Συνεντεύξεις

Facebook

Twitter

Συνέντευξη με τους Jane Doe

 

   546756 383575275047475 2064152851 nΠέντε αγόρια από την Θεσσαλονίκη. Όλοι με το επίθετο Doe. Δεν είναι αδέρφια, το διασταύρωσα. Όλοι βαφτίζονται έτσι, όταν μπαίνουν στο συγκρότημα. Χάνουν την αληθινή ταυτότητά τους, κάτι σαν τους Ramones ένα πράγμα. Η μουσική των Jane Doe είναι σαν τηλεόραση που την έχουν καταπιεί τα δορυφορικά παράσιτα, λένε στη σελίδα τους στο MySpace. Δεν παύει, ωστόσο, να είναι μια εκρηκτική μπάντα με κιθαριστικά ξεσπάσματα και δυνατά τύμπανα, που ακούγονται εκ βαθέων ακόμη κι όταν παίζουν μπαλάντες για το διάβολο ή για τον άνδρα της διπλανής πόρτας. Είναι οι πιο συνειδητοποιημένοι νεαροί ‘ροκάδες’, που έχω γνωρίσει τελευταία. Αναλαμβάνουν την ευθύνη της επιτυχίας τους, αλλά και της αποτυχίας τους, από την ημέρα που κυκλοφόρησαν την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά, πέντε χρόνια πριν. Ευτυχώς ξύπνησαν από τον λήθαργο της ανασφάλειας και ετοίμασαν έναν ακόμα δίσκο, ο οποίος θα περιέχει την προσπάθεια τους να μετατρέψουν σε τραγούδια μερικά πολύ ωραία βιβλία και κόμικ που διάβασαν.

   Σε λιγότερο από μια εβδομάδα θα ανοίξουν την συναυλία των νεοϋορκέζων A Place To Bury Sytrangers, στη Λάρισα και αργότερα τους O.Children, στη Θεσσαλονίκη. Αλλά βλέποντας τους ήδη να παίζουν σε μικρές μουσικές σκηνές στα πέριξ της πόλης, σκέφτηκα «να μια ωραία μπάντα να τα σπάσεις» και μετά να συζητήσεις μαζί της για ανύπαρκτους ποιητές!
 
   Οι Jane Doe είναι oι: Stratos Doe (ντραμς, κρουστά), Dionisis Doe (ηλεκτρικό μπάσο, μεταλλόφωνο), Alkis Doe (ηλεκτρική κιθάρα, ακουστική κιθάρα), Antonis Doe (ηλεκτρική κιθάρα, πλήκτρα), Moss Doe (φωνή, λέξεις).
 
"Θεωρούμε τις ταμπέλες ενοχλητικές σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του ανθρώπου ... Μαγεία είναι να ανακαλύπτεις και να δίνεις τα δικά σου ονόματα σε όσα σου αρέσουν αλλά ακόμα και σε αυτά που δεν".

   Jane Doe, ένα όνομα χωρίς ταυτότητα λοιπόν… Μπορείτε να μας το εξηγήσετε λίγο αυτό και να μας πείτε το είδος της μουσικής που δημιουργείτε;
   Jane Doe ονομάζουν στις ΗΠΑ τις γυναίκες που βρίσκει η αστυνομία (ζωντανές ή νεκρές, συνηθέστερο το δεύτερο) και δεν υπάρχει πάνω τους κάποιο στοιχείο ταυτοποίησης. Σε μια εποχή λοιπόν που όλοι γυρεύουν την ταυτότητα τους και πολλοί εκβιάζουν τη δημιουργίεα τους, εμείς διαλέγουμε να πάμε από την άλλη πλευρά και να μην βάλουμε υποσημειώσεις στη μουσική μας ή ακόμα ακόμα και τα ίδια μας τα ονόματα. Σημασία δεν έχουν όλα αυτά. Σημασία δεν έχουν τα χαρακτηριστικά που επιβάλλουν οι άλλοι. Σημασία έχουν οι πράξεις που επιλέγεις εσύ.

   Όσο για το είδος της μουσικής, αν έπρεπε να μας βάλεις σε ένα συγκεκριμένο ράφι στο δισκοπωλείο, πιθανότατα θα μας τοποθετούσες στο A-J της ροκ ανάμεσα στους Arcade Fire και τους Deus.

   Σας ενοχλεί όταν μπαίνουν ταμπέλες στη μουσική ή το θεωρείτε αναπόφευκτο για να μπορέσει ο ακροατής να καθοδηγηθεί στον ήχο που του αρέσει;
   Θεωρούμε τις ταμπέλες ενοχλητικές σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του ανθρώπου. Συνήθως σε απομακρύνουν από πράγματα, ανθρώπους και στην περίπτωση μας από μουσικές που μπορεί να σου αλλάξουν τα μέσα σου. Μαγεία είναι να ανακαλύπτεις και να δίνεις τα δικά σου ονόματα σε όσα σου αρέσουν αλλά ακόμα και σε αυτά που δεν.
 
   Οπότε, να σας κάνω και την κλισέ ερώτηση «ποιες είναι οι επιρροές σας για την μουσική που γράφετε», για το οποίο το κοινό ενδιαφέρεται σχεδόν πάντα να μάθει.
   Ενδιαφέρεται ε; Τι να σου πω, η μουσική των Jane Doe είναι ένας αχταρμάς (ή ένα κράμα αν θέλεις μια πιο ευγενική λέξη) από επιρροές που δεν είναι πάντοτε μουσικές. Στο δέσιμο μας ας πούμε σαν άνθρωποι και σαν παρέα μας αρέσει να μνημονεύουμε πάντα τους Monty Python. Για τα ακούσματα, ας πούμε πως τον καιρό που ηχογραφούσαμε τον δίσκο ακούγαμε Sigur Ros, Deus, αρκετό θόρυβο, Radiohead, Arcade Fire, Bright Eyes αλλά και πάλι, δεν ξέρω αν μπορεί κάποιος να τα μαντέψει όλα αυτά με μια πρώτη ακρόαση του υλικού μας.
 
   Έχετε κυκλοφορήσει ήδη το πρώτο σας album «Ηeaven for dogs» το 2007, μέσω διαδικτύου, το οποίο έπειτα κυκλοφόρησε και από την ετικέτα RunDevilRun. Πέτυχε το εγχείρημα της διάδοσης της μουσικής σας και ποια προβλήματα αντιμετωπίσατε;
   Από την άποψη πως φιλοδοξούσαμε να ακουστεί σε όσους περισσότερους ανθρώπους ήταν δυνατό, τότε δεν πέτυχε απλώς, αλλά έγινε και ‘χρυσός’ ο δίσκος! Εμείς απλά δεν διαχειριστήκαμε καλά την όλη κατάσταση μιας και αποφασίσαμε να κλειστούμε στο καβούκι μας, ένα είδος μαζικής αγοραφοβίας, και να μην κάνουμε τα live που μας αναλογούσαν. Προβλήματα δεν αντιμετωπίσαμε: η εταιρία (ο άνθρωπος δηλαδή πίσω από την Run Devil Run) ήταν μαζί μας, τα περισσότερα sites διέδωσαν την είδηση και η πλειοψηφία των αποκρίσεων ήταν θετική και για το εγχείρημα και για τη μουσική μας.
 
"Η πρωτογενής μορφή της επικοινωνίας που επιτυγχάνεται με τη μουσική θα αποκαλύψει τη γύμνια της αργά ή γρήγορα αν δεν ντυθεί με έναν αξιόλογο στίχο. Από την άλλη, πώς να γράψεις έναν σοβαρό στίχο αν δεν διαβάσεις κάτι γόνιμο, αν δεν πας πιο πέρα από τα συνηθισμένα τραγούδια, αν δεν ξέρεις τον Dylan".
 
   418132 272252972846373 1692216270 nΗ δεύτερη δισκογραφική σας δουλειά "Τhe Enormous Head of King Splendid" είναι έτοιμη και πότε αναμένεται να κυκλοφορήσει; Δώστε μιας κάποια νέα στοιχεία γι΄ αυτήν.
   Αποτελεί τον μόχθο και τον κόπο ηχογραφήσεων που κράτησαν τρία χρόνια, μάλλον θα περιέχει τελικά 16 τραγούδια, βρίσκεται αυτή τη στιγμή στα τελευταία στάδια του mastering και πιθανότατα θα τον έχουμε στα χέρια μας μέχρι το τέλος του μήνα. Το πότε θα κυκλοφορήσει είναι μια περίεργη ερώτηση μιας και στην Ελλάδα δεν υπάρχει κάποια εταιρία που να θέλει τη δουλειά μας. Στο εξωτερικό θα πρέπει να περιμένουμε κάποια απάντηση, ενώ η έσχατη λύση (αλλά και η πιο πιθανή), να τον κυκλοφορήσουμε εμείς, σκοντάφτει στην οικονομική μας ανέχεια. Ελπίζουμε να έχουμε μια λύση μέχρι τέλος του έτους, αλλά ότι και να πω ψέματα θα είναι.
 
   Ακούγοντας κάποια από τα τραγούδια, θα έλεγα ότι ρίχνετε τους τόνους, και ‘μειώνετε’ την ένταση της κιθάρας. Ισχύει;
   Ούτε κατά διάνοια. Απλά είχαμε την ευκαιρία να ανακατέψουμε πολλά πράγματα, άλλα όργανα και να υπάρξουν και κάποια κομμάτια που η ένταση υποχωρεί. Ακόμα όμως και στα τραγούδια που δεν σου «παίρνουμε» τ΄ αυτιά υπάρχει μια εσωτερική ένταση που θέλουμε να πιστεύουμε δεν αφήνει ήρεμο τον ακροατή.
 
   Σας ενδιαφέρει περισσότερο η μουσική ή ο στίχος στις δουλειές που παρουσιάζετε;
   Εξίσου και τα δύο. Μου φαίνεται αδιανόητο αυτό που επικρατεί τα τελευταία χρόνια, και στο οποίο έχουν ίσο μερίδιο δημιουργοί και ακροατές, που ο στίχος μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, ενώ πολλοί τον θεωρούν αναγκαίο κακό και βάσανο για να ντύσουν μία όμορφη μελωδία. Η πρωτογενής μορφή της επικοινωνίας που επιτυγχάνεται με τη μουσική θα αποκαλύψει τη γύμνια της αργά ή γρήγορα αν δεν ντυθεί με έναν αξιόλογο στίχο. Από την άλλη, πώς να γράψεις έναν σοβαρό στίχο αν δεν διαβάσεις κάτι γόνιμο, αν δεν πας πιο πέρα από τα συνηθισμένα τραγούδια, αν δεν ξέρεις τον Dylan.
 
   Μια απορία: Στο τραγούδι "All Τhe Poets Are Dead" (που περιλαμβάνεται στο δεύτερο album, αλλά το έχουμε ακούσει ήδη στο διαδίκτυο και σε live εμφανίσεις) υπονοείτε τους ποιητές που δεν υπάρχουν στις σύγχρονες κοινωνίες ή αυτούς που δεν θα γεννηθούν ποτέ εξαιτίας κάποιων δυσκολιών;
   Κάπου στη μέση είναι αυτό που εννοούμε. Πριν λίγους μήνες έγραψα ένα κείμενο στο οποίο εξηγούσα τα βαθύτερα κίνητρα των στίχων του συγκεκριμένου τραγουδιού: «Δεν είμαστε ποιητές... δεν μπορεί να είμαστε ποιητές. Είμαστε ντιλιβεράδες για σουβλάκια και πίτσες, στις δύο η μία δώρο, είμαστε πωλητές ρούχων, τσαντών, υπολογιστών και των καινούργιων cds των Onirama, είμαστε υπάλληλοι τραπεζών, σκυφτοί πίσω από τους γκισέδες μας με τα πρώτα δείγματα παχυσαρκίας στην περιφέρεια μας, είμαστε δάσκαλοι, καθηγητές, στριμωγμένοι σε τάξεις, περικυκλωμένοι από θρανία, κυνηγημένοι από τις επόμενες γενιές, είμαστε σεκιουριτάδες, αστυνομικοί σε περιπολία, είμαστε στρατιωτικοί με τις στολές να μας πέφτουν λίγο μεγάλες, είμαστε φαρμακοποιοί, γιατροί σε λευκούς λαβύρινθους, δικηγόροι και δικαστές, είμαστε ελεύθεροι επαγγελματίες, υπηρέτες του εμπορίου, με χαμόγελα στιλιζαρισμένα και υποσχέσεις μιας καλύτερης ζωής... αρκεί να προτιμήσεις το προϊόν μας... είμαστε σκουπιδιάρηδες, ηλεκτρολόγοι, χτίστες και μαραγκοί. Έχουμε τόσα να χάσουμε... πώς θα μπορούσαμε τάχα να είμαστε ποιητές. Οι καλύτεροι ποιητές της γενιάς μου έχουν δολοφονηθεί. Η εργασία και το οχτάωρο τούς αφαιρεί ένα ένα κομμάτι τη φορά. Λίγη καρδιά, λίγο μυαλό, λίγο ψυχή. Όλοι οι ποιητές της γενιάς μου είναι νεκροί... κανένας τους δεν πρόλαβε καν να ανθίσει...»
   547542 339300896141580 1818755858 nΓενικότερα, ποια είναι τα θέματα- ανησυχίες που θίγετε στο δεύτερο album;
   Η ελευθερία, το μίσος, ο αγώνας του ελάχιστου απέναντι στο Τέρας, η δικαιοσύνη, η καθημερινή καλοσύνη, οι τύψεις, η νοσταλγία, η απελπισία μπροστά στα γκρεμισμένα όνειρα και στις ζωές που δεν τις ζήσαμε όπως θα θέλαμε, οι προσωπικές επαναστάσεις και οκ, έχουμε κι ένα ερωτικό τραγούδι.
 
   Με δεδομένο το opening act στους A Place to Bury Strangers (live Λάρισα) και στους O.Children (live Θεσσαλονίκη) πως νιώθετε που θα παίξετε πριν από διεθνώς αναγνωρισμένες μπάντες της εναλλακτικής ροκ σκηνής; Σας ενδιαφέρουν περισσότερο οι support ή οι σόλο εμφανίσεις;
   Μας ενδιαφέρουν σε μεγάλο βαθμό και τα δύο και για τελείως διαφορετικούς λόγους. Όταν ανοίγουμε ένα γνωστό συγκρότημα βάζουμε ένα στοίχημα με τον εαυτό μας: να είμαστε μέσα στις μνήμες των θεατών όταν θα φύγουν από το συναυλιακό χώρο. Είναι μια γνωριμία με ανθρώπους που πιθανότατα δεν μας ξέρουν και το να τους γοητέψουμε είναι πάντα μία πρόκληση.

   Από την άλλη, οι σόλο εμφανίσεις μας είναι ένα μυστικό κάλεσμα σε εκείνους που τους αρέσει αυτό που κάνουμε. Να σου πω την αλήθεια, τόσα χρόνια μετά, ακόμα δεν μπορώ να χωνέψω ότι υπάρχει έστω κι ένας άνθρωπος που χορεύει με τη μουσική μας ή τραγουδάει τους στίχους μας. Μου φαίνεται μεγάλη τιμή και γι’ αυτόν τον μοναδικό άνθρωπο θέλω να πω τα τραγούδια μου όσο καλύτερα γίνεται, θέλω να χορέψω μαζί του, θέλω να βρεθούμε στο ίδιο μήκος κύματος και να γίνουμε αυτό το πολυπόθητο συναυλιακό Ένα.
 
   Μεγαλώνοντας στη Θεσσαλονίκη, μια πόλη που έχει χαρακτηριστεί από φραπεδούπολη και συντηρητική (κατά το Πατρίς- Θρησκεία- Οικογένεια) μέχρι και μήτρα σπουδαίων καλλιτεχνών, ποια είναι η δική σας γνώμη;
   Η Θεσσαλονίκη είναι μία ακόμα πόλη ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλες πόλεις. Με τις ασχήμιες της, τις ομορφιές της, τα ανάποδα και τα στραβά της, τους ανθρώπους της. Είναι το μέρος που μεγαλώσαμε οι περισσότεροι και όπως κάθε τέτοιο μέρος, έχουμε το δηλητήριο της στο αίμα μας. Μας κρατάει ζωντανούς για όσο μας έχει στη ποδιά της, θα μας σκοτώσει αν δεν αποφασίσουμε κάποια στιγμή να απομακρυνθούμε. Αλλά δεν φταίει η Θεσσαλονίκη. Κανένας τόπος δεν είναι για να μας κρατάει. Το πεπρωμένο του ανθρώπου είναι το ταξίδι και όλα τα δεινά έρχονται όταν αποφασίζεις να το εγκαταλείψεις και να μείνεις ακίνητος.
 
   Θέλετε κι εσείς να πάτε κάποια στιγμή στην Αθήνα, για να ανοίξετε τα φτερά σας ή τώρα τα πράγματα με το διαδίκτυο είναι πιο εύκολα για να προωθήσει μια μπάντα την μουσική της;
   Το να δείξεις τη μουσική σου παραέξω είναι δύσκολο έτσι κι αλλιώς. Η Αθήνα δεν μας λέει τίποτα σαν μέρος πραγμάτωσης των ονείρων μας. Θέλουμε να φύγουμε έξω (πιο έξω από την Ελλάδα) για να ζήσουμε μερικές ιστορίες που θα αξίζουν κάποια στιγμή να τις διηγηθούμε στον μελλοντικό εαυτό μας. Οι προοπτικές υπάρχουν. Θέλει λίγο θάρρος από εμάς και πολύ δουλειά.
 
   Ποια είναι τα σχέδιά σας για τον επόμενο χρόνο;
   Πρώτ’ απ’ όλα η κυκλοφορία του δίσκου. Οι συναυλίες στην Ελλάδα έρχονται σιγά σιγά, ενώ ετοιμάζουμε και μια περιοδεία στο εξωτερικό. Υπάρχουν κάποιες ιδέες για κάποια video θα υποστηρίξουν τα τραγούδια, ήδη δουλεύουμε σε καινούργιες ιδέες. Προσπαθούμε να αναπνέουμε μέσα απ’ όσα κάνουμε και μέχρι στιγμή δεν πάει άσχημα το όλο πράγμα.
 
   Θα θέλατε να δώσετε σύντομο μήνυμα στο κοινό που σας ξέρει ή θα θέλατε να σας μάθει μέσα από την μουσική σας;
   Well, να ακούσει τη μουσική μας… να διαβάσει τους στίχους μας. Αυτό αρκεί.
 
Κατερίνα Νικολακούλη
 
Live dates
21 Οκτωβρίου: Stage Λάρισα (support στους A Place to Bury Strangers)
10 Νοεμβρίου: Silver Dollar, Θεσσαλονίκη
11 Νοεμβρίου: Θεσσαλονίκη (support στους O.Children)
29 Δεκεμβρίου: Eightball Θεσσαλονίκη (μαζί με Remade και ένα ακόμα συγκρότημα)

Συνεντεύξεις

Επισκέπτες

0 Μέλη και 161 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι