Συνεντεύξεις

Facebook

Twitter

Γιάννης Γιοκαρίνης

 

giokarinisbanner


   Η πρώτη ερώτηση που μου ήρθε στο μυαλό όταν έμαθα ότι μπορώ να σας συναντήσω από κοντά, ήταν μέσα από όλη αυτή την πορεία που έχετε όλα αυτά τα χρόνια, τι σας έχει λείψει περισσότερο από το ροκ που εσείς γνωρίσατε;
   Η αλήθεια. Η αλήθεια μου ‘χει λείψει και την αλήθεια ψάχνω συνέχεια. Την αλήθεια δεν βρίσκω. Πολύ δύσκολα, πολύ παραμύθι όμως, έτσι; Και μιλάμε στο ροκ που μεγάλωσα εγώ! Από την Κοκκινιά του Πειραιά και όπου γης και πατρίς. Δεν έχω πρόβλημα.

 gioka2   Ανθρωπιά ως προς τους ερμηνευτές, ως προς τους δημιουργούς, ως προς τα μαγαζιά;
   Και απ’ αυτούς. Κοίταξε να δεις, στην Ελλάδα που ζούμε, να μην πάμε πιο πέρα, τι να πω για τους LED ZEPPELIN, αυτοί είναι αστέρια, μακάρι να υπάρχουν κι άλλοι τέτοιοι να μας δώσουν φώτα τέτοια, εδώ που ζούμε, κοίτα να δεις… μιλάμε για ροκ, εδώ και τριάντα χρόνια – σαράντα τώρα, και κοίτα πόσοι ψεύτες εκμεταλλεύτηκαν, δε θέλω να πω ονόματα, γιατί θα θίξω πολλά πράγματα, εκμεταλλεύτηκαν το θέμα αυτό του ροκ, για να πάρουν μια δραχμή!! Και να πούνε ότι είμαι ροκάς!! Να πάρουν μια δραχμή λέγοντας ότι «είμαι ροκάς», αυτό είναι το άσχημο. Το ΡΟΚ παιδιά ΔΕΝ πουλιέται και ΔΕΝ αγοράζεται…το ροκ είναι τρόπος ζωής. Το ροκ είναι το πώς κοιμάσαι, πως κάνεις έρωτα, πως αγαπάς, πως μισείς…

   gioka3 Έκφραση ζωής δηλαδή..
   Μα…αυτό δε λέμε τώρα…έτσι είναι…δεν είναι άντε να το κουρδίσουμε και να το πουλήσουμε…όλοι ξέρουμε να φτιάξουμε ένα τραγούδι ροκ, όλος ο κόσμος ξέρει. Κοίτα να δεις, τώρα και τα σκυλάδικα ροκ πουλάνε…ροκ είναι και τα σκυλάδικα. Εγώ είμαι 43 χρόνια μουσικός κι έχω περάσει από όλα τα σκυλάδικα… δεν είμαι κανένα παιδάκι που βγήκε να παίξει την «Ευλαμπία» και καλά…αυτό γεννήθηκε, η «Ευλαμπία» γεννήθηκε, προέκυψε και είναι αυτό που είναι. Από εκεί και πέρα η αλήθεια είναι αλήθεια. Γι’ αυτό και μιλάω για αλήθεια, γιατί όλοι εκμεταλλεύονται, καπηλεύονται και χρησιμοποιούν όρους ροκ, έτσι; Και τι θα πει «ροκ» ρε μάγκα; Έλα να ζήσεις, έλα να βρεις εμένα, το Γιάννη το Γιοκαρίνη εσύ που πουλάς ροκ έξω…

   Άρα, αυτό που ενοχλεί περισσότερο είναι το στυλιζαρισμένο δηλαδή έξω; Αυτό…
   Εμένα, εμένα με ενοχλεί. Κι όχι σήμερα, εδώ και πολλά χρόνια.

   Δε θεωρείτε όμως ότι υπάρχει κόσμος ο οποίος αντιλαμβάνεται ποιο είναι το αληθινό πράγμα; Για παράδειγμα εμένα ο πατέρας μου είναι τώρα 65 χρονών κι εσάς σας ακούει ακόμα!! Η μητέρα μου το ίδιο…
   Και θα με ακούει, και το παιδί σου το ίδιο...

   Αυτό…δηλαδή υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι που το βλέπουν το αληθινό και το εκτιμούνε. Και γι’ αυτό έρχονται ακόμα και σας βλέπουν εσάς κι όχι μόνο εσάς…
   Υπάρχουν αυτοί, έτσι; Αλλά υπάρχουν κι οι άλλοι που παραμυθιάζονται. Δυστυχώς. Και το γνωρίζω αυτό γιατί δεν παίζω μόνο σε αυτούς τους χώρους, σε χώρους σκληροπυρηνικούς, παίζω και σε άλλους, δεν παίρνω χαμπάρι και το ξέρουν καλά αυτό, δημιουργώ πάνω από όλα. Και γι’ αυτό μπορώ να παίζω μουσική σε οποιοδήποτε χώρο. Το ξέρω καλά αυτό, είναι χρόνια που υπηρετώ τη μουσική. Ντρέπομαι να πω αν είμαι ροκάς ή δεν είμαι. Δεν είμαι τίποτα, είμαι μουσικός! Είμαι εργάτης μουσικός, αυτό λέω εγώ. Αλλά εργάτης, που δεν παίρνει χαμπάρι και δεν κουράζεται…και δουλεύω για να πάρω το μεροκάματο μου! Τώρα, πως θέλουν να το πουν αυτοί; Ροκ; Να το πούνε «κροκ» που έλεγε κι ο Νικόλας ο Άσιμος; Καλή του ώρα, φιλαράκι μου καλό… Παύλος Σιδηρόπουλος έτσι; Άλλο παλικάρι, πολέμαγε και πολέμαγε κι απ’ τη μια κι απ’ την άλλη, μετά είναι κι άλλοι ροκάδες, όμως γνήσιοι ροκάδες, που μπορείς να βρεις σε άλλα πάλκα και σε άλλα… η Σωτηρία Μπέλλου δεν ήταν ροκ ρε παιδιά; Δεν ήταν ροκ ας πούμε ο Τσιτσάνης ή ο Ιωάννου; Δεν ήταν μπλουζ ο Μάρκος; Κατάλαβες τι γίνεται; Και τώρα πουλάνε τη λέξη «ροκ» και βάζουν και σημαία δηλαδή; Δε μπορώ…εκνευρίζομαι εγώ!

gioka4   Είναι επειδή η «ροκιά» πούλησε γενικά σαν lifestyle, την πουλήσανε μάλλον σαν lifestyle…
   Πολύ καλά το λες Κατερίνα μου, πολύ καλά το λες, ναι, πούλησε και το εκμεταλλεύτηκαν. Αυτό εμένα με εκνευρίζει εδώ και πολλά χρόνια. Εγώ το κάνω αυτό γιατί το γουστάρει η ψυχή μου, εμένα η μάνα μου είχε να με δει χρόνια, μπορεί να κάνει και μήνες, γιατί θέλω να κάνω αυτό που θέλω, όχι τώρα που έγινα 56, από παιδάκι 14 χρονών με έχει χάσει η μάνα μου, από ‘κει και πέρα, μη μου βγαίνουνε οι λούληδες και οι φλούφλιδες και τα κοριτσάκια που κουνάν το κωλαράκι τους και μιλάνε για ροκ… εγώ αισθάνομαι  άσχημα, εκνευρίζομαι δηλαδή, και το βλέπω στην τηλεόραση και μου ‘ρχεται να την σπάσω…αφού δεν έχουν καμία σχέση. Η κ.Βανδή ας πούμε, βγήκε πριν από κάτι χρόνια και λέει παίζω ροκ ας πούμε… επειδή έβαλες δερμάτινα δηλαδή παίζεις και ροκ; Ε όχι ρε αδερφέ, το ροκ θέλει άλλον τρόπο ζωής, πρέπει να είσαι αλλιώς για να παίζεις ροκ. Ο Παύλος Σιδηρόπουλος ήταν ένα πλουσιόπαιδο, από μια οικογένεια με πάρα πολλά λεφτά, κι όμως είδες; Ήτανε ροκάς!! Δεν κοιτούσε τα μεγαλεία, τα πλούτη και τη χλιδή. Κοιτούσε το είδος και τη μουσική, και το υπηρέτησε… και να που παίζουμε τα τραγούδια του σήμερα, και θα τον παίζουν τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας του Παύλου τραγούδια, η αλήθεια δηλαδή του Παύλου μιλάει…και θα μιλάει…η αλήθεια του Νικόλα του Άσιμου  το ίδιο…θα μιλάει μια ζωή!!! Το παραμύθι όμως του κάθε ενός τσοφλιού, να μην πω πάλι ονόματα και θίξω καταστάσεις, αφού είναι τσόφλια!! Τα παραμύθια αυτά χάνονται. Δεν υπάρχει περιθώριο…αλήθειες είναι, να τις κρύψουμε; Αλλά βγαίνει αυτό!

   Υπάρχει ένα επαναλαμβανόμενο φαινόμενο, η νεολαία ασχέτως σε ποια γενιά ανήκει, το ροκ το τιμάει… και μέσα στους καλλιτέχνες που τιμάει είστε κι εσείς. Το γεγονός ότι καλλιτέχνες της δικής σας στάσης ζωής, της δικής σας πάστας, ακούγονται και τώρα και θα ακούγονται και στους επόμενους νέους και στους επόμενους…τι νομίζετε ότι κάνει τη διαφορά και κρατάει τα νέα παιδιά στο ροκ;
   Η αλήθεια…αυτό που έλεγα τόση ώρα, αυτό είναι!

   Αυτό μόνο;
  Η αλήθεια, η ειλικρίνεια ρε παιδιά! Και δε μιλάμε με την στενή έννοια, εδώ μιλήσαμε για ροκ και τη Μπέλλου, που είναι ροκ, πιο ροκ απ’ τους ροκάδες…

   Το ρεμπέτικο είναι ροκ δηλαδή;
   Για μένα ναι…εγώ στο ρεμπέτικο προσκυνάω! Και είμαι τυχερός γιατί το πρόλαβα, πρόλαβα κι έπαιξα με ρεμπέτες ευτυχώς!!! Πρόλαβα κι έπαιξα…ναι!! Το λατρεύω…το ροκ τι είναι; Το μπλουζ μάλλον, που εξελίχθηκε σε ροκ, το μπλουζ είναι το ρεμπέτικο της Ελλάδας, αυτό είναι το μπλουζ. Οι μαύροι το παίζανε στις βαμβακοφυτείες και τραγουδάγανε και ιδρώνανε και γράφανε. Και οι ρεμπέτες κάναν το ίδιο στις φάμπρικες εδώ! Το ίδιο πράγμα…τι να λέμε τώρα…πείνα, δυστυχία, φτώχεια, αλλά περηφάνια!!! Αυτό είναι που λες το ροκ!

    Μέσα στην αλήθεια λοιπόν βρίσουμε την περηφάνια, για αυτό είναι και ροκ…
   Μα γι’ αυτό χάνεται και το ροκ σήμερα, χάνεται….μάλλον δεν εξελίσσεται. Ενώ υπάρχει, υπάρχουν τα παλιά, λέμε εντάξει, ωραίοι οι Zeppelin, τώρα τι γίνεται; Μιλάω παγκόσμια και όχι μόνο για την Ελλάδα. Deep Purple…μιλάμε για συγκροτήματα που αφήσανε σφραγίδα και λένε ακούστε μας…Rolling Stones! Άνθρωποι με ήθος και ύφος. Hendrix… τι να πούμε τώρα; Μάρκος Βαμβακάρης…τα λέω και ανατριχιάζω αυτά τα ονόματα! Μαζί τους βάζω αυτούς τους ανθρώπους! Γιατί τον ίδιο τρόπο ζωής έχουν!

   Εκτός από το ροκ, αν κάνατε κάτι άλλο στη ζωή σας, ποιο θα ήταν αυτό;
   Εκτός από ροκ; Δεν ξέρω, οτιδήποτε που να έχει σχέση με το λαό, έτσι; Απλά είναι τα πράγματα.

   Χρειάζεστε την επαφή δηλαδή;
   Μα η επαφή είναι αυτή που δημιουργεί και το ροκ, και το κροκ και όλα αυτά.

   Αν όχι ροκ, ρεμπέτικο;
   Ναι, με τα χίλια…κι αυτό κοντά είναι αλλά πιο πίσω, όχι ποπ….χαχαχα, το ποπ είναι χαριτωμένο!

   Κάτι που δε θα έκανε ποτέ ο Γιάννης ο Γιοκαρίνης σε σχέση με το τραγούδι;
   Οτιδήποτε δεν εκφράζει εμένα. Δηλαδή κάτι που να πάρω να το παίξω και να λέω γιατί το παίζω τώρα αυτό; Το ‘χω κάνει κατά καιρούς έτσι; Για να πάρω το μεροκάματο μου…το ‘χω κάνει, το δοκίμασα, δε μου άρεσε, αυτό το πράγμα δεν το μπορώ…

 gioka5   Υπάρχει κάτι μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια που παίζετε μουσική, στις ζωντανές σας εμφανίσεις, που να το θυμάστε σήμερα έτσι με μια πικρία, με μια μικρή ενόχληση; Αν υπάρχει κάτι από αυτά που είδατε ή από αυτά που ακούσατε.
   Πολλά! Αλλά θα πω πάλι ονόματα…συνάδελφοι μου, που μου είπανε «αγόρι μου», «Γιάννη μου», «αδερφέ μου», διάφορα τέτοια πασπατέματα…αγκαλιές και φιλιά ψεύτικα, για να με έχουν κοντά και να με χρησιμοποιήσουν, αυτό που ξέρω εγώ, αυτό που μπορώ να κάνω εγώ, να τους βοηθήσω εγώ και μέσω εμένα να κερδίσουν κάτι…και ενοχλήθηκα πολύ με αυτούς τους ανθρώπους! Δε θα πω ονόματα, μη με βάλεις να το πω…

   Όχι, όχι…σε καμία περίπτωση, δεν είναι αυτός ο σκοπός μας εδώ…
   (Μίλτος) Μήπως αυτό έχει να κάνει και με το μεγάλο χρονικό διάλειμμα από «Του δρόμου οι αγάπες» ως το «Ναυαγό μες στην Αθήνα»; Την απουσία σας την μεγάλη;
   Σαφώς και έχει…έντεκα χρόνια ήταν αυτά, δεν ήτανε λίγα…ε…με κάτι διαλειμματάκια που έπαιζα με κάτι ρεμπέτες τότε…ναι, βαρέθηκα το σύστημα παιδιά…το βαρέθηκα πολύ το σύστημα, το σιχάθηκα το σύστημα έτσι όπως λειτουργούσε, δηλαδή όλοι σκοντάφταν στις γλώσσες τους, γλείφανε όλοι!! Ποιος θα πιάσει μια θέση, κάτι ρε παιδί μου, τέτοια πράγματα δε μου αρέσουν εμένα κι είπα έξω! Κουράστηκα, γιατί είχα πάρει και φόρα τότε, οι εταιρείες με εκμεταλλεύτηκαν και με ‘βάζαν να κάνω δύο δίσκους το χρόνο ας πούμε, έτυχε χρόνος που έκανα δύο δίσκους.

 gioka6  Υπήρχανε δίσκοι με εντελώς δικά σας τραγούδια που δεν τραγουδούσατε εσείς, αυτό ήταν επιλογή σας ή έχει να κάνει και με το θέμα των εταιριών; Όπως ο δίσκος του Κούτρα που ήταν πολύ καλός…
   Ναι ήταν πολύ καλός, πολύ καλός! Τώρα οι δίσκοι που πάνε; Τραγούδησα κι εγώ και δεν ήταν καλοί! Γιατί ήμουν υποχρεωμένος να κάνω δίσκο πάλι. «Γιάννη, βγάλε δίσκο», μας το ‘λεγαν από την εταιρία, όχι πως εγώ παίρνω χαμπάρι από εταιρίες και τέτοια πράγματα, όλα αυτά όμως. Από ‘κει και πέρα, εγώ κουράστηκα, βαρέθηκα…άραξα! Και άραξα για έντεκα χρόνια ε, όχι και λίγο καιρό! Φόρτισα τις μπαταρίες μου και ξανά προς τη δόξα τραβά να πούμε… Και με το Λάκη (Παπαδόπουλο) δεν παίρνω χαμπάρι…μόνο με φίλους όμως!! Δε γουστάρω άλλα…μια συνεργασία μόνο που έκανα και γούσταρα πολύ όμως ήταν ο Γιάννης ο Πλούταρχος.

   Αλήθεια;
   Ρε παιδιά όταν έσκασε η πρόταση κι έρχεται ο Γιάννης και μου λέει εμένα «Θα παίξουμε παρέα;» του λέω «τι λες τώρα; Δε ξέρω…δε νομίζω!» Και ακριβώς αυτό του είπα, το σκέφτομαι όμως και τα πάλκα αυτά τα μεγάλα, τις πίστες, τα έχω φάει στη μάπα χρόνιααα!!! Και τον παίρνω και του λέω «Ναι, Γιάννη έρχομαι, έρχομαι». Παιδιά, από τις καλύτερες συνεργασίες είχα! Τις καλύτερες συνεργασίες από αυτό το παλικάρι, από αυτόν τον άνθρωπο! Κατάλαβες; Που είναι άλλη σχολή, άλλη σχολή και είναι άλλοι που μιλάνε για ροκ και παραμύθια, να μην πω άλλη χειρότερη λέξη, οι ροκάδες «και καλά», παραμύθια, και πάνε να σου βγάλουν το μάτι…ενώ αυτός ήταν κύριος!!! Συνεργασία καταπληκτική!

gioka7    Πως ταίριαξε όμως το ροκ με έναν μεγάλο λαϊκό καλλιτέχνη;
   Τι να σου πω; Ο κόσμος…που κάθε βράδυ στο χώρο που παίζαμε, ήτανε 1500 ακόμη και 2500 χιλιάδες άνθρωποι κάθε μέρα, κι έβλεπα, με τον ίδιο τρόπο που χορεύανε τσιφτετέλια λίγο πριν από μένα, με το Γιάννη στα τραπέζια, χορεύανε ωραιότατο ροκ εν ρολ, πάνω στα τραπέζια και ξεδίνανε! Αυτό το πράγμα, με έφτιαξε και το γούσταρα, και γούσταρα με την ιδέα του Γιάννη να το κάνουμε αυτό! Και γούσταρα που το υπηρέτησε σωστά ο Γιάννης ο Πλούταρχος αυτό! Όχι μαϊμού παραμυθάκια και υπήρχανε και ροκάδες της παρέας μου, που λέγανε «Γιάννη, Γιάννη, Γιάννη» κι από πίσω με δαγκώνανε σαν τα φίδια. Και το ξέρω πολύ καλά και το λέω υπεύθυνα!

   Υπάρχει κάτι σε όσες ζωντανές συνεντεύξεις ή εμφανίσεις έχετε κάνει σε εκπομπές, που να λέτε, πως κανένας δε με ρώτησε γι’ αυτό και θα ήθελα να μιλήσω για το θέμα…που ποτέ δεν κατάφερα να το βγάλω από μέσα μου;
   Κοιτάξτε, είμαι από τους ανθρώπους που άμα θέλω, και να μη με ρωτήσουν κάτι, εγώ θα το πω! Δηλαδή μπορεί να μη με ρωτήσεις κάτι, αλλά να μου ρθει από μόνο του και γω θα το πω και καμιά φορά μου κάνει και κακό αυτό! Αλλά έτσι είμαι, αυθόρμητος, είναι πολύ επικίνδυνο πράγμα, αλλά είμαι πολύ αυθόρμητος! Από κει πέρα, δεν κάθομαι να περιμένω τι θα με ρωτήσεις για να σου απαντήσω! Μ’ αρέσει εμείς που τόση ώρα κουβεντιάζουμε, και έχω πάρει και μονότερμα την κουβέντα (γελάει) …

   gioka8Μία ερώτηση λαϊκής απαίτησης έχω.. (γέλια), υπάρχει αυτή η «Ευλαμπία»;
  ΟΧΙ…όχι δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο…(γέλια) και μάλιστα είναι ένα τραγούδι που γράφτηκε στο στούντιο όταν περίμενα τους φίλους μου τους μουσικούς για ηχογράφηση, και το έγραψα για χαβαλέ, για καλαμπούρι τελείως, δεν ήθελα να μπει στο δίσκο. Και να ναι καλά ο Διονύσης ο Σαββόπουλος, που επέμενε, «Γιάννη, να το βάλουμε αυτό το τραγούδι», που λες, και το ‘βαλα και να ναι καλά ο άνθρωπος, τον άκουσα, που πήρε πρωτοβουλία και με έσπρωξε, και αυτό το τραγούσι με κρατούσε και με κρατάει και θα μου δίνει και μεροκάματο…

    Οπότε έχει μια ιστορία…
   Ιστορία του είναι ένα καλαμπούρι…της φαντασίας μου! Εικόνες της φαντασίας μου ήτανε, εικόνες που έζησα, το ΙΚΑ για παράδειγμα, το ‘χω ζήσει, το ‘χω βιώσει από παιδάκι, με τη μάνα μου από το χέρι να περιμένουμε σε μια τεράστια ουρά στο ΙΚΑ. Ούτε να το βλέπω δε θέλω και ούτε πρόκειται να πάρω ποτέ σύνταξη γι’ αυτό το λόγο!

   Η δική μου ερώτηση είναι ότι, βρισκόσασταν στη σκηνή πολύ νωρίτερα  πριν μπείτε στη δισκογραφία…
   Ναι, από παιδάκι, από έντεκα χρονών…

  gioka9 Πώς πάρθηκε η απόφαση να κάνετε κάτι δικό σας και να τραγουδήσετε; Ήτανε πρόταση από εταιρία ή το σκεφτήκατε από μόνος σας;
   Από μόνος μου, ανάγκη δική μου ήταν, νομίζω ότι σε κάλυψα! Από μικρός έπαιζα σε διάφορους μουσικούς χώρους, από έντεκα χρονών, έπαιξα, έπαιξα, έπαιξα….με ονόματα…έχω να σου πω εγώ για Μαρινέλες, έτσι; Πιανίστας φυσικά, από πίσω εγώ συνόδευα τα τραγούδια τους, εργάτης μουσικός! Μέχρι που κάποια στιγμή, έγραφα και τραγούδια δικά μου, έγραφα τραγούδια εγώ, παίζαμε τότε με ένα συγκρότημα που λεγόταν 2002 GR, τραγούδαγε ο Ηλίας Ασβεστόπουλος, κι από πήγα και σε πολλά άλλα συγκροτήματα, και κάποια στιγμή τα τραγούδια μου, τα άκουσε ο Βαγγέλης ο Γερμανός με την παρέα του, έπαιζα με τον Σαββόπουλο σα μουσικός μαζί του, ο Νικόλας ο Άσιμος είχε φαγωθεί για τα τραγούδια μου, ο Παύλος Σιδηρόπουλος το ίδιο με τα τραγούδια που έγραφα τότε, με φώναζε σπίτι του και μου έλεγε, «Γιάννη, άκου ένα τραγούδι που έγραψα» και του έλεγα κι εγώ «Άκου ένα τραγούδι που έγραψα κι εγώ»… Κάποια στιγμή πήρε τα τραγούδια ο Διονύσης ο Σαββόπουλος και μου είπε «άντε σταμάτα τις μαλακίες Γιάννη, πάμε στο στούντιο να τα ηχογραφήσουμε». Κι έγινε ο πρώτος δίσκος, από κει και μετά, όλα πήραν το δρόμο τους…μπήκα στο δρόμο της δισκογραφίας.

    Αυτή τη στιγμή δισκογραφείς, δημιουργείς; Υπάρχει υλικό για κάτι νέο;
   Κοίτα να δεις, αυτή τη στιγμή έχω πάνω από 100 τραγούδια, τα τραγούδια είναι πάνω από 100, δεν τα μετράω! Και θα βγουν δίσκοι, αν και δισκογραφία δεν υπάρχει πια, έχει πεθάνει…

gioka10    Από εσάς ή από άλλους καλλιτέχνες;
   Α, δεν έχει σημασία ποιος θα τα πει, τώρα μπαίνω στο στούντιο σε λίγο, την ώρα που μιλάμε, τώρα, μπαίνω στο στούντιο να τραγουδήσουμε, έχω φτιάξει εγώ μουσικές, σε ποιήματα κάποιου φίλου από την Κύπρο, Πάμπος Φιλίππου λέγεται, ένας ποιητής επαναστάτης και τρελοκομείο, έχω κάνει εγώ από ένα βιβλίο του που λέγεται «Άνοιξη, άνοιξε μου», τα τραγούδια που θα τραγουδήσουμε, ένα εγώ, ένα ο Παπαδόπουλος, ένα ο Παπακωνσταντίνου, φιλαράκια όλοι… Μετά έχω κάνει τραγούδια που έχω γράψει μόνος μου, με τον…άσε τι μου θυμίζεις τώρα, με τον κολλητό μου που τον έχασα πριν τρία χρόνια, το Σταμάτη το Μεσημέρη, και πριν να φύγει, γράψαμε μαζί 35 τραγούδια κι ένα τραγούδι που έγραψε τα στιχάκια ο Γιώργης ο Διάκας, από τους «Χρονίρ». Και θα γίνουν κι άλλα, το τραγούδια αυτό είναι για το Σταμάτη το Μεσημέρι, κυκλοφορεί μέσα στο CD των Χρονίρ, και αν και η δισκογραφία πέθανε, θα τη βοηθήσουμε όσο μπορούμε… Εγώ και πεθαμένος θα τραγουδάω! Θα το νιώθω! Κατερίνα, είσαι καλυμμένη;

gioka11   Καθ’ όλα από την κουβέντα! Σκέφτομαι συνεχώς πράγματα που θέλω να ρωτήσω, αλλά έτσι νομίζω ότι δε θα σταματήσω ποτέ! Θέλω μόνο να μου πείτε για το τέλος, το πιο αγαπημένο τραγούδι που θα το αφιερώνατε στον κόσμο και τα παιδιά που έρχονται και σας βλέπουν.
   Βρε Κατερίνα, ντροπή, από τα δικά μου τα τραγούδια; Ντρέπομαι να σου πω εγώ για τα δικά μου τα τραγούδια…

   Θέλω ένα κομμάτι που θα επιλέγατε εσείς να χαρίσετε στον κόσμο, αυτό θέλω…
   «Φόρα παρτίδα θα τη βγω κι ας παραξηγηθώ» ορίστε, ένα ρεμπέτικο άσμα ας πούμε, μπορεί να ναι και μπλουζ, αυτά που λέγαμε νωρίτερα…

   Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ…πάρα πολύ.
   Εγώ να δεις, και να ‘μαστε γεροί, να κάνουμε κι άλλα. Και τραγούδια και συζητήσεις…

   Κι εμείς το ίδιο να είστε καλά!
   Ευχαριστώ πάρα πολύ!

Κατερίνα Βλαντώνη

Συνεντεύξεις

Επισκέπτες

0 Μέλη και 133 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι