Συνεντεύξεις

Facebook

Twitter

Συνέντευξη με το Γιώργο Καζαντζή


   Ο Γιώργος Καζαντζής συγκαταλέγεται ανάμεσα στα μεγαλύτερα ονόματα μουσικών συνθετών που έχει αναδείξει το ελληνικό μουσικό στερέωμα. Είναι ένας πολυάσχολος από την φύση του άνθρωπος, μιας και δραστηριοποιείται στα πολιτιστικά δρώμενα της Θεσσαλονίκης από δυο πλευρές, αυτή του ενεργού μουσικού, αλλά και με την ιδιότητα του καλλιτεχνικού διευθυντή στον Πολιτιστικό Οργανισμό του δήμου Καλαμαριάς.
 
   Οι συνεργασίες του με τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού πενταγράμμου αλλά και με νέους δημιουργούς, τους οποίους έχει βοηθήσει να αναδειχθούν, δείχνει την αστείρευτη ανάγκη του να δημιουργεί και να μοιράζεται την τέχνη του με τον κόσμο.
 
   Στη συνέντευξη που μας παραχώρησε μας εκμυστηρεύεται αναμνήσεις, πεποιθήσεις και κομμάτια του ίδιου του εαυτού, πέρα από την προσωπικότητα του μουσικού. Η αναγνωρισιμότητα που έχει λάβει όλα αυτά τα χρόνια, όχι μόνο δεν τον εφησυχάζει, αλλά αντιθέτως πριμοδοτεί τις ανησυχίες του και δημιουργεί νέες βάσεις έμπνευσης.

   Γεννηθήκατε στην περιοχή Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης. Τι είναι εκείνο που σας έχει μείνει ως μνήμη από τις γειτονιές εκείνης της εποχής;
   Από τη μία το πολύ πράσινο, ο καθαρός αέρας, τα μπάνια στη θάλασσα, το ανέμελο παιχνίδι στις αλάνες, η γειτονιά και η επικοινωνία των ανθρώπων και από την άλλη οι λάσπες, το κρύο, η φτώχεια και η ανέχεια.
 
   Ποιο τραγούδι θυμάστε να ξεχωρίσατε για πρώτη φορά και το τραγουδούσατε συνέχεια όταν ήσασταν παιδί;
   Πολλά τραγούδια με δονούσαν από μικρό, αλλά το σοκ το έπαθα από τον οργανικό δίσκο του Μάνου Χατζιδάκι «Το Χαμόγελο της Τζοκόντας». Είναι ένας δίσκος που με φέρει και τον φέρω μέχρι σήμερα…
 
kazantzis2   Έχοντας διαγράψει μια καλλιτεχνική πορεία 15 και πλέον χρόνων, τι έχετε αποκομίσει απ’ όλο αυτό το συνεχές και αδιάκοπο ταξίδι στην τέχνη;
   Τραγούδια ξεκίνησα να γράφω από τα 17 μου και σε ηλικία 31 χρονών το 1986 έκανα τον πρώτο μου δίσκο. Έχω, δηλαδή, 27 χρόνια στην δισκογραφία και 41 συνολικά που δημιουργώ. Ακούγονται πολλά αλλά εγώ νομίζω ότι ξεκινώ τώρα. Πιστεύω ότι είναι συναρπαστικό να επιχειρείς συχνά στη ζωή σου, να κάνεις ταξίδια στο όνειρο. Αυτό κάνει και ο δημιουργός. Όσο πιο συχνά είναι τα ταξίδια τόσο περισσότερο είναι το κέρδος για την ψυχή, την δημιουργία... την τέχνη. Δεν θέλει όμως βιασύνη, ούτε άγχος, δεν θέλει φόβο να αφεθούμε στο όνειρο, αλλά αναζήτηση, εγρήγορση και ετοιμότητα στο εύρημα. Αυτό που λέμε έμπνευση. Θέλει φαντασία στην επεξεργασία και αναμονή για το θαύμα... που δεν έρχεται ποτέ, αλλά η αναζήτησή του σε κάνει και υπερβαίνεις και εξελίσσεσαι.
 
   Παραμένει το ίδιο συγκινητικό όταν βρίσκεστε στην αυλαία μιας μουσικής σκηνής και βλέπετε τους συναδέλφους σας μουσικούς να ερμηνεύουν τα τραγούδια σας ή να σας αποθεώνουν γι΄αυτά με τα καλά τους λόγια;
   Η σκηνή έχει μέθεξη, συνέργεια, υπάρχει κάτι που συνδέει τις καρδιές. Χωρίς αυτό δεν μπορείς να χτίσεις και να επικοινωνήσεις με αυτούς που σε ακούν. Η αίσθηση λοιπόν ότι αυτό που χτίζεται επί σκηνής από τους συναδέλφους μου και μένα είναι προϊόν δικής μου σκέψης και δημιουργίας αξίζει όσο χίλιους επαίνους!
 
   Ποιοι, κατά τη γνώμη σας, είναι εκείνοι οι συνθέτες- στιχουργοί- τραγουδιστές, που θα υποστηρίζατε ότι επάξια συνεχίζουν το έργο που ξεκίνησαν μεγάλοι εκπρόσωποι της δεκαετίας του ‘60 και ‘70;
   Υπάρχουν σήμερα πολύ αξιόλογοι συνθέτες, στιχουργοί και τραγουδιστές. Βέβαια, όσον αφορά τους συνθέτες, που με αφορά, θέλω να κάνω την εξής παρατήρηση. Η ιδιότητα του συνθέτη τείνει να εκλείψει στις μέρες μας και να αντικατασταθεί με αυτήν του τραγουδοποιού. Αυτό εμένα δεν με ικανοποιεί, ούτε και με εκφράζει. Γιατί πιστεύω ότι η γνώση ποτέ δεν κάνει κακό σε έναν δημιουργό με ταλέντο. Γιατί ο δημιουργός πρέπει να έχει τη γνώση να επεξεργαστεί ο ίδιος τη μουσική του ιδέα και να διαμορφώσει την τελική της ατμόσφαιρα (ενορχήστρωση κλπ.). Αλλιώς το αποτέλεσμα θα είναι υβριδικής μορφής και αξίας.
   Πιστεύω, λοιπόν, ότι η καινούργια γενιά δημιουργών έχει παράξει υπέροχα τραγούδια αλλά έχει μια τάση υπεραπλούστευσης της φόρμας και της αρμονίας χωρίς να στερείται ευρημάτων που όμως έχουν το άγχος της πρωτοτυπίας και του εντυπωσιασμού και δεν είναι προϊόν βαθειάς έμπνευσης. Αυτό πιθανόν να περιορίζει το αισθητικό πεδίο των ακροατών και να μην είναι στο δρόμο που χάραξαν οι μεγάλοι μας που δεν είχαν φειδώ στις ορχήστρες, τις δομές, τις πολυρυθμίες και τα μετατροπικά σχήματα. Το αν συνεχίζεται το έργο τους είναι μεγάλη κουβέντα για να το πω. Αυτό, όμως, που όλοι οφείλουμε, είναι αυτή την παρακαταθήκη να την αξιοποιήσουμε δημιουργικά και να την μεταφέρουμε εξελιγμένη και εμείς στις καινούριες γενιές.
 
   Τι αποτελεί, συνήθως, για εσάς πηγή της έμπνευσής σας και κατά ποσό αυτή επηρεάζει τη απόδοση του έργου σας;
Πηγή της έμπνευσής μου είναι οτιδήποτε με ευαισθητοποιεί. Από το χαμόγελο ενός μικρού παιδιού, τον πόνο ενός ηλικιωμένου ανθρώπου, τον δίκαιο αγώνα συνανθρώπων μας, το φτερούγισμα της καρδιάς από έναν μεγάλο έρωτα... αρκεί να έχω τα αισθητήριά μου ευαισθητοποιημένα για την σύλληψη του ευρήματος.
 
kazantzis3   Ποια η στάση σας απέναντι στην "κρίση"; Πιστεύετε πως, αρχικά, είναι κρίση ηθικών αρχών; Τι είναι όλο αυτό που ζούμε;
   Αυτό που ζούμε σήμερα είναι το αποτέλεσμα μιας ανισόρροπης μαθηματικής εξίσωσης. Σε όλα τα πράγματα για να πετύχουμε ισορροπία θα πρέπει να δώσουμε για να πάρουμε . Είναι συμπαντική αρχή. Στην οικονομία μας, στις σχέσεις μας, γενικά στη ζωή. Εμείς μάθαμε να παίρνουμε χωρίς να δίνουμε ή να δίνουμε όσο γίνεται λιγότερο και να παίρνουμε όσο γίνεται περισσότερο. Ε, αυτό δεν μπορεί να ισορροπήσει το σύστημα. Το οδηγεί σε κατάρρευση.
   Είναι λίγο υπεραπλουστευμένος ο ορισμός αλλά έτσι είναι. Σαφώς, αυτό σημαίνει κρίση αξιών και αρχών και αισθητικής θα έλεγα εγώ. Λοιπόν, με τέτοια κρίση αξιών πως θα κρίνεις, θα αξιολογήσεις και θα εκλέξεις αυτούς που θα σε διοικήσουν; Ψηφίζεις λοιπόν με ό,τι κριτήρια σου δίδονται (δηλαδή με τη συχνότητα των τηλεοπτικών τους εμφανίσεων, την ομορφιά τους, το χρήμα τους, την δημοτικότητά τους κλπ.), τους φέρνεις στην εξουσία και σου τα κάνουν μαντάρα.

   Ετοιμάζετε κάποια καινούρια δισκογραφική δουλειά;
   Ναι, ετοιμάζουμε με τον Γιώργο Ανδρέου ένα CD με καινούρια και παλιά τραγούδια μας, τα οποία θα ερμηνεύουν η Μελίνα Κανά και ο Βασίλης Λέκκας. Επίσης, προχωρώ έναν δίσκο με οργανική μουσική που ξεκίνησα πριν τρία χρόνια.
 
   Μας έχετε χαρίσει υπέροχα τραγούδια και έχετε συνεργαστεί με πάρα πολλά ονόματα του ελληνικού πενταγράμμου. Είναι πολύ δύσκολο να σας ζητήσω να ξεχωρίσετε κάποια από αυτές τις στιγμές, περιόδους ή συνεργασίες σας μέσα στο χρόνο;
   Είχα όντως συνεργασία με πάρα πολλούς σημαντικούς καλλιτέχνες. Κάθε μία συνεργασία είχε την ιδιομορφία και την ιδιαιτερότητά της. Μπορώ όμως να πω και ας με συγχωρήσουν οι υπόλοιποι συνάδελφοί μου, ότι είμαι ευτυχής που γνώρισα το Μάνο Χατζιδάκι στους Αγώνες Τραγουδιού της Καλαμάτας, το Διονύση Σαββόπουλο στην συμμετοχή μου στο “Ζήτω το Ελληνικό Τραγούδι”, το Σταύρο Κουγιουμτζή στις πολλές συνεργασίες μου μαζί του σαν μουσικός αλλά και στις άπειρες συζητήσεις γενικού προβληματισμού, το Μανώλη Ρασούλη με τις συνεργασίες μας στο στίχο αλλά και την μακρόχρονη και βαθιά φιλία μας.
 
   Υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης- μουσικός με τον οποίο θα θέλατε να συνεργαστείτε και δεν το έχετε καταφέρει ακόμη;
   Είναι πολλοί... αλλά ας αφήσουμε αυτό να το φέρει το μέλλον.
 
   Σας αρέσει περισσότερο να συνθέτετε ή να γράφετε στίχους;
   Να ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα. Είμαι μουσικός-δημιουργός, η στιχουργία εμφανίζεται όταν αυτό που θέλω να εκφράσω με την μουσική μου είναι τόσο ξεκάθαρο και δεν προσεγγίζεται από τους συνεργάτες μου στιχουργούς. Τότε επιχειρώ μόνος μου.
 
kazantzis   Τα τελευταία χρόνια εργάζεστε ως καλλιτεχνικός διευθυντής στον Πολιτιστικό Οργανισμό του δήμου Καλαμαριάς; Μια διοικητική θέση, που υποθέτω, ότι απέχει πολύ από την καλλιτεχνική δημιουργία. Τι σας οδήγησε σε αυτή την απόφαση;
   Θα διαφωνήσω μαζί σας. Έχω ενσωματώσει μέσα στην καλλιτεχνική μου δημιουργία και την προσφορά προς τους συνδημότες μας ενός πολιτιστικού προϊόντος που να έχει ποιότητα, αισθητική, όραμα και δροσιά. Αυτό το κάνω με το ίδιο μεράκι και ενθουσιασμό όπως γράφω μουσική. Εξάλλου, μην ξεχνάτε, ότι είμαι μόνιμος δημοτικός υπάλληλος και είναι το βιοποριστικό μου επάγγελμα.
 
   Ποιος είναι ο αγαπημένος σας ποιητής. Παραθέστε μας ένα απόσπασμα από αγαπημένους σας στίχους.
   Βεβαίως η Κική Δημουλά. Με ταξιδεύει η ποίησή της… «Όσο μπόρεσα έφερ’ αντίσταση σ’ αυτό το ποτάμι/ όταν είχε νερό πολύ, να μη με πάρει/ κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα νερό/ στα ξεροπόταμα/ και παρασύρθηκα/ Όχι, δεν είμαι λυπημένη/ Σε σωστή ώρα νυχτώνει».
 
   Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς πιστεύετε πως η μουσική θα μας «σώσει»;
   Πιστεύω ότι η τέχνη και ειδικότερα η πλέον αφηρημένη των τεχνών «Η ΜΟΥΣΙΚΗ» εκφράζει με ποιητική πράξη την απόσταση που χωρίζει τον άνθρωπο από το απόλυτο, το ανείπωτο... το ιδεατό. Με αυτή, λοιπόν, την ιδιότητα λειτουργεί ως εργαλείο ανίχνευσης του εαυτού και ανακάλυψης των αξιών που τον διέπουν, αλλά και των ουσιαστικών και μόνων του αναγκών. Αυτά είναι και τα μυστικά της κρίσης. Τόσα χρόνια καλλιεργήσανε την άγνοια και τον εφησυχασμό στον άνθρωπο, για να του σερβίρουν επίπλαστες ανάγκες και να τον προτρέπουν με ένα τεράστιο επικοινωνιακό κατασκεύασμα να σπεύδει να τις ικανοποιήσει καθιστώντας τον καταναλωτικό όργανο. Μέσα σε ένα κυκεώνα κατανάλωσης πώς λοιπόν να αποκτήσει συνείδηση ο άνθρωπος; Πώς να αντιληφθεί την ουσία της ύπαρξης και να αποκτήσει συνείδηση; Πώς να αποκτήσει όραμα που θα τον κινητοποιήσει και θα τον κάνει να υπερβεί; Ναι πιστεύω η Τέχνη, η παιδεία και ο χρόνος σε μια κοινωνία που ΘΕΛΕΙ, μπορούν να δώσουν την έξοδο από την ολέθρια αυτήν κατρακύλα.
 
Δέσποινα Τσορμπατζίδου

Συνεντεύξεις

Επισκέπτες

0 Μέλη και 348 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι