Συνεντεύξεις

Facebook

Twitter

Συνέντευξη με τους Gadjo Dilo


   Μέσα σε ένα ζεστό κλίμα που δύσκολα συναντάς, από την πρώτη φορά, όταν γνωρίζεις μία μεγάλη μπάντα, εκτυλίχθηκε η κουβέντα μας με τους Gadjo Dilo την Τρίτη 14 Γενάρη, το απόγευμα. Ομιλητικοί και πρόσχαροι, ζεστοί άνθρωποι με χιούμορ και γνώσεις γύρω από τη μουσική και κυρίως….συνειδητοποιημένοι για αυτό που κάνουν. Πώς να μη συζητήσεις λίγο παραπάνω μαζί τους; Πώς να μην περάσεις όμορφα με τέτοια παρέα; Τα συμπεράσματα δικά σας….
 
   Καλησπέρα σας, τι κάνετε; Καλωσορίσατε στην πόλη μας. Αύριο λοιπόν οι Gadjo Dilo στο Μύλο ζωντανά, ποιο live σας είναι αυτό στη Θεσσαλονίκη;
   Βασικά, σαν Gadjo Dilo, είναι το πρώτο ολοκληρωμένο πρόγραμμα που παρουσιάζουμε στη Θεσσαλονίκη. Έχουμε παρεβρεθεί στο Django Festival και στο Αντιρατσιστικό, αλλά στην ουσία είναι το πρώτο μας εδώ.

gadjo6   Πείτε μας δυο λόγια για τον πρώτο σας δίσκο.
   Ο πρώτος μας δίσκος περιέχει συνολικά 12 κομμάτια, 6 ορχηστρικά και 6 με φωνή. Τα 11 από αυτά είναι διασκευές και το άλλο είναι original κομμάτι, το οποίο έχει γράψει ο Νίκος Βλάχος, κατά κόσμον Tattoo, ο κοντραμπασίστας της μπάντας. Αλλά δεν έχει σημασία, είναι δικό μας, είναι των Gadjo Dilo.

   Το όνομα της μπάντας πως το εμπνευστήκατε; Και τι σημαίνει;
   Στα τσιγγάνικα σημαίνει ο "τρελός μπαλαμός", ο τρελάρας. Το προηγούμενο καλοκαίρι έπεσε στα χέρια μας η ομώνυμη ταινία και την βλέπαμε συνεχόμενα, μέρα παρά μέρα, για τρεις μέρες. Το όνομα του συγκροτήματος μας εκφράζει γιατί πρέπει να είσαι πολύ παλαβός για να παίξεις αυτή τη μουσική.

   Τον τελευταίο καιρό, οι Gadjo Dilo έχουν αρχίσει να ακούγονται αρκετά, και στα ερτζιανά και στα ιντερνετικά ραδιόφωνα, και θέλω να μου πείτε αν το έχετε εκλάβει αυτό, αν το ζείτε και αν έχετε αρχίσει να το παίρνετε μυρωδιά.
   Φυσικά και το έχουμε εκλάβει, παίζουμε σε αρκετά μέρη της Ελλάδας, και διαφορετικά. Το αρκετά έχει να κάνει με την ποσότητα και το διαφορετικά έχει να κάνει με την ποιότητα. Παίζουμε όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και στην επαρχία και το εξωτερικό, κι έχουμε εκλάβει τη διάθεση του κόσμου που είναι ανοιχτός να ακούσει κάτι καινούριο. Παρουσιάζουμε για πρώτη φορά στην Ελλάδα αυτό το είδος, οι διασκευές μας είναι παντρεμένες με ένα ιδιαίτερο ύφος, με το ρεμπέτικο και το gypsy swing.

gadjo3   Πως ξεκίνησε το συγκρότημα;
   Ξεκίνησε από τον Κώστα, που άρχισε να ακούει Django Reinhardt, και μετά μαζί με μένα (Σωτήρης) που είμαστε παιδικοί φίλοι, παίζαμε οι δυο μας, κι ύστερα προστέθηκε ο Νίκος. Είχαμε ξεκινήσει με άλλο όνομα στην αρχή, οι τρεις μας, instrumental τελείως, πήγαμε στις πρόβες μας και προσπαθούσαμε να το εξελίξουμε. Στην προσπάθεια αυτή μας βρήκε ο Σέργιος στο δρόμο, που παίζαμε σε ένα καφενείο, πήρε το βιολί του κι έπαιξε μαζί μας ένα ολόκληρο κομμάτι, έτσι μπήκε στην μπάντα. Στην πορεία πηγαίνοντας σε φεστιβάλ μουσικής στο εξωτερικό, αφουγκραστήκαμε την ανάγκη του κόσμου για ελληνικό τραγούδι κι έτσι αποφασίσαμε το πάντρεμα αυτό. Μετά την απόφαση του ελληνικού project, εμφανίστηκε και ο Γιώργος, που είναι πολύ καλός γνώστης της ελληνικής μουσικής, και κυρίως του ρεμπέτικου. Ψάχναμε και μία φωνή που δε θα μας παρουσίαζε σαν μια ρεμπέτικη κομπανία. Για μας αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί από μια μπάντα swing μετατρεπόμασταν σε μια ρεμπέτικη μπάντα. Και η Ιλιάνα είναι αυτό ακριβώς που θέλαμε, μια τραγουδίστρια που είναι γνώστης του είδους, χωρίς κόμπλεξ, που να ξέρει πώς να συνεργάζεται με μουσικούς που μερικές φορές δημιουργούν και αυθόρμητα παίζουν κι αυτοσχεδιάζουν.

   Θα σας κάνω μία "κακεντρεχή" ερώτηση, με την καλή έννοια. Υπάρχουν αρκετά νέα συγκροτήματα σήμερα στην Ελλάδα που ασχολούνται με τις διασκευές παλιών λαϊκών ή ρεμπέτικων τραγουδιών. Ορισμένοι σας μπερδεύουν ή σας παρομοιάζουν με τους Ιμάμ Μπαϊλντί. Θα ήθελα να μου το σχολιάσετε αυτό.
   Ναι, το έχουμε συναντήσει, γενικά υπάρχει κόσμος που όταν παρουσιάζαμε τη μουσική που παίζαμε μας είπανε ότι "α ναι, σαν τους Ιμάμ Μπαϊλντί είστε", αλλά δεν υπάρχει μέτρο σύγκρισης, είναι ανόμοια τα είδη της μουσικής που παίζουμε, τα παιδιά τα ξέρουμε και σεβόμαστε τη δουλειά τους. Αυτοί κάνουν τη δική τους μουσική και μάλιστα πετυχημένα κι εμείς κάνουμε ελληνικό swing. Κάποιος που δε γνωρίζει από μουσική, μπορεί να το κατατάξει στο ίδιο τομέα. Ο τρόπος που παίζει έπειτα διαφέρει. Εμείς αναδομούμε τα κομμάτια, σαν οργανοπαίχτες, σαν δεξιοτέχνες, δίνουμε βάρος στο παίξιμο.
   Σε τι κοινό απευθύνεστε εσείς; Δεδομένου ότι νεανικό κοινό πλέον πλησιάζει το ρεμπέτικο και διάφορες διασκευές.
   Σε όλες τις ηλικίες απευθυνόμαστε. Στα live που παίζουμε, έρχονται από νέοι και πιτσιρίκια μέχρι και ηλικιωμένοι. Έχουμε για παράδειγμα έναν κύριο 89 χρονών και θέλει να του στέλνουμε mail για να τον ενημερώνουμε πού παίζουμε. Σε αυτούς θυμίζουμε τα νιάτα τους, και στους νέους γνωρίζουμε τα παλιά, καλά, λαϊκά τραγούδια μέσα από μια άλλη ματιά. Διαλέγουμε την καλή λαϊκή μουσική με μια άλλη οπτική, την οπτική του swing. Παίζουμε τζαζ και είναι αποδεκτό από όλους, γιατί οι περισσότεροι έχουν στο μυαλό τους την αμερικάνικη τζαζ, την αργή και βαριά, δεν είναι και μέσα στην κουλτούρα του Έλληνα κάτι τέτοιο. Ενώ το swing είναι χορευτική μουσική, εύθυμη κι επηρέασε και την ελληνική σκηνή όταν μεσουρανούσε, όπως το Χιώτη, τον Πλέσσα κ.α. . Δεν ήταν τζαζ δηλαδή με την έννοια την παραπάνω, ήταν μια δημοφιλής μουσική που ακουγόταν στις πόλεις. Να μην ξεχνάμε και τους τσιγγάνους όμως παιδιά, γιατί εμείς παίζουμε και ένα είδος μουσικής στο οποίο έχουνε συμβάλλει πάρα πολύ, όπως και σε άλλα είδη ευρωπαϊκής μουσικής, είναι χαρακτηριστική η συμμετοχή και η διαμόρφωση που προκάλεσε η τσιγγάνικη κουλτούρα, πολύ γερά, με μεγάλη δεξιοτεχνία και ταπεραμέντο.

   Υπάρχει μια τάση ενός κόσμου, που την τελευταία 7ετια που ένιωσε ότι υπάρχει μια επαναληπτικότητα στην ελληνική δημιουργία, σα να βάλτωσε, σα να μη μπορούσε να εμπνευστεί και να προσφέρει κάτι καινούριο. Είτε αυτό για κάποιους είναι ποπ, είτε έντεχνο, είτε ροκ. Ποια είναι η δική σας άποψη και πως το πάντρεμα που κάνετε εσείς και οι διασκευές δίνουν μια νέα πνοή στην όλη κατάσταση;
gadjo4   (Σωτήρης) Το εμπορικό ελληνικό τραγούδι έχει βαλτώσει. Το καλό ελληνικό τραγούδι δεν έχει βαλτώσει. Υπάρχουν άνθρωποι, και νέοι μάλιστα, που κάνουν αξιόλογα πράγματα, αλλά δεν έχουν την πρόσβαση να δείξουν τη δουλειά τους, να την παρουσιάσουν και να την παίξουν κάπου. Δεν είναι εύκολο για έναν νέο καλλιτέχνη, να κάνει πραγματικά θαύματα και στα δικά μας αυτιά, ας πούμε, να φτάσει μετά από 30 χρόνια ή και ποτέ!

   Σε αυτό κολλάει και η ερώτηση για το μουσικό κύκλωμα, το κατά πόσο είναι εύκολο να «χωθεί» κάποιος σε όλο αυτό και να κάνει την εμφάνιση του αν έχει καλό υλικό;
   (Γιώργος) Άμα κάτι είναι καλό, θα τον βρει τον δρόμο του! Πάντα. Μπορεί να πάρει χρόνο, αλλά όσο εσύ υπηρετείς με αγάπη τη μουσική, και αυτό σου δίνει ζωή και το κάνεις υπεύθυνα αλλά ταυτόχρονα και ξέγνοιαστα, θα βρει τον δρόμο του. Η μουσική βιομηχανία, ευτυχώς, δεν κατευθύνει λόγω κρίσης τόσο πολύ τα πράγματα, δεν υπάρχουν οι ταμπέλες και οι κατευθύνσεις που υπήρχαν παλαιότερα. (Κώστας) Αν βλέπεις τη μουσική σαν προϊόν, τότε λειτουργείς με μία επιχειρηματικότητα, θες να πουλήσεις, και χάνεται αυτό που θες εσύ, να δείξεις αυτό που δημιουργείς, που πιστεύεις ότι έχει να δώσει. Το ραδιόφωνο ήταν σαν βιτρίνα με παπούτσια, δεν πρότεινε μουσική για να ακούσεις, αλλά μουσική για να αγοράσεις. Αυτό που βλέπεις στη βιτρίνα είναι από πριν κατά 99% πληρωμένο, οπότε δε μιλάμε για επιλογή πια. Τώρα που το σύστημα των δισκογραφικών κατέρρευσε, οι ρωγμές που εμφανίζονται δίνουν τη δυνατότητα να μπουν μουσικοί, συγκροτήματα, φωνές, που κάνουν αυτό που αγαπούν, προτείνοντας ουσιαστικά κάτι! Παλιά δηλαδή ήταν όλα σαν φορεμένα στη μουσική. Δεν διάλεγες εσύ κάτι, αλλά σου πασάρεται έτοιμο, σαν κουστουμάκι. Τώρα έχουμε τη δυνατότητα να δούμε και άλλα πράγματα γιατί έχουν τη δυνατότητα να προβληθούν και άλλα πράγματα. Και δε μπορείς να κατηγορήσεις το κοινό ότι είχε ευθύνη, γιατί δεν είχε πρόσβαση σε κάτι άλλο, δεν είχε ουσιαστικά το δικαίωμα της επιλογής παρά μόνο μέσα στο πλαίσιο που του δίνανε.

gadjo2   Μας αρέσει πάρα πολύ ο τρόπος που εξελίσσεται η κουβέντα μαζί σας. Είναι πάρα πολύ ωραία. Έχετε μουσικά πρότυπα αλήθεια εσείς; Και ποια είναι αυτά; πείτε μας από 2-3 αγαπημένα ο καθένας.
   Μέσα από τον Django, που είναι το κοινό μας πρίσμα, βλέπουμε τη μουσική ο καθένας από μας και την προσαρμόζει στον εαυτό του. Από κει και πέρα ο καθένας ξεχωριστά, φυσικά, και έχει αγαπημένους μουσικούς και επιρροές. (Κώστας) Εγώ ακούω τα τελευταία 22 χρόνια (χαχαχα) κυρίως κιθαρίστες. Είναι όπως αυτό που λέει κάποιος, ότι του αρέσει το ψάρι βραστό, ψητό, τηγανητό, έτσι κι εγώ. (γέλια). Σίγουρα είναι ο Django Reinhardt, και άλλοι, κιθαρίστες ιδίως. Ο Σωτήρης από την άλλη μεριά, συνεχίζοντας, ομολογεί πως παίζει και σε μια άλλη μπάντα progressive – rock παραπάνω χρόνια από ότι είναι στους Gadjo Dilo.(Σωτήρης) Εγώ ακούω John McLaughlin, Madonna, Toto, όλα!(γέλια!) (Γιώργος) Τι να πω και εγώ; Εμένα μου αρέσει πολύ ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Μανώλης Χιώτης, ο Βασίλης Τσιτσάνης, και με την ίδια ζέση ακούω ευχάριστα Haig Yazdijan.
 
gadjo5   Η μουσική σας έχετε πει ότι χορεύεται. Έχετε σκεφτεί ποτέ να συμπεριλάβετε χορευτές που θα σας πλαισιώνουν κατά τα την διάρκεια των live σας;
   Έχει γίνει και αυτό κατά μία έννοια. Έχει τύχει να έρθουν ομάδες σε διάφορες συναυλίες που έχουμε δώσει, και από κάτω να χορεύουν. Για παράδειγμα, αυτό έγινε και εδώ στο jango festival. Πολλές ομάδες χορευτών που κάνουν αυτό καθ’ αυτό, έρχονται στα live μας, και όχι επί πληρωμή, και δίνουν κανονική παράσταση. Τώρα, για να το ενσωματώσουμε σταθερά στο πρόγραμμα μας είναι λίγο δύσκολο από πολλές απόψεις. Θέλει κατάλληλο χώρο και χρήματα παραγωγής, αν όμως εθελούσια ήθελε ένα ζευγάρι χορευτών, ναι γιατί όχι, αλλά σίγουρα θα ήμασταν σε συνεργασία του τι θα παρουσιάζαμε στους ακροατές. Αλλά και πάλι αυτό είναι δύσκολο.
 
   Ο τίτλος του cd σας τι σημαίνει;
   "Manouche de grec" είναι τίτλος του cd μας. Το "Manouche" μεταφράζεται, ας πούμε, σαν τσιγγάνικη μουσική στη ευρύτερη έννοια. Είναι μια φυλή τσιγγάνων ουσιαστικά. Στην εποχή του Django δεν ονομαζότανε κάπως, ήταν απλά η jazz. Επειδή όμως μετεξελίχθηκε η jazz στα διάφορα είδη της και επειδή το swing της εποχής εκείνης δεν είχε κάποια συγκεκριμένη ονομασία, όταν πέθανε το 1953 ο Django, το manouche καλλιεργήθηκε μόνο από την φυλή αυτή των τσιγγάνων του Django. Είναι το μοναδικό είδος jazz που αποδέχονται ως jazz. Και αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Αυτό κυρίως αναγνωρίζεται από τους μαύρους της βόρειας Αμερικής.
   Έχετε επόμενα σχέδια για δίσκο;
   Για σχέδια είναι πολύ νωρίς ακόμα. Είμαστε σε διαδικασία γνωστοποίησης, ουσιαστικά, της υπάρχουσας δουλειάς μας και να το μοιραστούμε αυτό με τον κόσμο. Ήδη έχουμε κάνει κάποια πράματα τα οποία ετοιμάζονται ακόμη και δεν είναι γνωστά. Θα κυκλοφορήσουν και δυο κομμάτια, και νομίζω πως είστε και οι πρώτες που το μαθαίνετε. Αυτά τα δυο κομμάτια αφορούν μια διεθνή συλλογή, και θα βγουν τον Μάρτιο. Μας ενδιαφέρει, δηλαδή, η μουσική μας να ακουστεί και έξω από τα όρια της Ελλάδος. Από τη στιγμή που κάνουμε αυτό που αγαπάμε, θέλουμε να το μοιραστούμε. Η μουσική που παίζουμε έχει ένα μεσογειακό άκουσμα. Άλλωστε, οι μουσικές συγγένειες με την Αφρική, την Κάτω Ιταλία, την Ισπανία και την Πορτογαλία είναι πολλές. Αυτός ήταν και ο στόχος μας όταν πρωτοξεκινούσαμε, φυσικά και να κάνουμε κάτι που το κοινό θα το αγαπήσει ως άκουσμα και θα του είναι οικείο όντας στην Ελλάδα, αλλά για μας, παράλληλα, με τον τρόπο που το κάνουμε, έχουμε στοχεύσει να μπορεί να ακουστεί και σε παγκόσμια φεστιβαλ που αγκαλιάζουν αυτή την μουσική, έξω από τα όρια της χώρας. Ήταν πολύ όμορφο το γεγονός ότι παίξαμε σε δυο φεστιβαλ στο εξωτερικό, κάναμε έξι-εφτά συναυλίες, δεν παίξαμε ούτε ένα ξένο κομμάτι και ο κόσμος, ενώ δεν ήξερε γρι ελληνικά, είτε Ιταλοί ήτανε είτε Σέρβοι, το άκουγε, το αγαπούσε. Μέσω της μουσικής μας προσπαθούμε και εμείς να τοποθετήσουμε το ελληνικό χρώμα μέσα στην Ευρώπη.

gadjo   Θα θέλατε να συνεργαστείτε με άλλους καλλιτέχνες του χώρου στο μέλλον;
   Υπάρχουν ιδέες σίγουρα. Ούτως ή άλλως, το γκρουπ αυτό καθεαυτό, έχει προκύψει από συνεργασίες.(γέλια) Σίγουρα η επιθυμία υπάρχει, γιατί η μουσική είναι μια τέχνη κοινωνικού περιεχομένου και απήχησης, και έχεις την ανάγκη να το μοιραστείς αυτό. Οπότε το στοιχείο της συνεργασίας είναι δομικό και το αναζητάμε κιόλας, και μεταξύ μας, και προς τα έξω με άλλους μουσικούς, ο καθένας στο χώρο που κινείται. Ακόμη δεν υπάρχει τόσο μεγάλη ανάγκη, οπότε δεν το έχουμε δρομολογήσει. Πολλοί μας έχουν προσεγγίσει για συνεργασία αλλά σε στυλ "να καπηλευτούμε αυτό που ήδη έχετε" και εμείς δεν το θέλουμε αυτό.

   Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ για την τόσο όμορφη κουβέντα που μας χαρίσατε αυτό το απόγευμα! Καλή επιτυχία σε όλα τα σχέδια σας και εις το επανειδήν.
   Να ‘στε καλά! Ελπίζουμε να τα ξαναπούμε. Ευχαριστούμε πολύ.
 
Κατερίνα Βλαντώνη
Δέσποινα Τσορμπατζίδου

Συνεντεύξεις

Επισκέπτες

0 Μέλη και 198 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι