Mindfield

Facebook

Twitter

Eurovision and dry bread (ήτοι Eurovision και kserow psowmi)

 
Τι είδε ου (πρεσβύωπας) Κούστας;
 
   Καμιά φορά μου αρέσει… Εντάξει, δεν έπεισα κανέναν… Πάντα μου αρέσει να τσιγκλάω τον κόσμο και δη τους φίλους. Είτε με αυτά που γράφω και γελάνε τρία-τέσσερα άτομα από τα… δύο που τα διαβάζουν (το έγραψε κι ο Νίκος, ο άνθρωπος είναι κατά βάση ανορθολογικό ον) είτε με κουβέντες που αφήνω να πέσουν στο τραπέζι και καλά τυχαία… Και οι φίλοι τσιμπάνε και μου κάνουν (σχεδόν) όλα τα χατίρια…
 
   Η Eurovision είναι ένας διαγωνισμός τραγουδιού επιπέδου έκτης δημοτικού, με παγκόσμια όμως εμβέλεια και τρελά φράγκα να συνωστίζονται για να εισπραχθούν από τα κανάλια. Και όπου έχει λεφτά έχει και ψωμί. Και «τρίτους». Και καρχαρίες. Και μπόλικο τίποτα για το τίποτα. Τη γουστάρω τη Eurovision, θεωρώ ότι είναι καλή αφορμή για μάζωξη φίλων. Από κει και πέρα έχουμε κι άλλα πράγματα να ασχοληθούμε. Με το που θα ξαναπαίξει το τραγούδι του νικητή το ενδιαφέρον μας τελείωσε και πάμε γι άλλα. Έχουμε να σχολιάσουμε και το νέο χτένισμα της Ζέτας ξέρετε…
 
   Ο Κύρκος και ο Νίκος έγραψαν πολύ νόστιμα πραγματάκια και, διαβάζοντάς τα, θα συνειδητοποιήσετε ότι τα έχετε σκεφτεί κάπου κι εσείς. Ότι τα έχετε πει σε παρέες σας, ότι μπορεί να είναι και δικές σας ατάκες. Και είναι! Στην ουσία σκεφτόμαστε το ίδιο, το περιτύλιγμα αλλάζει. Μέχρι λοιπόν να ξανανεμίσουν τα σημαιάκια, μέχρι να ακούσουμε ξανά τις υπέροχες λέξεις «Γουαομινί» και «Αλεμάν», πάμε να διαβάσουμε τα κείμενα των δύο φίλων και συνεργατών. Και, στο τέλος της ημέρας, φροντίστε να σας απασχολεί μόνο μία σκέψη. Από πού θα παραγγείλετε φαγητό για το τραπέζι του τελικού και τι είδους μπύρα θα πάρετε για συνοδεία. Όλα τα άλλα, όλα όμως, είναι απλά μιζέριες…
 
Κούστας Κώλης, Eurovision PhD, Star Channel approved
 
Τι είδε ου Κύρκους;
 
   Eurovision. Διοργάνωση με ορκισμένους φίλους και φανατικούς εχθρούς. Υπάρχει όμως και μια τρίτη κατηγορία. Η Eurovision είναι θεσμός. Όσο και να την αντιπαθείς, το σίγουρο είναι ότι δεν μπορείς να την αγνοήσεις. Όσο και να θέλεις να την αποφύγεις, είναι αδύνατον – θα είναι εκεί. Σαν τον Γιουσέιν Μπολτ στα 100 μέτρα. Σαν συνέντευξη τύπου του Μουρίνιο. Σαν την επίσκεψη της ηλικιωμένης θείας το Πάσχα. Γι αυτό δες το από τη θετική πλευρά, γύρνα το στο χαβαλέ. So bad it's good, που λένε και στη Γηραιά Αλβιόνα. Αφού πέρασα τα στάδια αποθέωσης και απαξίωσης, πλέον ανήκω σ' αυτή την κατηγορία εδώ και αρκετά χρόνια. Να τέσσερις πολύ καλοί λόγοι να το κάνεις κι εσύ.
 
Ποτέ δεν ξέρεις...
 
   Φυσικά αυτό δεν έχει να κάνει με την ψηφοφορία, όπου κάποια πράγματα είναι στάνταρ: Ξέρεις ότι οι πρώην Σοβιετικές χώρες θα αλληλοψηφιστούν, και μία (διαφορετική κάθε χρόνο) θα είναι τουλάχιστον στην πρώτη τριάδα. Ξέρεις ότι θα ακούσεις το “douze points” από τον Κύπριο παρουσιαστή και τούμπαλιν. Ξέρεις εδώ και πολλά χρόνια ότι σε μεγάλο βαθμό “ψηφίζει” και η πολιτική.
 
   Όμως η γοητεία της βραδιάς βρίσκεται στο ότι κατά κανόνα δεν γνωρίζεις τους καλλιτέχνες που εμφανίζονται στην οθόνη σου και πώς μπορούν να εξελιχθούν τα πράγματα γι αυτούς τα επόμενα χρόνια. Κάποτε, το μακρινό 1974, μια τετραμελής μπάντα από τη Στοκχόλμη της Σουηδίας ονόματι ABBA εμφανίστηκε επί σκηνής στο 19ο διαγωνισμό του Μπράιτον. Όλοι λίγο-πολύ γνωρίζουμε τι επεφύλασσε το μέλλον για το συγκρότημα. Όπως και για τη μικρόσωμη νεαρή Καναδέζα ονόματι Celine Dion που εκπροσώπησε την Ελβετία στο διαγωνισμό του 1988 στο Δουβλίνο. Όπως και για την άγνωστη στο ευρύ ελληνικό κοινό Έλενα Παπαρίζου, ως μέλος των Antique το 2001. Και δεν είναι οι μόνοι. Είναι εύκολο να ξεχάσει κανείς ότι κάθε λίγα χρόνια η Eurovision βγάζει έναν παγκόσμιο ή έστω εγχώριο μελλοντικό superstar; Κι αν η σειρά του επόμενου είναι φέτος;
 

Δώστε κιτς στο λαό
 
   Σαφώς και οι λάτρεις της Eurovision δεν έχουν ψευδαισθήσεις σχετικά με την ποιότητα της μουσικής που θα ακούσουν. Όμως Eurovision δεν είναι μόνο η μουσική – είναι το όλο πακέτο. Φανταχτερά σκηνικά και κοστούμια, κωμικοτραγικά συνήθως χορευτικά και μια θάλασσα από χρωματιστά σημαιάκια να πηγαίνουν πέρα-δώθε από την πλευρά του κοινού. Ανάμεσα στα τραγούδια, και με επένδυση την all-time classic περιγραφή της Δάφνης Μπόκοτα ή – για τους Αγγλόφιλους – τον απολαυστικά σαρκαστικό σχολιασμό του Terry Wogan, καλοκάγαθα φολκλόρ βίντεο με τις ομορφιές της διοργανώτριας χώρας, ντυμένα με χαρωπά ζευγαράκια να φιλιούνται κάτω από το σεληνόφως, ποταμάκια, πάπιες, κύκνους, αρκουδάκια... εντάξει, ας το αφήσουμε εδώ... Κι έπειτα η ψηφοφορία. Αυτό το μιας-ώρας-και-κάτι θρίλερ, με τους παρουσιαστές της κάθε χώρας να ανακοινώνουν όσο πιο θεατρικά και Α Ρ Γ Α μπορούν τη βαθμολογία τους. Για να καταλήξουμε εκεί γύρω στη μία το πρωί ώρα Ελλάδος στον τελικό νικητή, που θα επαναλάβει επί σκηνής κι εν μέσω μπόλικης χρυσόσκονης και κομφετί το τραγούδι του, για να κλείσει αυτή η υπέροχη βραδιά. So bad it's good είπαμε. Τι άλλο θέλετε;
 
“Ελλαδάρα ολέ!”
 
   Μια και είπαμε ώρα Ελλάδος… Τι πιο (νεο)ελληνικό από αυτή την έκρηξη εθνικής υπερηφάνειας που δεν βλέπει την ώρα να εκδηλωθεί; Μήπως να φταίει και το καλοκαιράκι που πλησιάζει; Ίσως, αλλά αυτή είναι η πρώτη χρονικά ευκαιρία να βρει εφαρμογή το τετράπτυχο πίτσα-μπύρα-καλή παρέα-βεράντα, με τις ζητωκραυγές για κάθε 12αρι σε surround sound από τα γύρω διαμερίσματα να συμπληρώνουν ιδανικά το σκηνικό. Ακόμα όμως κι αν δεν είναι του γούστου μας η Eurovision, αποτελεί μια καλή προπόνηση για τα Μουντιάλ / Ευρωμπάσκετ / Ολυμπιακούς που σημαδεύουν κάθε ελληνικό καλοκαίρι. Και μπορεί παραδοσιακά οι επιδόσεις μας ως χώρα στη διοργάνωση αυτή να μην ξεφεύγουν από τη μετριότητα, όμως αν όχι εμείς, σίγουρα κάποιος που ξέρουμε βγήκε στους δρόμους τη νύχτα της 21ης Μαΐου 2005, για να πανηγυρίσει για την “Ελενάρα”.
 

Πάντα κάτι μένει
 
   Μπορεί η ελληνική νίκη του 2005 να έμεινε στην ιστορία, το ίδιο όμως συνέβη και με ουκ ολίγα τραγούδια κατά τη σχεδόν 60ετή πορεία της διοργάνωσης. Οι περισσότεροι από εμάς θα έχουμε ακούσει από κάποιον μεγαλύτερο ή σιγοτραγουδήσει ένα “Volare”, ένα “Those Were the Days”, ένα “Μάθημα Σολφέζ”, ένα “Hold Me Now”. Κάποια άλλα, μας έχουν συντροφεύσει με την πανηγυρτζήδικη διάθεσή τους σε αποκριάτικα (και όχι μόνο) πάρτι. Κακά τα ψέματα, ένας διαγωνισμός Eurovision έχει μουσική για όλα τα γούστα. Από αισθαντικές μπαλάντες μέχρι υπερ-κιτς ντίσκο εξάρσεις, από βαλκανικό φολκλόρ μέχρι τα τέρατα των Lordi κι από νεόκοπους αστέρες των ριάλιτι μέχρι μεγάλα ονόματα του παρελθόντος που συχνά απογοητεύουν (α, ρε Bonnie Tyler!). Και κάπου στη μέση ένας Sebastien Tellier από άλλο πλανήτη, με έναν ηλεκτρο-ύμνο που μπορεί να πάτωσε, όπως αναμενόταν, στη βαθμολογία του 2008, αλλά καρφώνεται στο υποσυνείδητο αρνούμενος να φύγει.
 
   Αυτό, κυρίες και κύριοι, σημαίνει Eurovision!
 
Κύρκος Αικατερινάρης
 
Τι είδε ου Νίκους;
 
   Έρχεται λοιπόν επιτέλους η ώρα που όλοι περιμέναμε, το γεγονός της χρονιάς, αυτό που δίνει στην άδεια μας ζωή το νόημα που της λείπει: Η ώρα της Eurovisiooooon.
 
   Εάν υπάρχει κάποιος που ταυτίστηκε και συγκινήθηκε με τα παραπάνω, καλύτερα να σταματήσει να διαβάζει εδώ. Πρώτον, γιατί αν τον αντιπροσωπεύουν, έστω και στο ελάχιστο, αυτές οι αρλούμπες, τότε έχει σοβαρό πρόβλημα που χρήζει ψυχιατρικής βοήθειας και πρέπει να το κοιτάξει αμέσως. Και δεύτερον, γιατί οι γραμμές που θα ακολουθήσουν δεν θα είναι καθόλου ευγενικές για αυτόν τον “θεσμό”. Και πώς μπορεί να είναι, όταν αυτό το πανηγυράκι της κακιάς ώρας όχι μόνο δεν αντιπροσωπεύει ούτε κατά διάνοια τη μουσική παράδοση της κάθε χώρας, αλλά και γιατί η όλη περιρρέουσα ατμόσφαιρα μου βγάζει έναν αρχοντοχωριατισμό και έναν δήθεν διεθνισμό που μου προκαλούν αηδία.
 
   Όπως θα καταλάβατε δεν έχω παρακολουθήσει πολλούς “διαγωνισμούς” της Eurovisioοοn, και όποτε αυτό συνέβη ήταν καθαρά θέμα συγκυριών. Όταν όμως έπεσε στο noizy από το φίλτατο Κώστα Κούλη η ιδέα να γράψουμε ένα αφιερωματάκι στην Eurovisioooon, δεν χρειάστηκε να το σκεφτώ πολύ. Όχι μόνο γιατί μου παρουσιάζεται μια καλή ευκαιρία να βγάλω τη χολή μου, αλλά και γιατί η Eurovisiooooon έχει κάποιες παραμέτρους που την καθιστούν ένα πολύ ενδιαφέρον φαινόμενο που μπορεί να μας οδηγήσει σε χρήσιμα συμπεράσματα για το ανθρώπινο είδος.
 
   Ας ξεκινήσω από τις καθαρά βιωματικές μου εμπειρίες. Δύο είναι λοιπόν οι “διαγωνισμοί” που θυμάμαι. Ο πρώτος ήταν το 1987, όταν και στην (όχι και τόσο) τρυφερή ηλικία των δώδεκα χρόνων, άκουσα το “Hold me Now” του Ιρλανδού Johny Logan και (ναι, το παραδέχομαι) μου άρεσε. Εντυπωσιάζομαι τώρα που συνειδητοποιώ ότι θυμάμαι καθαρά το τραγούδι, που ήταν ο ορισμός του πιασάρικου κομματιού έχοντας όμως και μια αυθεντικότητα που σπάνια συναντάς στην ποπ.
 
    Λίγους μήνες μετά βέβαια, το “Final Countdown” ήρθε να σαρώσει ότι υπήρχε έως τότε σε αγαπημένα τραγούδια, αλλά αυτό είναι μια άλλη (γλυκιά) ιστορία.
 
   Ο δεύτερος ήταν το 2005 όταν η εθνική υπερηφάνεια των Ελλήνων είχε φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη: Έναν μόλις χρόνο πριν, η Ελλάδα είχε διοργανώσει “τους καλύτερους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ιστορίας”, έχοντας μάλιστα κερδίσει πολλά χρυσά μετάλλια και πάνω στο μεθύσι από το εθνικό νέκταρ, ήρθε και η πρωτιά της Έλενας Παπαρίζου με το συγκλονιστικό (χαχαχα) “My Number One” να συμπληρώσει το παζλ (όταν εμείς φτιάχναμε τον Παρθενώνα οι κουτόφραγκοι ήταν πάνω στα κλαδιά να ‘ούμε).
 
   Από τότε βέβαια η Ελλάδα, έχει χρεοκοπήσει (και) λόγω του εξωπραγματικού κόστους διοργάνωσης των “καλύτερων Ολυμπιακών αγώνων που έγιναν στην ιστορία”, η πλειοψηφία των ολυμπιονικών “μας” πιάστηκε ντοπέ και η Παπαρίζου έγινε αλκοολική και έμεινε εντελώς στάσιμη, αλλά και αυτά είναι μια άλλη (πολύ πονεμένη) ιστορία. Αυτό που μου έχει μείνει περισσότερο βέβαια, καθώς παρακολούθησα εκείνη την Eurovisiooooon στο Ρέθυμνο, ήταν οι ομοβροντίες των πυροβολισμών που συνόδευσαν την αναγγελία ενός ακόμα εθνικού θριάμβου από τους ξαναμμένους Κρητικούς. Ήταν σαν να βρισκόμασταν εν μέσω εμπόλεμης ζώνης.
 
   Α ναι, θυμάμαι φυσικά και τους υπεργαμάτους Lordi που σήκωσαν την... κούπα της Eurovisiooooon με το αντισυμβατικό για τα στάνταρ του “διαγωνισμού” 'Hard rock hallelujah'.
 
    Φαίνεται ότι ακόμα και οι ξιπασμένοι θιασώτες της Eurovisiooooon βαριούνται κάποια στιγμή τα ίδια και τα ίδια και θέλουν τον Φιλανδό τους για να στρώσουν.
 
   Αυτό όμως που έχει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον και καθιστά αυτό τον “διαγωνισμό” εντελώς γελοίο και ανυπόληπτο, είναι η διαδικασία της ψηφοφορίας για την ανάδειξη του νικητή. Είναι εκείνη τη μαγική στιγμή, όπου η πολιτική (που πολλοί λένε μεγαλόστομα ότι δεν ασχολούνται μαζί της, τη στιγμή όμως που αυτή 'ασχολείται' καθημερινά μαζί τους) κάνει για άλλη μια φορά την εμφάνισή της. Σκέφτομαι κάποιες φορές μεταξύ σοβαρού και αστείου τι ωραία που θα ήταν να μπορούσαμε να στοιχηματίσουμε ότι η Ελλάδα θα δώσει το δωδεκάρι στην Κύπρο και τούμπαλιν. Θα είχαμε λύσει το οικονομικό μας πρόβλημα μια και καλή. Και εδώ βέβαια μπαίνουν και άλλα ζητήματα. Ποιος εγγυάται τη διαφάνεια των ψηφοφοριών; Διαβάζω μάλιστα τώρα που ψάχνω να βρω κάποιες περισσότερες πληροφορίες στο Ίντερνετ, ότι η EBU (η Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση που διοργανώνει την Eurovisiooooon) άλλαξε κάπως τους όρους διεξαγωγής του “διαγωνισμού” γιατί (εδώ γελάνε) “διερευνά εδώ και μερικούς μήνες καταγγελίες για προσπάθειες αλλοίωσης των αποτελεσμάτων” και γιατί (εδώ ξεκαρδίζονται στα γέλια) “θέλησε να δώσει ένα τέλος στη φημολογία ανταλλαγής ψήφων, που από ψίθυροι έγιναν κραυγές τη χρονιά που μας πέρασε”.
 
   Επίσης, ο κανονισμός που λέει ότι η Eurovision διοργανώνεται από τη χώρα που κέρδισε τον προηγούμενο “διαγωνισμό”, θέτει κατευθείαν όρια στους υποψήφιους νικητές. Φαντάζεστε για παράδειγμα (για να μην πάμε μακριά) την χρεωκοπημένη Ελλάδα να κέρδιζε κάποιους από τους τρεις τελευταίους διαγωνισμούς και να ήταν υποχρεωμένη να ξοδέψει ένα σκασμό λεφτά για τη μέγιστη αυτή... τιμή;
 
   Πώς εξηγείται λοιπόν η πολύ μεγάλη τηλεθέαση (η wikipedia γράφει ότι ο αριθμός των τηλεθεατών που παρακολουθούν ετησίως τη Eurovision εκτιμάται μεταξύ 100 και 600 εκατομμυρίων); Δεν ξέρουν οι (φανατικοί ή μη) τηλεθεατές το πόσο μούφα είναι αυτό που πλασάρεται ως διαγωνισμός; Ασφαλώς και το γνωρίζουν, θέλω να πιστεύω. Από την άλλη, είναι γεγονός ότι αυτός ο συνδυασμός χαζοχαρούμενων τραγουδιών, γυμνής σάρκας με τη μορφή ελκυστικών γυναικείων μπουτιών και αβυσσαλέων ντεκολτέ και σχολίων που αφορούν την ψηφοφορία (πάλι τίποτα δεν μας έδωσαν οι κωλογερμανοί) είναι ένας σπάνιος συνδυασμός που συνοδεύεται ιδανικά με πίτσες και μπύρες για τους άντρες και ακατάσχετο κουτσομπολιό για τις γυναίκες.
 
   Πάνω από όλα όμως, νομίζω ότι αυτή η εικονική μονομαχία μεταξύ κρατών, λειτουργεί ως ένα είδος συμβολικού πολέμου, που έχει πάντοτε μεγάλη απήχηση στις μάζες. Το ίδιο συμβαίνει άλλωστε και σε μεγαλύτερου βεληνεκούς διοργανώσεις, όπως το Μουντιάλ στο ποδόσφαιρο (παρά το γεγονός ότι έχουν υπάρξει στημένοι αγώνες), οι Ολυμπιακοί αγώνες (με την ντόπα να έχει κυριαρχήσει πλήρως) αλλά και τα κινηματογραφικά Όσκαρ (με τον πρώτο Ρόκυ με τον Σταλόνε να θεωρείται καλύτερη ταινία από τον Ταξιτζή με τον Ντε Νίρο και να κερδίζει το βραβείο). Είναι σαν να μας αρέσει να ξεγελάμε τον εαυτό μας, ζώντας κατά κάποιον τρόπο μια συλλογική ψευδαίσθηση που (θεωρούμε ότι) μας εξαγνίζει. Δεν πρέπει να μας κάνει μεγάλη εντύπωση. Ο άνθρωπος έχει δείξει στα χρόνια της παρουσίας του στον πλανήτη ότι είναι κατά βάση ένα ανορθολογικό ον, που του αρέσει να παραμυθιάζεται.
 
Ας ανακράξουμε λοιπόν όλοι μαζί παραφράζοντας τον Χάρρυ Κλυνν!
 
“Eurovision, eurovision, πόσο μ' αρέσεις eurovision”.
 

Nίκος Κασκαράς
 

Mindfield

Επισκέπτες

0 Μέλη και 143 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι
DMC Firewall is a Joomla Security extension!