Συνεντεύξεις

Facebook

Twitter

Συνέντευξη με τους ΒLML

 BLML1
   ΒLML και όχι Blackmail, γιατί η ηγετική μορφή των Last Drive, ο κιθαρίστας Γιώργος Καρανικόλας, αποφάσισε να πάει την μουσική τους ένα βήμα παρακάτω, σ’ ένα όχι εγκεφαλικό project, αλλά πιο πολύ ένα happy hour project, όπως λέει. Στην παρέα προστέθηκαν ο aRGie, μπάσο στους δύο πρώτους δίσκους των Blackmail («Life after Death» 1993, «Overexposed» 1995), ο Panagiotis T., ντραμς στον τρίτο («Seven» 2001) και ο Tellos (Χρίστος Αλεξάκης) που παίζει πιάνο και όργανο. Για τις ανάγκες του album «The Gift» συμμετείχαν και πολλοί guests μουσικοί, μεταξύ των οποίων και ορισμένοι από τους Last Drive. Λίγο πριν το τέλος του 2012, πραγματοποιούν την πρώτη τους εμφάνιση σε μια πόλη που αγαπάνε, τη Λάρισα και είναι έτοιμοι να ξυπνήσουν τις θύμισες του ελληνικού rock ‘n’ roll, η καρδιά του οποίου ευτυχώς χτυπά ακόμη. Μια ανάσα πριν το πολυαναμενόμενο live, o Γιώργος Καρανικόλας απαντάει στις ερωτήσεις μας.

   BLML2Κυκλοφορήσατε το album «Τhe Gift» ως BLML τον Δεκέμβρη του 2011 και δίνετε το πρώτο σας live τον Δεκέμβρη του 2012, στη Λάρισα. Γιατί αυτή η καθυστέρηση;
   Γιατί αμέσως μετά, στο καπάκι, είχα κανονίσει να μπω στο στούντιο με τους Last Drive για να γράψουμε το E.P. “News from Nowhere”, το οποίο μας ταλαιπώρησε αρκετά. Έτσι το πράγμα πήγε πολύ πίσω με τους BLackMaiL. Και για το λόγο ότι το «The Gift» απαιτεί αφοσίωση.
 
   Έχετε κάποια ιδιαίτερη σχέση/ δεσμούς με την Λάρισα;
   Ναι, εκεί υπάρχουν κάποια ωραία παιδιά, μιλάω για την “You trip me up”, που είναι possessed με αυτό που κάνουν και ότι κάνουν είναι super, αδιαφορώντας αν βρίσκονται σε ένα δύσκολο περιβάλλον. Είχαμε υποσχεθεί ότι το πρώτο live των BLML μετά το «The Gift» θα γινόταν εκεί.
 
   Υπάρχει κάποιο κενό που αφήνουν/ άφησαν οι Last Drive ή οι Blackmail και γι’ αυτό αποφάσισες να προχωρήσεις και σε ένα νέο project ή να το πω σχήμα καλύτερα;
   Όχι. Δεν θα το ονόμαζα κενό. Μία άλλη διάσταση στην οποία τοποθετείς τον εαυτό σου και σου δίνει τη δυνατότητα να μπεις πιο βαθιά σε συγκεκριμένες επιλογές σου, να ανοίξεις μαγικές πόρτες. Αλχημεία, that’s the point.
 
   Αυτό έχει σχέση και με το ύφος του δίσκου, που παραμένει rock, αλλά είναι σαφώς πιο cool από παλιότερες δουλειές σας;
   Ναι, αλλά κοίτα, ο δίσκος, δηλαδή τα τραγούδια δεν είναι ένα προϊόν μιας εγκεφαλικής διαδικασίας. Εννοώ ότι δεν ξεκινήσαμε λέγοντας «μμ, αυτό πρέπει να γίνει έτσι και για να γίνει έτσι, πρέπει να κάνουμε αυτό και αυτό…». Ειδικά στο «Τhe Gift» δεν ακολουθήσαμε μία ορθολογιστική σειρά. Το αφήσαμε να τρέξει, να μας οδηγήσει και αυτό έγραψε καλά. Η ατμόσφαιρα ήταν πολύ cool όταν ηχογραφούσαμε. Happy Hour project. Κι αυτό, όχι μόνο για τη μπάντα, αλλά και για όλους που δουλέψανε γι’ αυτό.
 
   To «Sirens» είναι το πιο διαφορετικό τραγούδι του άλμπουμ; Ειδικά αν κάποιος το ακούσει πρώτη φορά βλέποντας και το σχετικό βίντεο με animation του Γιάννη Στίλου, θα νομίζει ότι έχει να κάνει με χιπστεράκια της οδού Αβραμιώτου (αστειεύομαι φυσικά…). Ποια είναι η ιστορία του;
   Όπως σου είπα, δεν υπήρχε περίπτωση να αυτοεγκλωβιστούμε σε ασκήσεις ύφους που μοιάζουν με ιδεοληψίες. Μας ενδιέφερε να εκφράσουμε σίγουρα συναισθήματα. Το όχημα μας είναι ο ήχος. Το να υπάρχει πόλωση στη μουσική το 2012 το θεωρώ αστείο. Η ροή του «Τhe Gift» και η ακολουθία στη σειρά των κομματιών έχει να κάνει περισσότερο με το στίχο παρά με την ηχητική προσέγγιση. Γι’ αυτό και ο στίχος είναι σε πρώτο πρόσωπο.
   Υπάρχει ένα fiction διήγημα του Στάνισλαβ Λεμ, «η Αναζήτηση». Ήθελα να έχει ακριβώς την ίδια ροή. Είμαι κάπου, αλλά πηδάω με δύναμη πάνω σε ένα τραμπολίνο που με πετάει κάπου αλλού και πρέπει να το αντιμετωπίσω, όμως στον αέρα βλέπω την αντανάκλαση μου στις γυάλινες προσόψεις των απέναντι κτιρίων και με μπερδεύουν, με στέλνουν κάπου αλλού, σαν χαρτί στον άνεμο. Στο «Sirens» έχεις καβαλήσει πια το αστρόπλοιο αφήνοντας πίσω ότι σε έχει κάνει να νοιώθεις fucked up γιατί αντιλαμβάνεσαι ότι είναι πια χάσιμο χρόνου και είναι ευκαιρία να παραδοθείς σε ένα πιο μεγάλο, άγνωστο ταξίδι με οποιοδήποτε αντίτιμο.
 
   Ποιες ήταν οι προσδοκίες σας για τον πρώτο δίσκο και ποιες από αυτές τελικά πετύχατε;
   Good feelings, strong feelings. Αυτό θέλαμε και το «Τhe Gift» το γουστάρουμε πολύ.
 
   Η επιλογή σας να τον κυκλοφορήσετε μόνο σε βινύλιο (συμπεριλαμβανόμενου του cd στην συσκευασία) ήταν συνειδητή όντας λάτρεις αυτού του format ή ίσως κι ένας «αναγκαστικός» τρόπος μύησης των νέων σε αυτό τον τρόπο ακρόασης;
   Σίγουρα προτιμούμε αυτή τη φόρμα. Γι’ αυτό και η έκδοση είναι σε 180 gram vinyl και μάλιστα ο δίσκος είναι γραμμένος full αναλογικά. Δεν υπάρχει τίποτα «αναγκαστικό», αφού είναι εύκολο να κατεβάσεις τα κομμάτια σε ψηφιακή μορφή. Πίστεψε με όμως, ειδικά στο «Τhe Gift» είναι σαν να ακούς άλλο δίσκο. Σ’ αυτό βοήθησε και ο Chris από τα Unity Studios στο Λονδίνο. Έχουμε κάνει δύο mastering, ένα για το βινύλιο και ένα για ψηφιακή μορφή.
 
   Είναι αλήθεια ότι το άλμπουμ έχει εξαντληθεί; Αν ναι, τι απομένει για να τον προωθήσετε; Μόνο οι live εμφανίσεις;
   Η πρώτη έκδοση εξαντλήθηκε και κάναμε μία δεύτερη έκδοση σε χρυσό βινύλιο. Κι από αυτήν επίσης έχουν μείνει μόνο τριάντα αντίτυπα, τα οποία θα έχουμε στις συναυλίες μας. Οι live εμφανίσεις, ειδικά των Blackmail, προωθούν την live άποψη των κομματιών. Είναι ένα άλλο επίπεδο επικοινωνίας. Συν το ότι στα live παίζουμε κομμάτια κι από τους προηγούμενους δίσκους.
 
   Με τόσες μορφές τέχνης, καθημερινή πληροφόρηση, internet, social media, τι είναι αυτό που δεν έχει ειπωθεί ακόμη στην σημερινή κοινωνία και πρέπει ν’ ακούσει ο κόσμος;
   Πάντα θα υπάρχει κάτι που δεν έχει ειπωθεί. Και συνήθως είναι αυτό που αλλάζει την εικόνα για ότι έχει ήδη ειπωθεί. Αυτό αφορά την ιστορία του «κόσμου», την εξέλιξη, την ενόραση και μοιάζει πάντα με μια καινούρια απάντηση σε μια παλιά ερώτηση. Χρησιμοποιούμε ως όντα πολύ μικρό μέρος του εγκεφάλου μας και κατά κάποιο τρόπο βρισκόμαστε σε εμβρυακό στάδιο. Κατ’ επέκταση, θα περάσουμε πολλά σοκ εξέλιξης και ως μονάδες και ως κοινωνία. Αρά μάλλον ακόμα δεν έχει ειπωθεί σχεδόν τίποτα σ’ αυτό που λέμε πραγματικά «συνειδητή» ζωή του ανθρώπου. Και η αρχή αυτής της ιστορίας θα είναι η οριστική «ματαίωση» της βίας.
 
   Δηλαδή, κατά τη γνώμη σας, δεν υπάρχει καμιά έννοια κορεσμού στην μουσική του 2012;
   Υπάρχει η μουσική. Δεν με ενδιαφέρει πολύ να αναφερθώ στη μουσική του 2012. Είναι δουλειά άλλων. Και υπάρχει πολύ μουσική. Μουσική που σε κάνει να νοιώθεις groovy, ωραία, άσχημα, διχασμένος, χαμένος, διαθέσιμος, χρήσιμος, εύπλαστος, αθώος ή ένοχος, κενός ή γεμάτος αυτοπεποίθηση, ευτυχισμένος ή διαλυμένος.
 
BLML3   Δεν ξέρω ποια είναι η σχέση σας με τις λίστες, αλλά φτάνοντας στο τέλος του 2012 θέλετε να μας αναφέρετε τρία σημαντικά albums ή καλλιτέχνες που θα τους θυμάστε για την χρονιά που φεύγει;
   Θα τη δω λίγο home boy. Έτσι, θα σου αναφέρω κάποια ελληνικά συγκροτήματα. The Drobs, Bazzoka, The Screaming Fly, Mechanimal, The Boy, Acid Baby Jesus, Chinese Basement.
 
   Τώρα σε ποια δημιουργική διαδικασία βρίσκεστε; Γράφετε, προβάρετε, τζαμάρετε, πειραματίζεστε σε κάτι καινούριο… τι να περιμένουμε από εσάς;
   Προβάρουμε και δοκιμάζουμε κάποια καινούρια τραγούδια αλλάζοντας ρόλους στα όργανα. Αν σου ακούγεται παράξενο, το ίδιο συμβαίνει και σε εμάς.
 
   Ποιο είναι το rock του μέλλοντός μας;
   Το ίδιο το μέλλον.
 
Υ.Γ. Ένα τεράστιο RESPECT στον Γιώργο Καρανικόλα!
 
*Οι BLML παρουσιάζουν για πρώτη φορά ζωντανά τον καινούριο της δίσκο, «The Gift», στις 28 Δεκεμβρίου 2012, στο Stage Club της Λάρισας και ώρα 21.00. Την συναυλία θα ανοίξουν οι Birthday Kicks.

Κατερίνα Νικολακούλη

Συνεντεύξεις

Επισκέπτες

0 Μέλη και 103 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι