Συνεντεύξεις

Facebook

Twitter

Συνέντευξη με τους Nervisequin (23 Nov 2012)

 

   188384 origΠαρασκευή βράδυ λίγο μετά τις 21:00, λίγα μέτρα απ’ τη Ροτόντα, στην καρδιά της φοιτητικής Θεσσαλονίκης και ο καιρός είναι αρκετά καλός ώστε να μπορούμε άνετα να κάτσουμε κάπου έξω με το Μιχάλη Γκουρατζά, βασικό μέλος των Nervisequin και να κουβεντιάσουμε για τη μουσική που δημιουργεί μαζί με τα άλλα μέλη του συγκροτήματος. Λίγο αργότερα θα έρθει και ο "συνεργάτης" του Noizy, Κυριάκος Λεκίδης. Εκμεταλλευόμενοι την αριθμητική υπεροχή -και όχι μόνο - τις επόμενες περίπου δυόμισι ώρες τον κάναμε να μας πει (σχεδόν) τα πάντα, απ' τη σύγκριση με τους System Of A Down μέχρι τον Clint Eastwood και απ' την "πρόσκληση" του Μπάμπη Μπατμανίδη μέχρι το Final Fantasy. Η συζήτηση αρχίζει από μια live εμφάνιση που έχει κανονιστεί για τις 2 Δεκεμβρίου στο Silver Dollar, στη Θεσσαλονίκη, τόπος διαμονής του συγκροτήματος.

Τα live είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας

   1077112 origΔείχνουν πολύ αισιόδοξοι για την έκβαση του. «Το Silver είναι ακριβώς ο χώρος που ψάχναμε και ξέραμε τι ψάχναμε, έχοντας παίξει στα περισσότερα μαγαζιά της πόλης. Απ’ τα μέχρι τώρα, τα μεγάλα μαγαζιά είναι πολύ μεγάλα για εμάς και δε μας αρέσει να παίζουμε και να υπάρχει αυτός ο “κλοιός ραδιενέργειας” με τον κόσμο να είναι κάποια μέτρα μακριά σου. Απ’ την άλλη, κάποια μικρά είναι πολύ… περίεργα. Μας είχε τύχει να βάλουν είσοδο χωρίς να μας πληρώνουν εν τέλει.» Έχουν μια ιδιαιτερότητα με τα live. Μια άποψη που απέχει απ’ το μέση άποψη όμοιων συγκροτημάτων. Συζητώντας για εμφανίσεις σε άλλες πόλεις ο Μιχάλης συνεχίζει: «Αν θέλαμε να παίζουμε πιο συχνά, υπάρχουν διάφορες λύσεις οι οποίες όμως δεν ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία μας. Θέλουμε να πιάσουμε όσο περισσότερο κόσμο μπορούμε, αλλά και να πετύχουμε αυτό που εμείς θεωρούμε αισθητικά σωστό. Για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να ‘χαμε γίνει πιο γνωστοί παίζοντας στα φεστιβάλ της ΚΝΕ και τέτοιες μαλακίες, δεν υπάρχει περίπτωση – καλύτερα να μας κρεμάσουν απ’ τα αρχίδια. Καλύτερα να μας βλέπουν τρία άτομα, αλλά αυτοί οι τρεις να βλέπουν εμάς, δε θέλουμε να είναι από κάτω 500 άτομα στο μπίρι μπίρι. Ούτε να είναι εκεί λόγω κάποιας μόδας ή πολιτικής οργάνωσης ή οτιδήποτε.» Μιλήσαμε και για τις «διαφορετικές» συναυλίες, αυτές που γίνονται σε διάφορα μικρότερα, φοιτητικά στέκια, σε καταλήψεις ή στα πανεπιστήμια, για τις οποίες πιστεύει πως μερικές φορές καπελώνουν κάπως τη μουσική. Φυσικά, κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Είχανε παίξει στο Πολυτεχνείο για τους συλληφθέντες το Δεκέμβρη του 2009, ανάμεσα στους οποίος θα μπορούσαν να βρίσκονται.
 
   Προσπαθώντας να βάλουμε μια τάξη στον καταιγισμό ερωτήσεων, πάμε απ’ την αρχή. Τα βασικά μελη του συγκροτήματος, ο Μιχάλης και ο Τρυφ (Όχι, δε βγαίνει απ’ το “τρίφυλλος”, είναι κάθετα ενάντια στο μπάφο). Γνωρίστηκαν στη σχολή Δασολογίας του ΑΠΘ, που αποτέλεσε και την πηγή του ονόματος του συγκροτήματος. «Lophodermium Nervisequum» είναι ένας μύκητας που τον λέγανε και τον γράφανε λάθος συνέχεια, οπότε είπανε «ωραίο ακούγεται, για όνομα από συγκρότημα μοιάζει, βαλ’ το». Ήταν μαζί έξι μήνες και δεν είχαν όνομα για τα το συγκρότημα. Τότε θα βγάζανε και το πρώτο demo τους, «Πως θα το βγάζαμε; “Οι αβάφτιστοι”;» αναρωτήθηκαν. Τα άλλα πιθανά ονόματα αρνείται μετά γέλιων να αποκαλύψει…
 
Παρωδία μιας κουλτούρας…

   Καθ’ όλη τη διάρκεια της βραδιάς, θα αναφερθούμε αρκετές φορές στο πιθανότατα πιο γνωστό τραγούδι τους, το ‘Geraldo’, που είναι και το πρώτο video clip που γύρισαν. «Αν γράψετε ένα μόνο πράμα απ’ το σημερινό βράδυ, γράψτε πως αυτό το τραγούδι είναι παρωδία, δεν αντέχω άλλο! Το τραγούδι αυτό άρχισε απ’ τον Τρυφ, που έβγαλε το ριφάκι και τον πρώτο στίχο. Συνήθως έτσι δουλεύουμε. Το συγκεκριμένο γράφτηκε και ηχογραφήθηκε μέσα σ’ ένα απόγευμα. Είναι μια παρωδία σ’ όλο αυτό κατάπτυστο πράμα που περιγράφεται ως «Βαλκανικό», το ύφος και η κουλτούρα αυτή – όχι η μουσική.» επισημαίνει ο frontman των Nervisequin.
   «Κάθε στίχος του ‘Geraldo’ έχει ένα χαρακτήρα και καταλήγουν στο ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που προφασίζονται την αγάπη τους για την πολυπολιτισμικότητα, στην ουσία δε δίνουν δεκάρα για την πραγματική διαφορετική πολιτιστική ταυτότητα άλλων λαών. Εγώ παραδέχομαι πως όντως δε δίνω, είμαι κάπως αδιάφορος, αλλά όχι αρνητικός. Απ’ την άλλη υπάρχει ένα μεγάλο θέμα στη μουσική σκηνή της χώρας, το ότι η μαλακία πουλάει απίστευτα.»

   «Δηλαδή από σπόντα, γίνατε κάπως πιο γνωστοί.», παρατηρεί ο Κυριάκος.

   1258467 orig«Ναι, και αυτό είναι λίγο δίκοπο μαχαίρι, ξέρεις, το να σε γνωρίζει κάποιος από κάτι το οποίο δε σε αντιπροσωπεύει.», απαντά ο Μιχάλης. «Αργότερα κάναμε και τη ‘Σιάτιστα’ που δεν είναι καν παρωδία, είναι μια μαλακία που βγήκε πάνω στην πρόβα και ψιλο-μετανιώνω γι’ αυτό. Βέβαια, το παίζουμε στις ζωντανές εμφανίσεις μας, αλλά προς το τέλος, όταν ο κόσμος έχει καταλάβει τι πραγματικά αντιπροσωπεύουμε, προς αποφυγή λανθασμένων εντυπώσεων. Βέβαια, το παίζουμε στα live, αλλά προς το τέλος, όταν ο κόσμος έχει καταλάβει τι πραγματικά αντιπροσωπεύουμε, προς αποφυγή λανθασμένων εντυπώσεων». Στο πλαίσιο αυτός της πολυπολιτισμικότητας, της κουλτούρας και του βαλκανικού ύφους των τραγουδιών τους, οι Nevirsequin δέχθηκαν μία πρόταση να παίξουν live με το Μπάμπη Μπατμανίδη (σημ. η πρόταση δεν έγινε απ’ τον ίδιο), ο οποίος κατά τη γνώμη του συγκροτήματος είναι: «all that is wrong with this country»! «Ένιωσα πολύ άσχημα, ήταν η πιο ντροπιαστική στιγμή στην καριέρα μας», θυμάται ο Μιχάλης.
 
«Προσγείωση» του ‘Astronauts’…

   Αφήνουμε τις ζωντανές εμφανίσεις και εστιάζουμε στο άλμπουμ ‘Astronauts’ (2012), μ’ ένα μικρό παράπονο απ’ την πλευρά του Μιχάλη. «Διαβάζω reviews για το δίσκο που λένε πως είμαστε ένα “ευχάριστο, διασκεδαστικό” συγκρότημα. Αν ακούσεις μόνο το ‘Geraldo’ και δεις ειδικά το video, τότε ίσως, αλλά πως γίνεται να νομίσεις κάτι τέτοιο αν ακούσεις ολόκληρο το δίσκο;» αναρωτιέται. Η βάση για το παραπάνω είναι οι στίχοι τους, που συνήθως γράφει ο ίδιος. «Δε θα έλεγα πως είναι μια τρομερά συλλογική διαδικασία, δουλεύει ο καθένας μόνος του και χτίζουμε όλοι μαζί πάνω στην πρόβα. Υπάρχει μια φόρμουλα εκτελεστική στους Nervisequin που την ξέρουμε καλά. Δεν καθόμαστε μαζεμένοι με κιθάρες σ’ ένα σπίτι ή κάτι τέτοιο. Επίσης πολύ σπάνια τζαμάρουμε στις πρόβες.»

   Έχοντας ακούσει το άλμπουμ και γνωρίζοντας πως είναι αρκετά καλό και όσα χρειάζεται για να σταθεί στο εξωτερικό, μεταφέρω τη συζήτηση εκτός συνόρων. «Το έχουμε στείλει σε κάποιες χώρες έξω, Ισπανία, Σουήδια και Αγγλία όπου υπήρχε και ένα ραδιόφωνο που μας έπαιζε. Για Η.Π.Α. είναι πολλά τα έξοδα.» Κάπως έτσι προσγειωνόμαστε απότομα στα ελληνικά δεδομένα. «Δώσαμε το δίσκο σε διάφορα περιοδικά και δισκογραφικές και από κάποια δεν πήραμε καν απάντηση. Το θεωρώ ντροπή πως από κάποιους δεν πήραμε απάντηση. Όσο αυτοπεποίθηση και να έχεις, όταν βιώνεις τέτοια απόρριψη είναι άσχημο.», μας λέει φανερά ενοχλημένος.

   Βιώνοντας αυτό το αρνητικό κλίμα, οι Nervisequin κυκλοφόρησαν το άλμπουμ τελείως μόνοι τους, αναλαμβάνοντας όλα τα έξοδα, όπως κάνανε και με το video clip. «Τουλάχιστον το κάναμε όπως ακριβώς θέλαμε, με το artwork που θέλαμε και ένα οχτασέλιδο booklet», καταλήγει.
 
Μουσική για το θάνατο και μουσική «στο ράφι»

   2405938 origΌσο για το μέλλον; «Το θέμα και με μένα και με τον Τρυφ είναι πως γράφουμε πάρα πολλή μουσική. Έχουμε πέντε δίσκους στην καβάτζα. Σημασία έχει τι μας ταιριάζει αισθητικά με το δίσκο που θέλουμε να βγάλουμε. Ε, το ‘Emilianenko’ δεν πολύ-ταιριάζει στο ‘Astronauts’, αλλά παραήταν καλό για να μπει, γι’ αυτό μπήκε και τελευταίο. Εγώ έχω ένα προσωπικό δίσκο τον οποίον πρέπει να αποφασίσω τι να τον κάνω, ίσως κυκλοφορήσει και ως Nervisequin. Επίσης έχουμε δύο καινούρια τραγούδια, τα ‘Free Handjobs For The Poor’ και ‘Beggar’, που πιστεύω είναι απ’ τα καλύτερα μας, τα οποία θέλω να κυκλοφορήσω σε ένα 7”. Σκέφτομαι τα τραγούδια που μένουν πίσω, κρυμμένα στο «ράφι»…

   Τα τραγούδια που γράφεις – νομίζω έχει να κάνει με το από πού εμπνέεσαι, κυρίως με τους στίχους – θα τα εμπόδιζε να φανούν καλύτερα ο χρόνος που έχει περάσει; Δηλαδή γράφεις κάτι το 2012 και τελικά το κυκλοφορείς το 2014, και είναι πλέον παλιό. Ειδικά με όλες αυτές τις δυσκολίες, οικονομικές ή με τις δισκογραφίες. «Αυτό είναι “Nervisequin παλιά μας τέχνη κόσκινο”, ο δίσκος έχει μέσα τραγούδια απ’ το 2006. Πιστεύω πως μετά από λίγο καιρό έχεις πιο καθαρή άποψη για τα τραγούδια σου. Λέω πως έχουμε γράψει πάρα πολλά, οπότε έχουμε ένα πολύ αυστηρό πρίσμα για το τι περνάει και κυκλοφορεί. Δηλαδή απορρίπτουμε πολλά απ’ αυτά. Όχι, δεν είναι κατευθείαν απ’ την παραγωγή στην κατανάλωση», απαντάει στην ερώτησή μας.

   «Υπάρχουν βέβαια κάποια τραγούδια που δε με πολύ-εκφράζουν πλέον. Το κύριο θέμα στο δίσκο αυτό είναι ο υπαρξιακός φόβος, ο θάνατος και το ότι η ζωή κάποτε τελειώνει. Πιστεύω πως μέσα σ’ αυτό υπάρχει και το κοινωνικοπολιτικό κομμάτι κάποιων τραγουδιών. Όταν έγραφα το δίσκο πριν κάποια χρόνια, αυτό το πράμα με απασχολούσε στη ζωή μου, ήμουν κάπως περιτριγυρισμένος απ’ το θάνατο και αυτό ήταν το θέμα μου, αυτό με ενέπνεε… Δεν είπα “α, σήμερα θα γράψω για το θάνατο”. Τότε έγραφα τέτοια τραγούδια, για τη ραθυμία και την αδράνεια και σήμερα ισχύει το αντίθετο, δε μπορείς να κάθεσαι καθόλου απ’ το να τρέχεις και να ψάχνεις για δουλειά. Τώρα βγαίνει στην επιφάνεια η ματαιότητα αυτού το ψευτο-lifestyle που παρωδεί το ‘Geraldo’». Η βάση τους είναι οι στίχοι και η όλη αισθητική που προβάλλουν τα τραγούδια τους είναι πολύ σημαντική για τον ίδιο.
 
Εκεί που οι Monty Python συναντάνε τον Rocky

   7310675 origΑπό πού έχουν επηρεαστεί όμως; Η απάντηση αυτή είναι μεγάλη και η λίστα αρχίζει όπως αρχίζει και το άλμπουμ, με τον George Carlin. «Επηρεαζόμαστε κυρίως έξω απ’ το χώρο της μουσικής. Αυτά που μας εμπνέουν βγαίνουν σ’ αυτό που είμαστε. Οι Monty Python ή ο αμερικανός σκηνοθέτης Stanley Kubrick μας έχουν επηρεάσει, ο Rocky και γενικά όλοι οι μεγάλοι πυγμάχοι της εποχής του Muhammad Ali.» Θυμίζω το ‘Emelianenko’ που αναφέρεται στο Ρώσο θρύλο Fedor Emelianenko. «Ο Τρυφ εμπνέεται αρκετά κι απ’ τη φιλοσοφία ή την επιστήμη. Για παράδειγμα ο Richard Dawkins και όλη η μελέτη του πάνω στην αποδόμηση της θεϊστικής μαλακίας. Σεβόμαστε τη θρησκεία και το δικαίωμα του καθενός, αλλά το να πιστεύουν άνθρωποι πως μας έφτιαξε ο θεός με πλαστελίνη, πιστεύω είναι σκοταδισμός και οδηγεί την ανθρωπότητα πίσω. Από τον κινηματογράφο επίσης, ταινίες του Danny Boyle ή άλλες που αναφέρονται στο υπαρξιακή διάσταση του διαστήματος. Και από καλλιτέχνες όπως ο Clint Eastwood.» Στην ερώτηση μας αν έχει γράψει κάποιο τραγούδι βασισμένο σε μία ταινία παίρνω θετική απάντηση που θα με εξέπληττε αν την άκουγα λίγη ώρα πριν, αυτή είναι η ταινία ‘Bubba Ho-Tep’.

   Περνάμε στη μουσική, όπου γίνεται η αναπόφευκτη αναφορά στους System Of A Down για τους οποίους γίνεται συχνά λόγος αν αναζητήσει κάποιος πληροφορίες για τους Nervisequin. «Μας έχουν παρομοιάσει με τους Soad, κάτι που με ενοχλεί κάπως. Μ’ άρεζαν όταν ήμουν μικρός και μου άφησαν κάποιο στίγμα το οποίο πιθανότατα φαίνεται. Οι SoaD ήταν πρωτοποριακοί για την εποχή τους και είναι πολύ καλοί για να ξεκολλάει ένας νεαρός από συγκροτήματα όπως οι Scorpions. Πιστεύω πως είναι λίγο κενοί. Απ’ τους Muse, με τους οποίους επίσης μας έχουν συγκρίνει, για παράδειγμα αναγνωρίζω περισσότερη επιρροή, κυρίως την περίοδο μέχρι το ‘Black Holes And Revelations’. Έχουμε επηρεαστεί απ’ όλη τη λογική που έχουν στο μπάσο, με το οποίο έκαναν πολύ πρωτοποριακά πράματα.»

   6572653 origΛίγες μέρες πριν ο συνεργάτης μας Κυριάκος Λεκίδης τυγχάνει να είχε δει τους Muse ζωντανά, οπότε η συζήτηση παρεκτρέπεται προσωρινά και όταν επιστρέφει βρισκόμαστε κάποια χρόνια πίσω. Οι Smiths και ο Morrissey είναι η πιο μεγάλη διαχρονικά επιρροή. Το punk της δεκαετίας του 1980 και κυρίως η αμερικάνικη εκδοχή του, με συγκροτήματα όπως οι Ramones και οι Misfits, αλλά και το post punk/alternative. Ή πιο κλασικοί όπως o Rory Gallagher και ο Johnny Cash απ’ τα λίγο πιο παλιά και οι Weezer απ’ τα κάπως πιο πρόσφατα. Φυσικά αυτά είναι προσωπικά μου ακούσματα, που απέχουν αρκετά απ’ αυτά των άλλων παιδιών. Η μουσική με την οποία μεγάλωσες είναι αυτή που σε στιγματίζει πιο πολύ απ’ όλα όμως. Χάρηκα όταν διάβασα σ’ ένα κείμενο: «υπάρχουν και στοιχεία απ’ την ελληνική μουσική - την άλλη». Ρακιτζής, Δάντης, Φοίβος και κάποιοι άλλοι αυτής της γενιάς μας έχουν επηρεάσει σημαντικά. Τον ρωτάμε αν ασχολείται με την καινούρια μουσική, ξένη ή ελληνική, και απαντάει: «Ακούω αρκετό hip hop, House Of Pain για παράδειγμα και ορισμένα ελληνικά όπως Terror X Crew. Ο δίσκος ‘Λυκόσχημος Αμνός’ του Αρτέμη είναι κατά τη γνώμη μου ο καλύτερος δίσκος του 2011!» Και όπως κάθε έλληνας μουσικός που σέβεται τον εαυτό του συμπληρώνει στη λίστα αυτή και το βαρύ όνομα «Μάνος Χατζιδάκις».
 
Μουσικός και παραγωγός

   Όλες τις δισκογραφικές δουλειές τους (εκτός απ’ την τελευταία η οποία ίσως ανέβει στο μέλλον), μπορείτε να τις βρείτε στο site τους (http://nervisequin.weebly.com/). Δίνουν τη μουσική τους ελεύθερα, αλλά ο Μιχάλης αγοράζει και βινύλια. «Δε θέλω να στερήσω απ’ τον εαυτό μου την εμπειρία να ακούσω ένα πολύ καλό άλμπουμ σε βινύλιο. Στεναχωριέμαι που στέλνω το δίσκο για review σε mp3, αλλά οικονομικά δε μπορώ αλλιώς. Επίσης προτιμώ να ακούω το δίσκο σα σύνολο και όχι μεμονωμένα τραγούδια, φανερώνεται καλύτερα η όλη αισθητική που υπάρχει.» Ο ίδιος ασχολείται και με την παραγωγή. Έχει μετατρέψει το σπίτι του σ’ ένα πολύ μικρό στούντιο και ηχογραφεί τα πάντα εκεί. Βγάζει και λίγα λεφτά από άλλα συγκροτήματα των οποίων τις δουλειές αναλαμβάνει. Αυτοδίδακτος μουσικός και παραγωγός, μιλάει με πάθος για το θέμα της παραγωγής και κάνει την αυτοκριτική του για το Astronauts. «Ο δίσκος είναι over-produced. Μ’ αρέσει ο πιο ωμός ήχος στη μουσική, απ’ την άλλη πιστεύω ταιριάζει λίγο στα τραγούδια». «Όχι, δε θα ηχογραφούσαμε ζωντανά, δεν είμαστε αρκετά καλοί για κάτι τέτοιο, λίγοι είναι αυτοί που μπορούν», απαντάει στην ερώτησή μου. «Οι μελλοντικές ηχογραφήσεις πάντως θέλω να μοιάζουνε με αυτό που θα ακούγεται στο live.» καταλήγει.

   1787471 origΟ Κυριάκος αρπάζει την ευκαιρία και μεταφέρει τη συζήτηση λίγες μέρες μπροστά. «Τι να περιμένουμε στο live;», ρωτάει. «Είναι μια ιδιαίτερη εμφάνιση για εμάς, καθώς είναι η πρώτη μετά από ένα χρόνο, θα βγούμε σα να μην υπάρχει αύριο! Να περιμένετε αρκετά καινούρια τραγούδια, πάγκο με merchandise και ίσως μια μικρή έκπληξη για όσους παρευρεθούν. Το κενό αυτό διάστημα πέρασε και πλέον νιώθουμε αυτό που είχαμε παλιά, το feeling που θέλουμε.» Λίγο νωρίτερα μας είχε πει ότι τους αρέσουν οι “οικογενειακές” συναυλίες, δηλαδή πενήντα άτομα και να σκοτώνονται στο ξύλο.

   Πλησιάζοντας τα μεσάνυχτα και λίγο πριν το διαλύσουμε τον ρωτήσαμε για τα απώτερα σχέδια, ή καλύτερα όνειρα, που έχει για τους Nervisequin. «Μια περιοδεία στην Ευρώπη, πέντε συναυλίες έστω, όχι πολλά πράματα. Να κυκλοφορήσουμε ένα βινύλιο και να αποκτήσουμε την αναγνώριση που μας αξίζει, πιστεύω ακόμα δεν έχουμε φτάσει στο μέγιστο που δικαιούμαστε.», μας απαντάει και η αγάπη του για τη μουσική είναι φανερή.

   Αποχαιρετώντας τον, στο μυαλό μου έχει κολλήσει μια φράση του Billy Bragg που σε ελεύθερη απόδοση λέει: «…Αν θέλεις να κάνεις κάτι σ’ αυτό τον κόσμο, καν’ το μόνος σου, μην περιμένεις τον τύπο να σου πει πώς να το κάνεις, μην περιμένεις τις δισκογραφικές να κάνουν πράματα για σένα, βγες έξω και καν’ τα μόνος σου!»

Δημήτρης Όρλης
599942 468973449812673 331286282 n

Συνεντεύξεις

Επισκέπτες

0 Μέλη και 234 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι