’ αυτό άλλωστε κλασική μουσική μελετούν όλοι οι μουσικοί στο κόσμο. Μελετούν όμως και τη μουσική του τόπου τους, ή συνθετών του τόπου τους. Αυτό στην Ελλάδα δε συμβαίνει και πολύ. Ούτε και για τη παραδοσιακή μουσική υπάρχουν οι κατάλληλες προδιαγραφές για να τη σπουδάσει κανείς όπως πρέπει και όπως θέλει. Δυστυχώς. Κι έτσι υποβαθμίζουμε για ακόμη μια φορά τις αξίες μας. Αλλά απ’ όσο θυμάμαι κι εγώ απ’ τις εν Ελλάδι ωδειακές μου σπουδές κι απ’ όσο μαθαίνω ακόμη, δυστυχώς οι μαθητές δε μελετούν ιδιαίτερα τους Έλληνες μουσικούς. Δε ξέρω γιατί. Κρίμα.

   Γ.Σ.: Είπατε πριν ότι αγαπάτε πολύ τη σύνθεση. Αυτόν τον καιρό δουλεύετε πάνω σε κάποιο δικό σας έργο;
   Μ.Τ.: Η σύνθεση είναι η μεγάλη μου αγάπη, άρα και η μεγαλύτερη μου ανάγκη, η ζωντανότερη απόδειξη της ψυχής, αλλά και η δυνατότερη αφορμή για λίγη ζωή παραπάνω. Μερικές φορές αναρωτιέμαι "γιατί σε μένα Θεέ μου αυτό το δώρο;". Αυτό τον καιρό ετοιμάζω τον πρώτο προσωπικό μου δίσκο, που με πολύ μεράκι εδώ και αρκετό καιρό δουλεύω και θα περιλαμβάνει τραγούδια με στίχους ανθρώπων που δε μπορώ να πω ακόμα το όνομα τους δημόσια, αλλά και λίγη instrumental μουσική για όσα θα θελα χωρίς λόγια να πω. Δύο κομμάτια από το δίσκο θα ακούσουμε και στη συναυλία: Το «Πού είσαι;» και το «4 σιωπές». Τα υπόλοιπα, πρώτα ο Θεός, στο δίσκο... Ελπίζω σύντομα. Θέλει υπομονή και πολλή δουλειά. Δε φτάνει μόνο η έμπνευση. Το Άγιο Πνεύμα πνέει, εσύ δουλεύεις.
 
   Γ.Σ.: Ποιους συνθέτες θαυμάζετε;
   Μ.Τ.: Είναι τόσοι πολλοί! Έλληνες και μη. Νομίζω ότι στην ψυχή των ακουσμάτων μου έχει γίνει ένας αχταρμάς κι αυτό γιατί όσο θυμάμαι τον εαυτό μου επέλεγα να ταξιδεύω εκεί που έλκεται η καρδιά κι όχι εκεί που δασκαλικούς ψίθυρους ακούω να λένε πως πρέπει να πάω. Κάνω συνεχώς λοιπόν πολλές μουσικοακουστικές «αμαρτίες». Δεν ήρθα λίγες φορές αντιμέτωπος με φίλους μουσικούς να «απορούν» με τις επιλογές μου! Και πάντα να αναρωτιέμαι το γιατί. Όμως δε κάνω πίσω, ακούω πάντα ελεύθερα ότι μου αρέσει. Δε πειράζει, ας είμαι και μουσικά αμαρτωλός κι εύχομαι να μη χάσω το Παράδεισο που αξιώθηκα να κουβαλώ μαζί μου, ή αλλιώς, εκείνο το φύσημα του Θεού και το δικό Tου Ναι να περπατώ σ’ αυτό τον κόσμο που επέλεξε Αυτός για μένα. Περισσότερο απ’ όλους τελικά πάντα καταλήγω πως θαυμάζω τον Θεό. Αυτόν που είναι ο πρώτος και Αληθινότερος συνθέτης όλων, Αυτός που κρύβεται πίσω απ’ όλους τους συνθέτες και όλες τις συνθέσεις. Κατά τ’ άλλα, μπορώ να αναφέρω μερικά ονόματα αγαπημένων συνθετών και τραγουδοποιών που σκόρπια κι αυθόρμητα μου έρχονται στο μυαλό: Σταμάτης Σπανουδάκης, Μάνος Χατζιδάκις, YANNI, Vangelis, Σταύρος Κουγιουμτζής, Σταύρος Ξαρχάκος, Μίμης Πλέσσας, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Αντώνης Βαρδής, Στέφανος Κορκολής, αλλά και J. S. Bach, L.V. Beethoven, F. Chopin, P.I. Tchaikovsky. Και φυσικά πολλοί Ευρωπαίοι σύγχρονοι ή, όπως εγώ τουλάχιστον τους κατονομάζω, new age συνθέτες: Hans Zimmer, Lisa Gerard, Lorenna Mckennit, Enya, Ludovico Einaudi, Yann Tiersen, Mike Oldfield… Και πόσοι άλλοι!
 
marcond   Γ.Σ.: Γνωρίζω ότι έχετε ιδιαίτερη αδυναμία στον Σταμάτη Σπανουδάκη. Τι σας τράβηξε κοντά του;
   Μ.Τ.: Για τον Σταμάτη Σπανουδάκη ό,τι και να πω είναι λίγο. Πάντως έχω πολλά από τις μουσικές του να ακούσω. Από πολύ μικρός άκουγα τη μουσική του. Μαθητής ακόμα, πρώτη επιλογή ήταν Σπανουδάκης κι ύστερα όλοι οι άλλοι. Η φιλία και η συνεργασία μας ξεκίνησε το 2011, σε μια περιοδεία συναυλιών που έκανε σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Είχα την ιδιαίτερη τιμή να επιμεληθώ καλλιτεχνικά και το βιβλίο «Σταμάτης Σπανουδάκης – κουβέντες ειπωμένες» το οποίο περιελάμβανε αποσπάσματα από συνεντεύξεις του και κυκλοφόρησε με τον δίσκο «Χαίρε θάλασσά μου», το 2013, από τις εκδόσεις «Μελωδικό Καράβι». Αγάπησα τη πολυδουλεμένη μελωδία του, ή όπως έμαθα κοντά του: την καλοδουλεμένη έμπνευση. Τις βιολιστικές του ενορχηστρώσεις και το πάντρεμα τους με ηλεκτρικούς ήχους και τις καλλιτεχνικές πρωτοτυπίες του, κάτι το οποίο φαίνεται χαρακτηριστικά σε όλο του το έργο. Του οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ, για την εμπιστοσύνη του και τη φιλία του, αλλά και για όσα κοντά του μαθαίνω ως νέος μουσικός κι εύχομαι ο Θεός να του δίνει πάντα τη δύναμη να συνεχίζει να βαδίζει στο δύσκολο αυτό δρόμο που επέλεξε, της αλήθειας και της τόλμης.
 
   Γ.Σ.: Με ποια χορωδία θα θέλατε να συνεργαστείτε στο μέλλον;
   Μ.Τ.: Είναι πολλές και αξιόλογες ανά την Ευρώπη, τις οποίες παρακολουθώ και θαυμάζω ιδιαίτερα. Ας αναφερθώ όμως στις εν Ελλάδι και σε όσες σκόρπια και τυχαία μου έρχονται αυθόρμητα στο μυαλό: Στη Θεσσαλονίκη εκτιμώ και θαυμάζω ιδιαίτερα τη χορωδία αποφοίτων του Αμερικάνικου κολλεγίου Ανατόλια και τη νεανική χορωδία Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου, στην Αθήνα τη μικτή χορωδία Δήμου Αμαρουσίου, τη παιδική χορωδία Rosarte, αλλά και τη παιδική χορωδία του Σπύρου Λάμπρου. Μεγάλη μου τιμή και χαρά αν κάποτε συνεργαζόμουν με κάποια από αυτές τις χορωδίες. Έχει ο Θεός...
 
   Γ.Σ.: Σας ευχαριστώ πολύ για την όμορφη κουβέντα που κάναμε και εύχομαι καλή επιτυχία στο εγχείρημά σας καθώς και σε κάθε σας μελλοντικό σχέδιο.
   Μ.Τ.: Εγώ ευχαριστώ θερμά για την πρόταση σας να μας στηρίξετε σ' αυτή την πρώτη μας συναυλία. Για μένα είναι μεγάλη τιμή και χαρά! Θα χαρώ να τα ξαναπούμε! Εύχομαι ότι καλύτερο!
 
Σάλιαρη Γεωργία

Συνεντεύξεις

Επισκέπτες

0 Μέλη και 190 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι