Συνεντεύξεις

Facebook

Twitter

Συνέντευξη με τον Ιωάννη Αναστασσάκη

 
Η «γνωριμία» με τον Ιωάννη Αναστασσάκη, το βιρτουόζο κιθαρίστα, το δάσκαλο, μελετητή και coach του οργάνου πια, ξεκινάει με το “Suspension Of Disbelief”. Μετά το αρχικό σοκ ότι ακούω μουσική από δικό μας παιδί που αποφοίτησε με έπαινο από το G.I.T. (το μεγαλύτερο ανώτατο – σε όλα του – εκπαιδευτικό ίδρυμα για κιθαρίστες σε όλο τον κόσμο) και στη συνέχεια δίδαξε σ' αυτό (!!!), αρχίζω να διαβάζω και να μαθαίνω για τα έργα και ημέρες του σπουδαίου αυτού μουσικού. Σπουδές στην κλασσική και την ηλεκτρική, μεταπτυχιακό και στα δύο όργανα, σπουδαίες στην ιστορία της μουσικής και ο κατάλογος συνεχίζει με management, θεωρίες παιγνίων, θέματα ψυχολογίας και ό,τι μπορεί να αφορά το δίπολο άνθρωπος-μουσική. Ο Γιάννης διδάσκει κιθάρα (και όχι μόνο) σε παιδιά (όλων των ηλικιών) από τότε που θυμάται τον εαυτό του και τριάντα σχεδόν χρόνια μετά συνεχίζει να το κάνει αυτό, με μεγάλη επιτυχία, με παιδιά από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
 
Με αφορμή το πρόσφατο άλμπουμ “Rising Stars Volume I”, που περιέχει δουλειές μαθητών του από το περίφημο Elite Guitar Coaching, ήλθα σε επικοινωνία με τον coach, όπως τον φωνάζουν οι μαθητές του και το ραντεβού κλείστηκε σχετικά γρήγορα. Συνάντησα το Γιάννη στο σπίτι του… Καθίσαμε, μιλήσαμε, είπαμε διάφορες ιστορίες, έχει να διηγηθεί τόνους από αυτές, και αναλύσαμε τη ζωή του και τη μουσική του. Τα πρώτα χρόνια, το ταξίδι στην Αμερική, η επιστροφή, το Greek Guitar Power, οι μαθητές, οι καλοθελητές, τα παιδιά που θέλουν να μάθουν και αυτά που κοροϊδεύουν το σύμπαν. Καταιγιστικός ο Γιάννης, σε μια κουβέντα που κράτησε πάνω από τρεις ώρες και η οποία θα σας δωθεί και σε audio, για να μάθετε όλα όσα δεν γράφτηκαν «στο χαρτί». Τι ετοιμάζει για το μέλλον ο Αναστασσάκης; Τι θεωρεί απαραίτητο στη μάθηση; Για ποιους Maiden (ωχ, να με συμπαθάς που σε έδωσα, φίλε!) θα έλεγε ναι στο να βγει περιοδεία…
 
anastassakis02
 

Έχει πλέον σημασία ότι το βιρτουοζιτέ της υπόθεσης δεν αφορά μόνο τους ξένους. Ότι και τα δικά μας τα παιδιά μπορούν να παίξουν όπως και τα «άλλα». Αυτό με νοιάζει εμένα.

Κοίταξε… Δεν ξέρω από πού ξεκίνησε όλο αυτό το πράγμα, γιατί υπάρχουν παιδιά όπως ο Άγγελος Περλεπές, από παλιά… Αλλά ο άνθρωπος ο οποίος το κυνήγησε με το κιθαριστικό βιρτουοζιτέ και έφτιαξε δικό του δίσκο και μάλιστα instrumental, επαγγελματική δουλειά, να την κυκλοφορήσει και να την τρέξει, ήταν ο Θοδωρής ο Ζήρας. Μιλάμε τώρα για εποχή 2001, “Trained to Play”… Θυμάμαι ότι είχα γυρίσει από την Αμερική, δυο-τρία χρόνια πριν, ακούω το δίσκο και σκέφτομαι «Πλάκα κάνεις! Υπάρχει Έλληνας που το κάνει αυτό»; Eίχα εντυπωσιαστεί παρά πολύ. Αμέσως πήγα και τον γνώρισα, άρχισα να τον ρωτάω για τον εξοπλισμό που χρησιμοποιεί για την ηχογράφηση, πώς έκανε το ένα και το άλλο…

 
Ο οποίος Ζήρας ποτέ δεν λέει όχι αν του πεις να βοηθήσει. Πάει παντού! Γεννήθηκες στην Κρήτη…
Ναι. Στο Ηράκλειο.
 
anastassakis03

Μεγαλώνεις λοιπόν και ανακαλύπτεις ότι η μουσική δεν είναι μόνο διασκέδαση για σένα. Πότε ανακαλύπτεις ότι είναι κάτι παραπάνω; Και πότε ανακαλύπτεις ότι στην κιθάρα διαθέτεις ΤΟ κάτι παραπάνω;

Πιστεύω ότι περίπου το ένα τοις εκατό του κόσμου που ασχολείται έχει αυτό το «κάτι παραπάνω»… Υπάρχει το 97%, που είναι το «νορμάλ» και ένα 2% που πραγματικά, ό,τι και να κάνει, δεν μπορεί να τα καταφέρει στη μουσική. Είναι οι περιπτώσεις που λες «Κρίμα»! Έχω γνωρίσει τέτοια παιδιά, που πραγματικά αγαπούν τη μουσική, πραγματικά θέλουν, αλλά είναι σε αυτό το 2%. Εγώ δεν θεωρούσα ποτέ ότι είμαι στο ένα τοις εκατό. Ανήκω στο 97%... Αλλά το ήθελα παρά πολύ – που είναι πολύ μεγάλος μηχανισμός επιτυχίας – και βλέποντας μετά από είκοσι-τόσα χρόνια το θέμα… δεν ήξερα «τι δεν γίνεται»…
 
anastassakis01
Δηλαδή;
Μου έλεγαν για παράδειγμα «Δεν μπορείς να παίζει κλασσική και ηλεκτρική συγχρόνως»! Δεν το είχα ακούσει αυτό το πράγμα, οπότε έπαιζα συγχρόνως. Ή, αν το είχα ακούσει, δεν το έπαιρνα στα σοβαρά. Λέγανε «Α, για να μάθεις Flamenco πρέπει να είσαι τσιγγάνος στην Ανδαλουσία»… Δεν μου φαινόταν λογικό αυτό το πράγμα, μια χαρά μπορώ να μάθω κι εδώ πέρα. Αυτό το «Όχι, δεν γίνεται» δεν το αποδεχόμουν πολύ εύκολα. Δεν είχα κάποιο μοναδικό ταλέντο, απλά δούλεψα πολύ. Γύρω στα δεκαεννιά άρχισα να το παίρνω σοβαρά. Άρχισα να διδάσκω πιο νωρίς, από τα δεκαπέντε, κάτι που δεν έπρεπε να γίνεται, ήταν λαθος, αλλά στο σχολείο ακόμα μου έλεγαν κάποια παιδιά να τα βοηθήσω, να κάνουμε μαθήματα. Γύρω στα 18-19 όμως το είχα πάρει πολύ σοβαρά και είχα ήδη αρκετούς μαθητές. Και κάποιοι από αυτούς ανήκαν στο ένα τοις εκατό! Για να είμαι λοιπόν «μπροστά τους», όχι για εγωιστικούς λόγους βέβαια, αλλά για να μπορώ να βοηθήσω, έπρεπε να προσπαθώ παρά πολύ και να μελετάω εντατικά. Υπήρχαν εποχές που "χτύπαγα" 12-14 ώρες την ημέρα… Πάντα υπάρχει ανταλλαγή γνώσης μεταξύ δασκάλου και μαθητή. Πολλές φορές έχει έλθει μαθητής μου, έχει παίξει κάτι και λέω «Ωπ! Τι είναι αυτό; Για πάμε πάλι»! Και μετά το γράφω σε παρτιτούρες και το κρατάω για την ύλη μας. Για να το εκμεταλλευτούνε και όλα τα υπόλοιπα παιδιά.
 
Συνεχίζεις λοιπόν τις σπουδές σου στην Αμερική, μαθαίνεις από τους καλύτερους και αποφοιτάς με έπαινο. Και είσαι μέσα στο ένα τοις εκατό!
Ναι, εκεί ήμουν. Είχα αρχίσει να διδάσκω στο G.I.T. σαν tutor απο το πρώτο κιόλας τρίμηνο που ήμουνα μαθητης, μάλιστα έχω και το βιντεο από το πρώτο-πρώτο μου μαθημα, που δίδαξα εκεί μέσα σε τάξη!
 
anastassakis07

Και επιστρέφεις μετά, σαν εκπαιδευτής! Πόσο δύσκολο είναι να περιγράψεις όλα αυτά που έζησες; Σαν μαθητής και μετά σαν δάσκαλος;

Θυμάμαι πρώτα απ’ όλα όταν έφτασα. Ήμουν 24-25, πήγα στην Αμερική αμέσως μετά το στρατό… Πέρασα τις εισαγωγικές εξετάσεις με 98%... Φτάνοντας εκεί, στο Los Angeles, βγαίνοντας έξω από το αεροδρόμιο και βλέποντας τους φοίνικες και τη λιακάδα, έσκασε ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη μου. Στην αρχή ήμουν στο κολέγιο συνεχεια, δέκα ώρες την ημέρα μάθημα, και μετά πήγαινα σπίτι για μελέτη. Μοναδική διασκέδαση ήταν ένα σινεμά, απέναντι από το σπίτι. Θυμάμαι μάλιστα ότι ήμαστε τρεις φίλοι κιθαρίστες που πηγαίναμε εκεί, να δούμε μια ταινία, μαζί με τις κιθάρες, με μια θέση κενό ανάμεσά μας για να μην κουτουλάνε οι κιθάρες και ενώ βλέπαμε κάναμε ασκήσεις τεχνικής! Θυμάμαι ότι πήγαινα μετά σπίτι και έπαιρνα τηλέφωνο τους γονείς μου και τους έλεγα «Τι ωραία που είμαι εδώ, σας ευχαριστώ παρά πολύ»! 
Ένα άλλο θέμα που θυμάμαι χαρακτηριστικά είναι η διαφορά νοοτροπίας ανάμεσα σε Αμερικανούς και Έλληνες επαγγελματίες κιθαριστές. Μιλούσα με έναν πολύ γνωστό Αμερικάνο στούντιο κιθαρίστα, τον ρωτούσα για κάποιον άλλο και, ενώ περίμενα να αρχίσει να θάβει, γυρίζει και μου κάνει «Ναι, είναι φανταστικός κιθαρίστας, να πας σίγουρα να τον τσεκάρεις, είναι καταπληκτικός»… Ενώ εδώ θα σου έλεγαν «Ναι μωρέ, καλός είναι αλλά…». Όπως σου είχα πει, επειδή έπαιζα και ηλεκτρική αλλά και Flamenco, είδα και το εξής. Για παράδειγμα, ο Danny Gil, καθηγητής μου τότε, ο οποίος εκείνη την εποχή έπαιζε με τους Hurricane Alice, μεταλλάς δηλαδή ο άνθρωπος, αλλά μπορούσε άνετα να παίξει πολυ αυθεντικό κλασσικό Ροκ, μετά μπορούσε να παίξει άνετα πάνω από Jazz standards, μετά μπορούσε να παίξει με πολύ καλό στυλ και σε ένα Funk Workshop… Και αυτό ίσχυε για όλους τους καθηγητές του G.I.T. Κατόπιν εορτής, καταλαβαινω πια ότι αυτοί είναι οι εξαιρέσεις, αφού είναι καθηγητές στο πιο γνωστό πανεπιστήμιο κιθάρας στον κόσμο! Εγώ όμως, σαν μαθητής, σε εκείνη τη φάση  θεωρούσα ότι αφού μπορούν να το κάνουν αυτοί, θα έπρεπε να μάθω να το κάνω κι εγώ!
 
anastassakis04
Και ξαφνικά πλακώνουν οι επισκέπτες καθηγητές. Έρχεται ο Vai, o Lukather… Πώς αντιδράει κάποιος που ξαφνικά βλέπει το Vai στα τρία μέτρα, να κάνει όλα αυτά που κάνει;
Κοίτα να δεις, απλά δεν είχα κάποιο φόβο απέναντί τους! Ναι, τους θεωρούσα πολύ καλύτερους φυσικά, τους έβλεπα φοβερούς και τρομερούς, αλλά δεν είχα κανένα φόβο να πάω να τους χαιρετήσω, να τους μιλήσω, να τους ρωτήσω διάφορα, να τους ζητήσω να μου κάνουν μαθήματα, να μου πουν όχι, να πω κι εγώ «Δεν με νοιάζει, εγώ θα ξαναρωτήσω»! (γέλια) Για να καταλάβεις δηλαδή, ξεκίνησα μίνι-περιοδικό στο G.I.T., για να είμαι εγώ υπεύθυνος για την ύλη, ώστε να μπορώ να έρχομαι σε επαφή μαζί τους και να έχω προσβαση. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι πολύ φιλικοί, πολύ νορμάλ. Ο καθένας από αυτούς ξέρει ποιος είναι. Δεν τραβανε ζορια, γενικοτερα. 
 
anastassakis05
Η ιστορία με την επιστροφή σου στο G.I.T. σαν εκπαιδευτής;
Είχε ξεκινήσει ένα πρόγραμμα, το οποίο κράτησε για δύο χρόνια περίπου, για τους μαθητές που ήταν στο 5-10% της τάξης, να δουν αν θα τους ενδιέφερε να εκπαιδευτούν ως καθηγητές… Από αυτούς κάποιους τους κρατούσαν στο G.I.T. για μια περίοδο έξη μηνών… Εγώ το κυνήγησα παρά πολύ. Έγινε πολύ φυσικά το όλο θέμα, δεν ήταν για πολύ καιρό, έξι μήνες περίπου, γιατί έπρεπε να πάω να κάνω το Master μου. Μετά πήγα στο U.C.L.A., όπου έκανα μουσική ιστορία και στη συνέχεια πήγα στο California State University, για το Master μου και εκεί ήταν που "γύριζα" συνέχεια κανοντας Live για δύο χρόνια, ξέρεις «το παιδί με την κιθάρα και τη βαλίτσα» και έπαιζα σε διάφορα μέρη. Μιλάμε για κανονικά ρεσιτάλ, από πόλη σε πόλη, από πανεπιστήμιο σε πανεπιστήμιο, 8-10 ρεσιτάλ το μήνα…
 
Τα έκλεινες μόνος σου;
Ναι, μόνος μου! Ξέρεις, εκείνη η άγνοια κινδύνου βοηθούσε σ’ όλο αυτό! (γέλια). Δεν ήξερα οτι δεν "γινόταν"!  Ξεκίνησα από βιβλιοθήκες, καφετέριες, μικρά μαγαζιά, σχολεία, μικρά κολλέγια…
 
anastassakis06
Σε διώχνω από την Αμερική, όπως-όπως… Σε φέρνω στην Ελλάδα στο σήμερα και τη συλλογή. “Rising stars Vol. Ι”… Περιέχει δουλειές Ελλήνων κιθαριστών και μόνο και δη μαθητών σου. Πώς ξεκίνησε αυτή η ιδέα;
Τώρα θα τα ακούσεις όλα εδώ! (γέλια) Κοίτα, δεν θα κάνω πολλούς φίλους με αυτά που θα πω. Πάντα θεωρούσα ψιλό-απάτη το γεγονός ότι πας σε κάποιο καθηγητή να σε μάθει κάποιο όργανο και εκεί υπάρχει η αντίληψη ότι «Ναι, θα σε μάθω να παίζεις και μετά που θα παίζεις καλά, θα βρεις το δρόμο σου μόνος σου». Κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Εγώ σαν μαθητής δεν μπορούσα να βρω έναν άνθρωπο να με βοηθήσει με τα επόμενα βήματά μου. Έτσι αποφάσισα να γίνω εγώ αυτός ο άνθρωπος… Να μάθω ό,τι χρειάζεται να μάθω, να περάσω δέκα-δεκαπέντε χρόνια για να μάθω να το κάνω εγώ για τους άλλους, που ήθελαν βοήθεια. Το 2006 ηχογραφώ τον πρώτο μου δίσκο, “Suspension Of Disbelief”, παρέα με το Μπάμπη τον Κατσιώνη, τον πρώτο μου ηλεκτρικό δίσκο, γιατί είχα βγάλει και Flamenco δίσκους… Σε εκείνη τη φάση έχω μερικούς πολύ καλούς μαθητές… Τον Constantine, το George Emmanuel, το Δημήτρη το Νάσσιο, το Θοδωρή τον Καλαντζάκο… Όλοι αυτοί ήταν μαθητές μου για 4-8 χρόνια! Λέω «Μπάμπη, πρέπει να κάνουμε κάτι γι αυτό το πράγμα. Αυτά τα παιδιά δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να βγουν προς τα έξω»… Και όλα αυτά τα παιδιά ήθελαν να γίνουν επαγγελματίες μουσικοί, να βγαίνουν περιοδείες σε όλο τον κόσμο. Σκεφτήκαμε λοιπόν να κάνουμε video-clip για αυτά τα παιδιά, έχοντας ήδη δει το video που είχε κάνει για τον εαυτό του τότε ο Μπάμπης, και να τα σπρώξω όσο μπορώ για να τα μάθει ο κόσμος και να τα δούνε μπάντες του εξωτερικού, που θα μπορούσαν να τα παρουν. Και όλα αυτά τα παιδιά τα έβαλα στο Greek Guitar Power, που είναι στην ουσία ένα touring project. Πάμε και κάνουμε μονοήμερα ή διήμερα κιθαριστικά φεστιβάλ, με διδακτικά σεμινάρια, παρουσίαση κιθαριστικού εξοπλισμού, σεμινάρια home recording και  music business και το βράδυ έχει Live. Αυτό που θέλουμε είναι να έλθουν οι κιθαρίστες της περιοχής και να δουν ότι υπάρχουν και άλλα πράγματα να κάνεις με την κιθάρα σου από το να παίζεις σε σκυλάδικο.
 
 
Και ο δίσκος για το Greek Guitar Power;
Στο Βόλο, που ήμασταν πριν από μια εβδομάδα με το Greek Guitar Power, για το διαγωνισμό της Ηλεκτρικης κιθάρας που διοργανώνω εκεί κάθε χρόνο εδώ και δέκα χρόνια, καθήσαμε όλοι και το συζητήσαμε… «Τι θα γίνει, θα τον κάνουμε το δίσκο»; Οπότε δεσμευόμαστε (σ.σ. το φωνάζει κοντά στο μικρόφωνο) να βγει o δίσκος μέσα στο 2013, από τρία – τέσσερα κομμάτια ο καθένας μας!
 
Και πάμε στο “Elite Guitar Coaching”…
Το “Elite Guitar Coaching” είναι ο τρόπος που κοουτσάρω τους μαθητές μου… Βλέπεις, χρησιμοποιώ τον όρο «κοουτσάρω» και όχι διδάσκω, γιατί κάνω κι άλλα πράγματα για τους μαθητές μου πέρα από την απλή διδασκαλία του οργάνου. Ασχολούμαστε με θέματα προώθησης της καριέρας τους, με ηχογραφήσεις, με το να πάρουν χορηγίες απο διάφορες μεγάλες εταιρείες του χώρου, με το να πάρουν Πανεπιστημιακά διπλώματα πάνω στην ηλεκτρική κιθάρα, με πολλά πράγματα.
 
Το κάθε παιδί έρχεται σε μενα με το δικό του στόχο. Δική μου δουλειά είναι να ξεκαθαρίσουμε τι θέλει και αφού το κάνουμε να το βοηθήσω να φτάσει εκεί, το ΔΙΚΟ του στόχο. Αν μου πει ότι θέλει να περιοδεύσει σε όλο τον κόσμο, εγώ θα σκεφτώ ποιος είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να το επιτύχει αυτό.
 
 
Πόσο κοντά είμαστε στο “Vol. 2”;
Θα βγει στο τέλος του 2013. Η συλλογή που κυκλοφόρησε τώρα είναι από μαθητές μου το 2012. Από τα κομμάτια που μου έστειλαν διάλεξα δεκατέσσερα. Τώρα, το 2013, έχουν έλθει κι άλλα παιδιά, από Ελλάδα και εξωτερικό και η επόμενη συλλογή θα είναι από αυτά. Και ευελπιστώ ότι θα βγάζουμε ένα δίσκο κάθε χρόνο. 
Ηδη εχω 3-4 κομμάτια απο διάφορα μέλη του Elite Guitar Coaching για το 2013!
 
Και πόσο κοντά είμαστε στο να βγουν αυτά τα παιδιά και να παίξουν Live;
Εδώ είμαστε στο σημείο όπου θα πρέπει και τα παιδιά να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Εγώ τους είπα ότι θα κάνω το δίσκο, θα αναλάβω την οργάνωση, θα κάνω τις ηχογραφήσεις, τα εξώφυλλα, όλα! Και μάλιστα τους βρήκα και χορηγία. Ήλθε μια μέρα ένα μεγάλο δέμα από την EMG, γεμάτο καινούριους μαγνήτες και ένα γράμμα, «Μπράβο στα παιδιά, συνεχίστε την προσπάθεια!»… Λέω «Παιδιά, αυτό είναι για σας. Με το που θα φέρνετε το κομμάτι σας και θα λέω ότι ειναι ΟΚ, παίρνετε τους μαγνήτες σας»!  Άμα θέλουν να κάνουν το Live, να το κάνουν. Εγώ θα βοηθήσω όσο μπορώ, θα κάνω ό,τι μπορώ! Αλλά θα πρέπει να θέλουν κιόλας…
 
Γιατί νομίζω ότι μου βγάζεις μια πικρία;
Απλά έχω αποδεχτεί ότι είναι θέμα νοοτροπίας, απο εκεί ξεκινάνε όλα… Ο Θοδωρής ο Καλαντζάκος έμενε στο Βόλο και ερχόταν για έξι χρόνια για μάθημα, έμπαινε στο λεωφορείο δύο φορές το μήνα και ερχόταν ανελλιπώς. έξι ώρες να έρθει, έξι ώρες να γυρίσει.  Έχω παιδιά που έρχονταν συνέχεια για μαθήματα από τη Λαμία, τη Λάρισα, την Κάλυμνο, τη Ζάκυνθο, τα Ιωάννινα, τη Μήλο! Και έχεις κι άλλους που μένουν πέντε στάσεις με το τρένο από δω και σου λένε «Αχ, είστε πολυ μακριά, τι κρίμα»! 
 
Ακούγοντας το δίσκο διαπιστώνω ότι οι νέοι Έλληνες κιθαρίστες δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους αντίστοιχους του εξωτερικού… Και μάλιστα με δεδομένο ότι το Ροκ, σαν κουλτούρα, είναι και ξένο για μας τους Έλληνες…
Για ποιο λόγο θα έπρεπε να έχει διαφορά; Πολλά παιδιά έχουν μεγαλώσει όπως έχουν μεγαλώσει και παιδιά στην Αμερική… Ανακαλύπτουν πλέον το Ροκ στα δώδεκα-δεκατρία. Για μένα δεν υπάρχει διαφορά εξ ορισμού… Απλά οι ξένοι δεν είναι τόσο «Άλλα λέω κι άλλα κάνω». Όταν ένας ξένος κιθαρίστας δεκαοκτώ χρονών σου λέει ότι ετοιμάζει δίσκο το εννοεί! Μαζεύει υλικό, κάνει κινήσεις, ψάχνεται, σωστά ή λάθος, με τον τρόπο του πάντως, κάτι κάνει! Όταν στο λέει Έλληνας κιθαρίστας είναι σχεδόν σίγουρο ότι δεν κάνει τίποτα, απλά το λέει για να πουλήσει μούρη στους φίλους του και να αισθανθεί καλύτερα. Εγώ στους μαθητές μου λέω τι γίνεται και από κει και πέρα… είναι καθαρά προσωπική επιλογή του καθενός το τι θα κάνει.
 
 
Πώς αναμιγνύονται για σένα όλες αυτές οι αγάπες; To Rock, το Flamenco, το Fussion…
Πολύ φυσικά! Είπα «Α, μ’ αρέσει, θα πάω να μάθω». Όπως ήθελα μικρότερος να μάθω πολεμικές τέχνες ή Salsa. Πάντα ήμουν της άποψης ότι άμα σου αρέσει κάτι, πας και μαθαίνεις να το κάνεις. Αυτό που θέλω να τονίσω όμως είναι ότι αν σου αρέσει ένα είδος, τότε θα πρέπει να βρεις ένα καλό δάσκαλο και να πας να μάθεις. Αν σου αρέσει το Progressive ας πούμε, μην πας με το σκεπτικό «Να μάθω πρώτα κλασσική κιθάρα, μετά να μάθω ηλεκτρική και μετά να μάθω Progressive”… Όχι, να πας κατευθείαν να βρεις ένα δάσκαλο να ξέρει το ιδίωμα και να μάθεις απευθείας! 
 
Στη μουσική σου υπάρχει χώρος για τραγούδι;
Ναι, φυσικά! Και μάλιστα μόλις χθες ακούγαμε την πρώτη προσπάθεια. Είναι ένας νέος τραγουδιστής και έχω εντυπωσιαστεί παρά πολύ…
 
Αυτό που θα ήθελα να ρωτήσω εδώ είναι αν ενδιαφέρει να κάνεις ένα δίσκο με τραγούδια. Με έναν τραγουδιστή ή δέκα τραγουδιστές, δεν έχει σημασία…
Από ένα σημείο και μετά έχω πάψει να πειραματίζομαι με δέκα χιλιάδες πράγματα. Έψαξα να βρω τι είναι αυτό που μπορώ να κάνω εγώ καλύτερα, κάτι στο οποίο να ειμαι σχεδόν μοναδικός. Και για μένα, αυτό είναι το να "κόψω" όλη την ηλεκτρική κιθάρα σε μικρά, "ξεκάθαρα κομμάτια", να την «ξανά-συναρμολογήσω» και να τη διδάξω σε έναν άνθρωπο που θέλει να μάθει, ανεξάρτητα από την ηλικία του. Αυτό είναι το δυνατό μου σημείο. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά διασκέδαση. Οπότε, το να κάνω ολόκληρο δίσκο με τραγούδια, από τη στιγμή που δεν έχω σκοπό να τα παίξω Live, δεν νομίζω ότι θα μπορούσα… Θα μπορούσα να βγάζω ένα τραγούδι το χρόνο, σαν digital single ή κάποιο με γυναικεία οπερετικά φωνητικά… Θα γούσταρα πολύ να κάνω ένα κομμάτι AOR, κάποιο κομμάτι σε στυλ Whitesnake… Ξέρω από τώρα τον τραγουδιστή, θα είναι ο Γιώργος ο Γάκης… ΓΙΩΡΓΟ!!! (γέλια)
 
Τι είναι αυτό που λες στους μαθητές σου να αποφεύγουν και τι να κυνηγάνε, όταν μελετούν, όταν μαθαίνουν, όταν ακούνε;
Μόνο τεχνικά θέματα. Να τους ισιώσεις τα χέρια, τα δάχτυλα, την κιθάρα, την πένα. Οι intermediate θα παίξουν δύο-τρία χρόνια και μετά θα κολλήσουν στα ίδια για τα επόμενα δέκα. Κι αυτό λόγω νοοτροπίας. Και εδώ βάζω το θέμα «Έλληνας αυτοδίδακτος κιθαρίστας». Το θεωρεί μαγκιά να το κάνει μόνος του και ας είναι το αποτέλεσμα το χειρότερο. Το περιμένω καποια μέρα ένας κιθαρίστας θα βγει να παίξει με το συγκρότημά του, θα παίξει μέτρια ή χάλια, και θα βγει και θα πει «Το ξέρω ότι δεν έπαιξα καλά, αλλά έχω μάθει μόνος μου»! Και από κάτω θα ακουστεί μια φωνή, «Μήπως θα ήταν καλύτερα να πας σε κάνα δάσκαλο, ρε φίλε»; Προτείνω λοιπόν στα παιδιά να αποφεύγουν έκθεση σε τέτοιες νοοτροπίες. 
 
 
Και πού τους εφιστάς την προσοχή;
Πρώτα απ’ όλα… Η μουσική σαν τρόπος και όχι σαν αυτοσκοπός… Εδώ στην Ελλάδα έχουμε φάει τρελό κόλλημα με το ότι δεν κάνουμε τίποτα, δεν επενδύουμε σε τίποτα αν δεν είναι να γίνει επαγγελματικά, δηλαδή βιοποριστικά. Αυτό είναι μεγάλη καφρίλα, είναι μεγάλη βλακεία, για να το πούμε με απλά και καλά ελληνικά.  Εγώ ξεκινάω με τη λογική ότι το παιδί θέλει να γίνει καλός μουσικός, καλός κιθαρίστας. Το αν θα γίνει επαγγελματίας ή όχι είναι κάτι που θα το ξανακοιτάξουμε, τρία χρόνια μετά. Το παιδί χρειάζεται να φροντίζει την ύλη που του δίνω, για να πάει στο επόμενο σκαλοπάτι. Οι τρεις μηχανισμοί επιτυχίας είναι ανοιχτό μυαλό, η πρόσβαση σε υψηλού επιπέδου coaching και η επιμονή-σταθερότητα…
 
Μήπως είναι και καλό πάτημα αυτό, για να μιλήσουμε για το “Elite Guitar Coaching”…
Με το “Elite Guitar Coaching”, με την παρουσίασή του, δεν τα έχω κάνει καλά τα πράγματα. Έχω την εντύπωση ότι δεν έχει καταλάβει καλά ο κόσμος τι είναι… οπότε ας κάνω άλλη μια προσπάθεια!  Εδώ και πολλά χρόνια με παίρνει κόσμος τηλέφωνο, μου στέλνει mail, όπως κάνει με κάθε καλλιτέχνη… «Μας αρέσει η δουλειά σου, θα θέλαμε πολύ να δουλέψουμε μαζί σου»… Και υπήρχαν αντικειμενικά προβλήματα, κόστους και απόστασης. Ο άνθρωπος που θα έλθει από τη Λαμία, το Βόλο, τη Μήλο ή την Κάλυμνο, είναι η εξαίρεση στον κανόνα. Και εμείς θέλαμε τον κανόνα, γιατί πραγματικά θέλω να μπορέσω να βοηθήσω μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων που θέλουν να βελτιώσουν τις κιθαριστικές τους ικανότητες! Έτσι ξεκίνησε το “Elite Guitar Coaching”. Έστησα μια διαδικτυακή πλατφόρμα, που εκμεταλλεύεται τις δυνατότητες του Internet στο έπακρο! Το “Elite Guitar Coaching” είναι μια πλατφόρμα που απευθύνεται σε όλους, παγκοσμίως πια, και έχει audio, video, διαδραστικό feedback από μένα, όλη την ύλη που έχω διδαχθεί στο G.I.T., όλα τα ιδιαίτερα μαθήματα που έχω διδαχθεί απο τους superstar της ηλεκτρικής κιθάρας! Με αυτό τον τρόπο έχω τη δυνατότητα να έχω μαθητές από όλη την Ελλάδα και από όλο τον κόσμο τώρα πια. Η ύλη του “Elite Guitar Coaching” είχε φτάσει τα τριάντα χιλιάδες κομμάτια ύλης! Μετά έκανα ένα παρά πολύ εξονυχιστικό ξεσκαρτάρισμα, έβγαλα ό,τι δεν ήταν απολύτως απαραίτητο και έφτασα στα πέντε χιλιάδες κομμάτια. Είναι αυτά που αποδεδειγμένα δουλεύουν. Περιλαμβάνει τεχνική, θεωρία, αυτοσχεδιασμό, ρυθμική κιθάρα, μουσική τεχνολογία, ear training, music business, καθώς και μία πολύ εκτεταμένη θεματική που ονομάζεται "στούντιο κιθάρα", με ξεχωριστή έμφαση σε πάνω από δέκα διαφορετικά είδη κιθάρας, από κλασσική και Flamenco, ακουστική, chord melody, funk, fusion, jazz, bebop, traditional blues και πολλά άλλα.   
 
Το κοντέρ σου έχει γράψει πάνω από τετρακόσιες εμφανίσεις. Εμφανίσεις στην τηλεόραση, ακόμα και στη Λυρική Σκηνή… Ο επόμενος στόχος ποιος είναι;
Ο βασικός μου στόχος, αυτή τη στιγμή, είναι το “Elite Guitar Coaching” γενικότερα. Να γίνει πραγματικα παγκόσμιο. Με ενδιαφέρει πολύ το θέμα “Music business” κιόλας, το διδάσκω μάλιστα εδώ και μερικά χρόνια στο American College of Greece, το Deree. Καλλιτεχνικά, ο επόμενος στόχος μου είναι ο επόμενός μου δίσκος, ο οποίος θα είναι μάλλον και ο τελευταίος για κάμποσο καιρό.
 
Από πια άποψη;
Θα πρέπει να έχω υλικό για να βγάλω κάτι καινούργιο. Από τον πρώτο δίσκο στο δεύτερο μου λένε ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά, ότι το παίξιμο είναι σαφώς πιο ώριμο. Το ίδιο έχω ακούσει και για τη διαφορά από το δεύτερο στον τρίτο. Για να διατηρηθεί αυτό το momentum για τον τέταρτο, πιστεύω ότι θα χρειαστεί κάμποσος καιρός που θα είμαι σε φάση μελέτης, βελτίωσης, αναζήτησης… Οπότε δεν θα βιαστώ. 
 
Κώστας Κούλης

Συνεντεύξεις

Επισκέπτες

0 Μέλη και 238 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι
DMC Firewall is developed by Dean Marshall Consultancy Ltd