Συνεντεύξεις

Facebook

Twitter

Συνέντευξη με το Δημήτρη Φάκο

 
   Δεν έχω ιδέα αν υπάρχουν άγιοι, είμαι όμως πιο σίγουρος και από ζωντανός ότι έχουμε γεμίσει ψεύτες! Ο συνδυασμός ίσως να είναι θανατερός, ίσως πάλι αδιάφορος, το λογοπαίγνιο όμως κοσμεί, σαν τίτλος, την δεύτερη και πλέον πρόσφατη δισκογραφική του Δημήτρη Φάκου. Είχαμε παρουσιάσει το άλμπουμ πριν λίγο καιρό και ήλθε πλέον η ώρα να μιλήσουμε από κοντά με τον καλλιτέχνη. Τον γνωρίζω προσωπικά, τον έχω δει στη σκηνή, έχω ακούσει τις δουλειές του και θαυμάζω τον τρόπο που παίζει και δημιουργεί μουσική. Τηλεφωνηθήκαμε, ορίσαμε την ώρα και το μέρος και από κει όλα, όπως αρέσκομαι να γράφω, ήταν κατηφόρα. Ο Δημήτρης μίλησε για το καινούργιο «παιδί» του, για τα σχέδιά του, για τον τρόπο με τον οποίο εκφράζεται μουσικά, για το τι σημαίνει η μουσική για κείνον. Το άλμπουμ το αγάπησα και δεν ήταν καθόλου δύσκολο. Θες οι μελωδίες, θες ο τρόπος «μετάγγισης», θες το όλο πακέτο, δημιουργούν ένα κάτι που το θέλεις. Θέλεις να το ακούς, να το μυρίζεις, να το πιάνεις. Θέλεις να δίνεις χαστούκι στη ζωή και να μη σ’ ενδιαφέρει κιόλας, έτσι για να αντιγράψω από τους στίχους του ίδιου του Δημήτρη… Μέχρι να εμφανιστεί το ομιλών πιάνο, έτσι, φίλε;
 
fakossine01
Το άλμπουμ έχει λίγο καιρό που κυκλοφόρησε, φαντάζομαι όμως ότι έχεις εικόνα για την ανταπόκριση σε κοινό και Τύπο. Τι βλέπεις ως τώρα; Τι έχεις αποκομίσει;
Κοίτα, η αλήθεια είναι ότι δεν έχω ακόμα την εικόνα που θα έπρεπε, είναι πολύ νωρίς… Παίρνω όμως πολύ θετικό vibe… Όταν έχεις βγάλει ένα πειραματικό άλμπουμ, καθαρά πειραματικό, γιατί πειραματίστηκα με πολλά πράγματα… Δεν είχα βάλει κάποιο χρονικό περιθώριο, δεν έφερα κάποιο session μουσικό να «ενισχύσει» με το ύφος του και το στυλ του αυτή την προσπάθεια. Δεν το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα… Αφήνω και περνάει ένα διάστημα τριών-τεσσάρων μηνών, μετά το ακούω, τρώγοντας ή βλέποντας τηλεόραση – στο mute πάντα η τηλεόραση! Από αυτά που έχω διαβάσει και έχω συζητήσει με ανθρώπους, επί το πλείστον του χώρου μας, τα σχόλια είναι θετικά και μερικά από αυτά ελπιδοφόρα, περισσότερο απ’ ό,τι θα περίμενα!
 
Αυτό που αντιλαμβάνεται κάποιος, από τα πρώτα κομμάτια κιόλας, είναι ότι παντρεύεις με χαρακτηριστική ευχέρεια διάφορα είδη μουσική. Reggae και Latin, Pop και Ροκ περάσματα, ελληνικές μελωδίες βέβαια και ένα σωρό ακόμα. Είσαι υπέρμαχος του ότι «Η μουσική είναι μία», έτσι;
Ναι, είμαι, αλλά… κινούμαι ποιοτικά σε κάθε είδος μουσικής από αυτά… Ναι μεν η μουσική ενώνει κουλτούρες, ανθρώπινες σχέσεις… αλλά διχάζει κιόλας. Εμένα με ενδιαφέρει να ακούγονται καλά πράγματα. Δεν με νοιάζει το «ταμπελάκι»… Όπως θα ακούσω και θα κάτσω να ξενυχτίσω με ένα κομμάτι του Καλδάρα, έτσι θα κάτσω και θα ξενυχτίσω με ένα κομμάτι των Toto. Με ενδιαφέρει αυτό που ακούω να μου σηκώσει την τρίχα… Θέλω να αναπολήσω, να νοσταλγήσω, να σκεφτώ, να γράψω κάτι… Γιατί πολλά κομμάτια μας δίνουν ιδέες. Θέλω το κομμάτι να με κάνει να το βάζω στο repeat. Θέλω το κομμάτι να με αγγίξει μέσα μου, να φάω κόλλημα, να το μοιραστώ με φίλους…
 
fakossine02Πώς δουλεύεις στο στούντιο; Πώς εμφανίζεται όλο αυτό το συνονθύλευμα ρυθμών και πολιτισμών και πώς μετουσιώνεται στο χαρτί και μετά στην ηχογράφηση;
Θα σου πω, θα σου πω… Λειτουργώ λίγο ανάποδα… Όταν «συλλαμβάνω» ένα τραγούδι, από την αρχή που θα μου κάνει το κλικ – ή θα μου κάνει το «κλακ» – για να μπω στη διαδικασία να το «προχωρήσω», είμαι πολύ αυστηρός με τα κομμάτια που θα πάρω για να τα βάλω μέσα σε «γκρουπ», και θα προσπαθήσω να αποτυπώσω… Προσέχω πάντα τους συνεργάτες μου, με ενδιαφέρει και εκεί να επικοινωνώ, να περνάω καλά… Δεν θέλω να είμαι «με το ρολόι», δεν μου κάνει αυτό. Το καταλαβαίνω έτσι, μου είναι φυσικό. Τα τραγούδια λοιπόν που μου κάνουν κλικ, μέχρι τώρα, είναι αυτά που μου έχουν βγει «πακέτο». Θα πάρω την κιθάρα… Έχω μια ιδέα στο μυαλό μου ή μια ανησυχία από το πρωί. Θα πιάσω την κιθάρα… θα το τραγουδήσω και βγήκε! Υπάρχουν περιπτώσεις που έγραψα τραγούδι σε πέντε λεπτά. Υπάρχουν περιπτώσεις που έχει βγει πολύ γρήγορα, χωρίς να έχω καν κιθάρα! Είμαι δηλαδή στο δρόμο, μου βγαίνει η βασική ιδέα για τραγούδι, ο τίτλος, εν μέρει, και η μελωδία… Και το ηχογραφώ στο κινητό μου, για να το δουλέψω αργότερα στο στούντιο.
 
fakossine03
 
Γράφεις στίχους και μουσική, παίζεις, ενορχηστρώνεις. Πώς σου βγήκε όλη αυτή η κολεκτίβα στον τρόπο έκφρασης;
Κοίταξε… Αυτό ξεκίνησε, σε πρώτη φάση, από τα πρώτα μου ερεθίσματα… Προέρχομαι από μια γενιά που μεγάλωσε με 80’s, 90’s. Τα συγκροτήματα των 80’s κυρίως, όχι τόσο των 90’s, ήταν πολύ «προβλέψιμα», όσον αφορά τη μουσική τους. Υπήρχε ένα μοτίβο, μία μελωδία… κουπλέ, ρεφρέν, δεύτερο κουπλέ, δεύτερο ρεφρέν, σόλο… Ήταν «μαθηματικά» και μένα τα μαθηματικά δεν μου αρέσουν. Δεν με ενδιαφέρει. Δεν θέλω να τετραγονοποιώ τον κύκλο. Γι αυτό βάζω στη μουσική μου «άλλα». Θέλω όταν γράφω να βγάζω αυτά που θέλω… Έχω ακούσει πολύ τη μουσική που γουστάρω. Πολλές φορές, όταν γράφω, απορώ με τον εαυτό μου, γιατί αυτό που βγαίνει μπορεί να μου θυμίζει κάτι από The Who ή να μου θυμίζει κάτι από Zappa. Ή κάποιο riff (σ.σ. θέμα) που βάζω σ’ ένα κομμάτι μου, είτε σαν γέφυρα είτε πάνω σε ένα τρανσπόρτο, μπορεί να μου θυμίζει κάτι από Purple. Ίσως γιατί μου αρέσουν οι Purple και τους άκουγα πάντα. Είναι κράμα όλο αυτό… Δεν μπορώ να δουλέψω μόνος μου, όσον αφορά το θέμα της ηχοληψίας… Εκεί πάνω είμαι εγώ, αλλά δεν έχω την τεχνογνωσία… Δεν μπορώ να μπω σε ένα στούντιο και να κάτσω στον υπολογιστή, απέναντι από ένα πρόγραμμα Cubase ή Nuendo… Και εκεί βρίσκονται εκείνοι που με σώζουν… Δεν είναι τόσο ατομιστική η δουλειά, με κατάλαβες;
    
«Άγιος Ψεύτης»… Σε ιντριγκάρισε κάτι συγκεκριμένο για τον τίτλο; Φωτογραφίζεις κάτι ή κάποιους;
Με ιντριγκάρισε η δική μου “Dark Side Of The Moon”… Όλοι οι άνθρωποι έχουμε τα σκαμπανεβάσματά μας. Ήθελα να δείξω μια εποχή που το μονοπάτι της ζωής μου το είχα χάσει…
 
Δηλαδή;
Το είχα χάσει από θέμα αυτοπεποίθησης, το είχα χάσει από ψυχολογική βάση… Δεν ήμουν ο Δημήτρης που είμαι τώρα και που μπορούμε να μιλάμε και να συζητάμε… Κάποια στιγμή ήθελα να το αποτυπώσω όλο αυτό το πράμα. ΔΕΝ ήθελα να το παίξω δάσκαλος και να πω «Κοιτάξτε να δείτε, δεν μπορείτε να φανταστείτε τι κόλαση έχω περάσει και ακούστε για να μην τα πάθετε κι εσείς»… Όχι! Ήθελα να περάσω στον κόσμο ένα μήνυμα, ότι «Κοιτάξτε, υπάρχουν και αυτά, υπάρχουν και τα δύσκολα», αλλά με την έννοια ότι μπορούμε να περάσουμε και τα δύσκολα. Γι αυτό λέω «Έσπασα εχθές το βράδυ όμως τον καθρέφτη μου… μάλωσα με το σκοτάδι και τον άγιο ψεύτη μου»… Ο άγιος ψεύτης δεν είναι κάτι το μαγικό, αλλά είναι κιόλας. Είναι ένα δαιμόνιο! Και όλοι το έχουμε μέσα μας!
 
fakossine04Έχεις ήδη παρουσιάσει το άλμπουμ σε κόσμο. Πώς πήγε; Τι παίζει από δω και πέρα, όσον αφορά περαιτέρω προώθηση και – φυσικά – ζωντανές εμφανίσεις;
Η παρουσίαση που έγινε στο Rockwood πήγε παρά πολύ καλά. Μας φιλοξένησαν πολύ όμορφα… Όσον αφορά την προώθηση, τυγχάνει να ακροβατώ σε δύο σημεία. Από τη μία είμαι ένας παίχτης που παίζει μπάλα πρώτη εθνική και από την άλλη… έχω τον άγιο ψεύτη μου! Θέλω να κάνω και πράγματα δικά μου, πράγματα ιδιαίτερα για μένα. Ακόμα δεν έχει ισορροπήσει αυτό το πράγμα. Κατά καιρούς με ρωτάνε γιατί τραγούδια μου έχουν ήδη βγει «προς τα έξω»… Και εγώ λέω με τη σειρά μου «Παιδιά, η δουλειά μου είναι να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ πάνω στα ‘παιδάκια’ μου, πάνω στα τραγούδια μου»… Από την άλλη μεριά δεν γίνεται όλοι να μπορούμε να τα κάνουμε όλα! Από ένα σημείο και μετά, βλέπω τελικά ότι είναι καλό να δίνεις τα τραγούδια σου… Για να υπάρχει αυτή η cool διαφορά, αυτό το γοητευτικό του καλλιτέχνη… Για το άλμπουμ μου είναι πολύ νωρίς ακόμα, αλλά ευελπιστώ ότι θα πάμε καλά. To clip από το single του άλμπουμ, το «Καλύτερα Μαζί Σου Και Τρελός», μόλις την προηγούμενη εβδομάδα πήγε στο Mad. Εντάξει… Θέλει και την υπομονή του, δεν είναι εύκολο πράγμα. Δεν είναι εύκολο άλμπουμ, πολύ… Ούτε κι εγώ είμαι εύκολος καλλιτέχνης, όσον αφορά τα προσωπικά μου πράγματα που βγάζω…  
 
Πρώτο video για το δίσκο, η διασκευή σου στο «Καλύτερα Μαζί Σου Και Τρελός». Ευχαριστημένος; 
Είμαι παρά πολύ ευχαριστημένος και η αλήθεια είναι ότι στην αρχή, όταν το συζητούσαμε με τον Κώστα Μπακούρη, το σκηνοθέτη μου, δεν ήμουν τελείως έτοιμος να δεχτώ ένα τέτοιο τόλμημα, δηλαδή να υποδυθώ ένα ρόλο… Όχι επειδή δεν το έχω ξανακάνει, αλλά μιλάμε για ένα clip μαυρόασπρο, που σε πάει σε άλλη εποχή. Κάνω ένα χαρακτήρα… Ναι μεν είμαι ο Δημήτρης, αλλά είμαι και ο κεντρικός ήρωας… Είναι το αλισβερίσι με την κοπελιά, για την οποία γίνεται όλη η φασαρία… Δεν μιλάμε για μια ιστορία του σήμερα, το φιλμ είναι νουάρ, 50’s – 60’s. Τα γυρίσματα ήταν εξαντλητικά, κράτησαν ένα ολόκληρο εικοσιτετράωρο και κάτι παραπάνω, με τουλάχιστον σαράντα πέντε άτομα να συμμετέχουν… Είναι μια πολύ καλή ταινία μικρού μήκους! Ήταν για μένα στοίχημα… Τώρα… Εγώ έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα… Και με το σκηνοθέτη μου μετά, που το συζητήσαμε…
 
 
Δική του ιδέα;
Όλα, όλο το clip ήταν δική του ιδέα. Και να που πρέπει να είμαστε ανοιχτοί στις ιδέες των άλλων. Εγώ τον πίστεψα. Και δεν μου βγήκε σε κακό. Όπως εγώ του πήγα μια μελωδία και σφίχτηκε και μου είπε «Μα, Δημήτρη, εκείνο το τραγούδι δεν θα το βάλεις μέσα;» και εγώ του είπα «Σώπα και άκουσε αυτό!», έτσι κι εγώ τον άκουσα όταν μου είπε «Σώπα, θα κάνουμε αυτό»!
 
Θα κάνεις και δεύτερο clip;
Θα γίνει…
 
Ποιο θα είναι;
Ο «Άγιος Ψεύτης». Εκεί καταλήξαμε με το Μίλτο τον Καρατζά.
 
Από δω και πέρα τι γίνεται; Τι βλέπεις για το μέλλον;
Έχω ένα πλάνο. Και είσαι ο πρώτος που θα το πω… Έχω στο ενεργητικό μου, σαν Δημήτρης, όσα χρόνια βρίσκομαι σε αυτό το μουσικό παραμύθι, δύο άλμπουμ. Θέλω να κάνω άλλα τρία. Τουλάχιστον. Για να ολοκληρωθεί η τετραλογία του άγιου ψεύτη… Το πρώτο άλμπουμ, «Αιτία Για Αλητεία», δεν είναι μέσα σ’ αυτή… Το υλικό υπάρχει. Βέβαια, στην πορεία μπορεί να βγει κάτι, να έλθει κάτι άλλο… Μια πινελιά, ένα νέο τραγούδι… Οι βάσεις όμως υπάρχουν, στο μυαλό μου. Υπάρχουν και κάποιες διασκευές που θέλω να κάνω, από αγαπημένα τραγούδια. Κάποια στιγμή θα μαζέψω όλες αυτές τις διασκευές, θα κάνω ένα σιντάκι, το οποίο θα λέγεται «Πίνω Λόγιων»... Τον τίτλο τον έχω πάρει, με φιλική άδεια φυσικά, από ένα μαγαζί της πόλης μου. Με ιντριγκάρει αυτή η ιδέα. Πάντα βέβαια με σεβασμό. Δεν είναι κι εύκολο κομμάτι όπως το «Καλύτερα Μαζί Σου Και Τρελός» να το κάνεις έτσι όπως έγινε, κομμάτι που έχουν γράψει θηρία του είδους. Το «Οι Θαλασσιές Οι Χάντρες» το έκανα Τζαζ…
 
fakossine05Έχεις συνεργαστεί με Ρουβά, Ελεονόρα Ζουγανέλη, Μίχα, Stavento… Πώς είναι να δίνεις ένα τραγούδι σου, ένα παιδί σου στην ουσία σε άλλο καλλιτέχνη; Πώς σου είχε φανεί την πρώτη φορά;
Εδώ έρχεται πλέον η επαγγελματική πλευρά του πράγματος… Από τη στιγμή που κάποιος ανακαλύπτει ότι μπορεί να κάνει κάτι καλά, δεν θα πρέπει να επαναπαύεται στις δάφνες του. Αλλιώς πάμε στην ιστορία του λαγού και της χελώνας. Το έχω μπροστά μου. Παιδιά που είχαν δουλέψει πολύ, χωρίς να έχουν το ταλέντο που είχαν άλλοι συνάδελφοί τους, έκαναν καριέρα που οι άλλοι είδαν μόνο στα όνειρά τους! Πως λειτουργώ εγώ τώρα… Μέχρι κάποια στιγμή δεν μου ζήταγε κανείς τραγούδι. Κυνήγαγα εγώ. Τι έκανα λοιπόν… Σκεπτόμουν διάφορες φωνές τραγουδιστών. Έγραφα γι αυτές τις φωνές. Και, χωρίς να με ξέρουν, έπαιρνα τα τραγούδια μου και χτύπαγα πόρτες. Από τις εκατό πόρτες που χτύπησα, οι ενενήντα πέντε έμειναν κλειστές. Ξεκίνησα με το Νίκο το Μίχα… Η πρώτη φορά που άκουγα τραγούδια μου σε αυτοκίνητα, σε μαγαζιά, σε club, ήταν με το Νικόλα. Από κει και πέρα με πλησίασαν διάφοροι άνθρωποι, μου ζήτησαν να τους γράψω τραγούδια κατά παραγγελία… Και κατά παραγγελία τα έγραψα. Ό,τι τραγούδια έχω γράψει σε άλλους είναι κατά παραγγελία…
 
Τι είναι αυτό που προσδιορίζει κάθε φορά τον τρόπο γραψίματος, σε κάθε «παραγγελία»;
Με ποιον έχω να κάνω… Ξεσκονίζω τη δισκογραφία του, «βλέπω» αν μπορεί να πει αυτό που θα του γράψω… Γι αυτό και μου βγαίνουν τόσο διαφορετικά. Υπάρχουν τραγουδιστές που θα με βάλουν σε ένα μονοπάτι. Θα μου πουν «Θέλω να μοιάζει με αυτό το κομμάτι! Θέλω και καλύτερο»! Εγώ όμως δεν λειτουργώ έτσι… Όσες φορές μου το έχουν ζητήσει αυτό, τους έχω πει «Εγώ θα σου γράψω αυτό που νομίζω εγώ, και αν το πήρες το πήρες, αν δεν το πήρες, πάλι εδώ είμαστε». Δεν έχω μπει ποτέ στο τριπάκι να γράψω κάτι ξεπατικοσούρα. Πολλές φορές μου έχουν ζητήσει δικό μου κομμάτι να ξεπατικώσω. «Γράψε ένα όπως έγραψες αυτό»! Δεν γίνεται!
 
Για την εταιρεία να μιλήσουμε;
Να μιλήσουμε! Είμαι παρά πολύ ευχαριστημένος. Ο Μίλτος ο Καρατζάς είναι ένας άνθρωπος που είναι ενεργός στο χώρο, με πάμπολλες «ώρες πτήσης», όσον αφορά παραγωγές και εύρεση καλλιτεχνών… Είμαστε πολύ καλά, συνεννοούμαστε, δεν πετάμε στα σύννεφα, ξέρουμε πολύ καλά με τι εποχές έχουμε να κάνουμε… Η διανομή είναι παρά πολύ καλή. Η εταιρεία, η Final Touch, είναι θυγατρική της Cobalt Universal, της πρώην Universal Music Greece… Κινούμαστε σε φιλικό επίπεδο, χωρίς τρομαχτικές δεσμεύσεις και μεγαλεπήβολα όνειρα. Πατάει στη γη αυτή η προσπάθεια. Στην αρχή είχα ένα δίλημμα… Όπως και με το εξώφυλλο του δίσκου… Είναι ένα παιχνίδι η φωτογραφία του εξώφυλλου… Επηρεασμένη από μια εικόνα του Χριστού. Το ένα μάτι είναι πράο και το άλλο θυμωμένο…
 
Ναι, του κριτή.
Ναι… Προσπάθησα να γίνει έτσι ώστε να μην έχω θέμα με την εκκλησία, γιατί το τελευταίο που θα ήθελα είναι να έχω προβλήματα με την εκκλησία. Γιατί δεν θα βγάζαμε άκρη μαζί τους ή μάλλον δεν θα έβγαζαν αυτοί άκρη μαζί μου… Είμαι ευχαριστημένος με την εταιρεία… Είχαμε την επαφή… Ανθρώπινη σχέση είναι κι αυτή… αρραβώνας.   
 
 
Και με τα Live;
Δεν υπάρχουν… σε αυτή τη φάση. Κάνω «αρπαχτές» για βιοποριστικούς λόγους αλλά και γιατί δεν θέλω να μένω στη φορμόλη. Μπορεί σε κάποιο Live μου να έλθουν να με ακούσουν τρεις-τέσσερις άνθρωποι. Θέλω να περάσουν καλά. Ελπίζω το 2014 να μας χαμογελάσει σε αυτό το θέμα, αλλιώς θα το κάνουμε εμείς να μας χαμογελάσει. Κι ο άγιος φοβέρα θέλει. Να, πάλι σε άγιο ήλθαμε! (γέλια) Θέλω να κάνω Live. Θα υπάρξουν εμφανίσεις. Το λέω σε σένα και δίνω το λόγο μου στους ανθρώπους που με παρακολουθούν. Πρέπει να σεβόμαστε τον άνθρωπο που έρχεται να μας ακούσει, με τον τρόπο μας. Και ο τρόπος είναι να είμαστε σωστοί και άρτιοι στη σκηνή, στο πάλκο, πες το όπως θέλεις…
 
Τι είναι αυτό που σε κάνει να θέλεις να εκφραστείς μέσω της μουσικής; Τι είναι αυτό που σε κρατάει και σε κάνει να θέλεις να συνεχίσεις έτσι;
Θα σου πω κάτι… Είχα δει σε έναν τοίχο γραμμένο ότι «Μόνη μας πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία». Η παιδική μου ηλικία. Είναι καταφύγιο, παρατηρητήριο… Τη βλέπω πολλές φορές στα τραγούδια μου μέσα. Αυτοί που θα καταλάβουν είναι αυτοί που θα ακούσουν τυχαία. Και αυτό το κοινό περιμένω σιγά-σιγά να μαζέψω. Η παιδική μας ηλικία είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε για να παρουσιάσουμε στους άλλους ανθρώπους. Για μένα είναι το Άλφα και το Ωμέγα. Και είμαι ευτυχής που είχα πλούσια παιδική ηλικία. Είναι το παράσημό μου!
 
Κώστας Κούλης
 

Συνεντεύξεις

Επισκέπτες

0 Μέλη και 130 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι