Συνεντεύξεις

Facebook

Twitter

Οι Ποιητές στην Απανεμιά -μια συνομιλία με τον Θάνο Ανεστόπουλο

 
anest   Η αγάπη του Θάνου Ανεστόπουλου για την ποίηση είναι γνωστή. Είκοσι τρία χρόνια στην ελληνική δισκογραφία, έχει μελοποιήσει - αρχικά ως η φωνή του συγκροτήματος Διάφανα Κρίνα και στη συνέχεια κατά τη πορεία της προσωπικής του διαδρομής - πολλούς έλληνες και ξένους ποιητές. Τα μουσικά αφιερώματα στην ποίηση καταραμένων, κλασικών αλλά και σύγχρονων ποιητών έχουν συνδέσει τον Θάνο Ανεστόπουλο στη συνείδησή μας αναμφισβήτητα με ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο στη μουσική, που σχεδόν πάντα στην πρώτη γραμμή ήταν ο ποιητικός λόγος. Μουσικές βραδιές αφιερωμένες στην ποίηση των: Κώστα Καρυωτάκη, Μαρία Πολυδούρη, Νίκο Καββαδία, Λίνο Ιωαννίδη, Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ, Τάσο Λειβαδίτη, Arthur Rimbaud, Charles Bukowski, Edgar Alan Poe, Sylvia Plath είναι μόνο μερικές αναφορές.
 
   Μέσα σε αυτή την πολύχρονη αναζήτηση της αισθητικής γραφής, ο Θάνος Ανεστόπουλος καλεί συνοδοιπόρους, τους νέους ποιητές, σε έναν ανοιχτό, μουσικό, αυτοσχεδιαστικό διάλογο μεταξύ λέξεων και φθόγγων. Η πρόσκληση είναι ανοιχτή σε όσους θελήσουν να κοινωνήσουν την ποίησή τους σε μια νύχτα κατάνυξης και ανθοφορίας συναισθημάτων απ’ τις λέξεις μιας γενιάς νέων ποιητών, που υπερασπίζεται το δικαίωμα ν’ αρθρώνει τον δικό της σύγχρονο ποιητικό λόγο. Η πρόσκληση συνάμα είναι και πρόκληση. Ας υπερχειλίσουν οι φωνές τους τοίχους της Μπουάτ Απανεμιά και η ποίηση ας χυθεί στους δρόμους!
 
   Στο χώρο θα υπάρχουν, σαν ζωντανή σκηνογραφία, έργα ζωγραφικής του Θάνου Ανεστόπουλου, εμπνευσμένα από τα ποιήματα που έχει μελοποιήσει.
 
   Π.Α.: Θάνο, σε γνωρίζουμε μέσα από τη μουσική σου, την ποίηση και τη στιχουργία σου - τα τελευταία χρόνια και από τη ζωγραφική σου, αν και δεν σου αρέσει να αυτοαποκαλείσαι ζωγράφος. Δεκαοκτώ χρόνια ροκ ιστορίας για τα Διάφανα Κρίνα, το συγκρότημα που δημιούργησες και σε έφερε σε επαφή το 1991 με τη τότε γενιά εικοσάρηδων, που σήμερα γράφει ποίηση, καταγγέλλει και αναδεικνύει ό,τι νοιώθει να τη βρομίζει ή να την ομορφαίνει με τις πένες και τα μολύβια της. Αυτή η γενιά είναι που σήμερα καλείς να τραγουδήσετε την ποίηση παρέα. Σε θυμάμαι τη πρώτη φορά που βρεθήκαμε να υποστηρίζεις με πάθος μια ιδέα, ότι πρέπει να βγουν μπροστά αυτές οι νέες φωνές. Να τους δοθεί κι άλλο βήμα. Μιλούσες λες και επρόκειτο για κάποια ανάγκη….
anest2   Θ.Α.: Είχα από πάντα την αίσθηση ότι η ποίηση ήταν η μουσική του αέρα και πως ότι δε γράφεται αλλά μιλιέται, μερικές φορές τραγουδιέται. Πολύ σπάνια πλέον βγαίνει μπροστά και αφυπνίζει, υπενθυμίζει και, χωρίς να μένει παρατηρήτρια, ανακινεί τα νερά. Ζήσαμε κάτω από ένα τεράστιο ροζ πλαστικό συννεφάκι, με τη σκόνη κάτω απ’ το χαλί. Πίσω απ’ το σημερινό σκηνικό μιας καθημερινής αφυδάτωσης και καρβουνίλας, πέρα από τον ατομικιστικό ραγιαδισμό και τους πολιτικούς τυχοδιώκτες, μεγάλο ρόλο έπαιξε και η πεολειχίστικη σχέση με την κάθε μορφή εξουσίας πολλών ανθρώπων της διανόησης και του λεγόμενου πνευματικού κόσμου – σαν αποτέλεσμα περισσότερο οινοπνευματικός να ομοιάζει παρά πνευματικός. Δέκα χιλιάδες μουσικά συγκροτήματα, χίλιες θεατρικές παραστάσεις, μόνο στην Αθήνα, αφηνιασμένη ανάγκη έκφρασης και δημιουργίας μέσω της ποίησης σε δύσκολους εκδοτικούς καιρούς από χιλιάδες νέα παιδιά. Μια μοντέρνα καταγραφή συναισθημάτων, δηλώσεων και ιδεών από τους νέους, με προσπάθειες να αναρτήσουν την ποίησή τους στο διαδίκτυο και όχι μόνο. Όλη αυτή η κληρονομιά των γερασμένων γονέων και κουρασμένων δασκάλων μου ξύπνησε την ανάγκη να προσπαθώ να είμαι τα τελευταία χρόνια, πέρα από παρατηρητής, και έμπρακτα εμπλεκόμενος με τα αιτήματα αυτών των νέων παιδιών, που αντί για κουβερτοθεραπεία επιλέγουν να ερωτευτούν την ποίηση, να ερωτευτούν τη ζωή, να ερωτευτούν τον έρωτα, να συνεχίζουν να διεκδικούν το δικαίωμα στο όνειρο.
 
   Π.Α.: Πριν δύο χρόνια, και πάλι στη Μπουάτ Απανεμιά, μελοποίησες και παρουσίασες ποίηση της Κατερίνας Αγγελάκη Ρουκ. Με ζωντανές απαγγελίες της ίδιας της ποιήτριας και μουσικούς αυτοσχεδιασμούς ή τραγουδώντας την ποίησή της με τη συνοδεία της κιθάρας σου ή του πιάνου. Είχαν προηγηθεί και άλλες μελοποιήσεις ποιητών, πριν από αυτή τη βραδιά, και ακολούθησαν και άλλες. Μοιάζει να αναζητάς την ποίηση όπως τη τροφή. Από παιδί ακόμα έψαχνες στοίχους να τους ντύσεις με την κιθάρα σου….
   Θ.Α.: Δε μπορώ να το εξηγήσω και δε θέλω να το εξηγήσω. Γίνεται απλά, φυσικά – μου φαίνεται οικεία και φιλική η αυτοσχεδιαστική διάθεση που με πιάνει όταν έχω μπροστά μου κάποιο ποίημα και θέλω να το μιλήσω, να το τραγουδήσω, αλλά μη μου ζητήσεις να στο εξηγήσω με λέξεις όταν συμβαίνει. Είναι σαν να ζητούσαμε να εξηγήσουμε γιατί ένα πουλί κελαηδάει. Είναι πράγματα, επειδή ακριβώς είναι ανεξήγητα όταν συμβαίνουν στον καθένα μας, είναι παράλληλα και εξηγήσιμα, επειδή γίνονται όπως γίνονται. Πολλές φορές ο άνθρωπος μπαίνει στην αγωνία να προσδώσει ιδιότητα, διαφορετικότητα, ταλέντο, χάρισμα, ικανότητα, μοναδικότητα· δηλαδή, προσπαθεί να εξηγήσει τη μαγιά που έχει ο κάθε άνθρωπος από μας μέσα του και μπαίνει στη προσπάθεια να κανονικοποίησει και να ετικετοποιήσει. Να δώσει όνομα σε ό,τι δεν καταλαβαίνει.
 
“Όλα είναι συγκεκριμένα και όλα είναι Jazz μωρό μου”
 
   Π.Α.: Αυτοσχεδιασμοί θα υπάρξουν και πάλι;
   Θ.Α.: Ό,τι θα συμβεί εκείνη τη βραδιά στη Μπουάτ Απανεμιά θα έχει δύο πόλους: τη διαδραστικότητα με τους νέους ποιητές απ’ τη μια και απ’ την άλλη την μελοποίηση των ποιημάτων, με βοήθεια τον αυτοσχεδιασμό. Να θυμηθούμε πως ήταν τα όμορφα και απλά πράγματα που ζωντάνευαν τις λέξεις με συνοδοιπόρους τις νότες απ’ την εποχή του κινήματος των καταστασιακών και της beat generation, όπου ο άξονας της ανταλλαγής και της επικοινωνίας ήταν πρωτίστως ο αυτοσχεδιασμός. Όλα είναι συγκεκριμένα και όλα είναι Jazz μωρό μου. Σε αυτό το κάλεσμα, για να έρθουν σε επαφή μεταξύ τους οι νέοι ποιητές και για να ανθοφορήσουν τα ποιήματά τους - στο απάνεμο δρομάκι της οδού Θόλου – θα θελα να κάνω μια ανοιχτή πρόσκληση, σε όσες και όσους επιθυμήσουν να μοιραστούν και τα δικά τους ποιήματα. Την Τρίτη 18 Νοεμβρίου ας αφήσουμε την ποίηση να ξεχυθεί στο δρόμο.
 
anest3   Π.Α.: Θα φιλοτεχνήσεις και από κάθε ποιητή ένα ποίημα; Τα έργα θα εκτίθενται στο χώρο;
   Θ.Α.: Στο χώρο θα υπάρξει και έκθεση ζωγραφικής με μια απόπειρα εικονοποίησης των ποιημάτων που θα μελοποιηθούν. Θα είναι έργα φτιαγμένα με κάρβουνο, με ένα μικρό συμβολισμό. Ακόμα και από το θάνατο στη συγκεκριμένη περίπτωση ενός δέντρου – ενός ξύλου – ενός κάρβουνου, μπορεί να δημιουργηθεί ξανά ζωή με τη μορφή της Τέχνης. Ούτως ή αλλιώς τα υλικά δεν είναι που χρησιμοποιούνται για τη γένεση της λέξης, της γραμμής, της φόρμας, της κραυγής που εκκρεμεί στην άκρη της σιωπής μας. Μια ωραία ευκαιρία λοιπόν να αντισταθούμε σε ό,τι μας πλήττει, σε ό,τι μας τρομάζει, σε ό,τι μας φορά αλυσίδα, σε ό,τι θανάσιμα σιγά σιγά μας νανουρίζει. Όπως κάποτε έγραψε και ο Θωμάς Dylan: “ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕ ΘΑ’ΧΕΙ ΠΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑ”.
 
“Ας αφήσουμε την ποίηση
να ξεχυθεί στο δρόμο”
 
Παναγιώτα Αρματά
 
*Ο Θάνος Ανεστόπουλος παραχώρησε την παρούσα συνέντευξη με αφορμή την (επερχόμενη) συνάντηση νέων ποιητών στη Μπουάτ Απανεμιά την Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014.

Συνεντεύξεις

Επισκέπτες

0 Μέλη και 170 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι