Συνεντεύξεις

Facebook

Twitter

Συνέντευξη με τους Baby Guru

 

   babyguruphotoΤρεις παιδικοί φίλοι από το Μαρούσι των Αθηνών, που ξανασυναντήθηκαν το 2009, ξεκίνησαν αβίαστα να αυτοσχεδιάζουν μουσική στο στούντιο του ενός απ’ αυτούς, του King Elephant. Μέσα σε δύο χρόνια κυκλοφόρησαν ένα επίσημο album, έγραψαν μουσική για την θεατρική παράσταση «Γιατί σκότωσα την καλύτερή μου φίλη» (από το βιβλίο της Αμάντας Μιχαλοπούλου) και έντυσαν ορισμένες συναυλιακές βραδιές στην Αθήνα. Το δεύτερο album τους, «Pieces», περιέχει όλα όσα επιθυμηθούν, για να μπορούν να αυτοχαρακτηρίζονται εν εξελίξει μουσικοί, δηλαδή, διαφορετικό ήχο, απουσία της επανάληψης, δουλεμένη μουσική και καλή αισθητική.

   Ο Prins Obi (φωνή, πλήκτρα), ο King Elephant  (τύμπανα) και ο Sir Kosmiche (μπάσο) είναι οι Baby Guru. Δίνοντας, στην ουσία, την πρώτη τους συνέντευξη μετά την κυκλοφορία του «Pieces», συνομιλήσαμε με τον Prins Obi, λίγο πριν χωθεί στο στούντιο για την απογευματινή του πρόβα. Μεταξύ άλλων, μας μίλησε για τα μάτια της Χριστίνας (νέα φωνητικά στο group) στο εξώφυλλο του νέου album σε artwork τoυ Δημήτρη Παπαδάτου (aka KU), για την μουσική που ακούγανε οι Baby Guru όταν ηχογραφούσανε, αλλά και τι σημαίνει να ξεπεράσεις το hype σε μια χώρα που γιορτάζει τα 20 χρόνια του Φοίβου και αναπαράγει συνεχώς εναλλακτικούς καλλιτέχνες που δεν έχουν τίποτα να πουν.
 
   Έχει περάσει μόλις ενάμισης χρόνος από το ντεμπούτο σας album. Το δεύτερο album, «Pieces», ηχογραφήθηκε σκόπιμα για να μην ξεθωριάσει ο απόηχος της πρώτης επιτυχίας ή απλώς μαζεύτηκε υλικό και αποφασίσατε να το κυκλοφορήσετε;
   Είχαμε τη δυνατότητα να το κυκλοφορήσουμε και πιο νωρίς αλλά η δισκογραφική εταιρείας μας ήθελε να περάσει κάποιο διάστημα από το πρώτο album. Είμαστε πολύ παραγωγικοί και σχεδόν έχουμε έτοιμο και το τρίτο album. Το πρώτο ήταν ένα σύνολο από τζαμαρίσματα με δομή, ενώ στο «Pieces» υπήρξε η διαδικασία του songwriting και το δουλεύαμε μουσικά όλοι μαζί. Εντάξαμε σε αυτό το δεύτερο LP κάποια τραγούδια, όχι επειδή είχαν συγκεκριμένες προδιαγραφές, αλλά επειδή νιώσαμε ότι αυτά πρέπει να κυκλοφορήσουν.
 
   Είχατε άγχος για το αποτέλεσμα, δεδομένου ότι στην πρώτη σας επίσημη δουλειά δεχτήκατε πολύ καλή αποδοχή από το κοινό και τους μουσικοκριτικούς;
   Δεν είχαμε πολύ άγχος, γιατί δεν προσπαθήσαμε να συνεχίσουμε το μουσικό ύφος του πρώτου. Η δεύτερη δουλειά μας είναι πολύ διαφορετική. Ούτε μας ανησυχούσε η σύγκριση. Γενικώς, δεν μας ενδιαφέρει να βγάλουμε το ίδιο album δυο φορές. Σέβομαι ιστορικές μπάντες όπως οι AC/DC, Ramones, Motorhead που δημιουργούν πανομοιότυπο ήχο στους δίσκους τους, αλλά εμείς βρισκόμαστε σε άλλη κατεύθυνση.
 
   Αυτό είναι που σας χαρακτηρίζει και ως μπάντα, δηλαδή η διαφορετικότητα στον ήχο σε κάθε καινούρια δουλειά;
   Προσπαθούμε να εξελισσόμαστε ως μουσικοί και ως άνθρωποι και αυτό βγαίνει και στους δίσκους μας. Αν χρησιμοποιείς τις ίδιες τεχνικές και τις ίδιες μανιέρες που έχεις συνηθίσει γράφοντας ένα δίσκο, όλο αυτό δεν έχει καμιά πρόκληση. Πρέπει να βρεις έναν τρόπο να εξελιχθείς. Μας ενδιαφέρει η άποψη και η αποδοχή του κόσμου, αλλά δημιουργούμε μουσική κυρίως για εμάς. Είναι ο πιο γνήσιος τρόπος έκφρασης που έχουμε ως άνθρωποι.
 
   Διαπιστώνω με τα αυτιά μου, ότι σε αυτό τον δίσκο ανανεώνετε την πίστη σας στις κιθάρες. Πως πήρατε αυτή την απόφαση;
   Σε σχέση με το πρώτο, σαφώς αυτό είναι ένα κιθαριστικό album. Στο ομώνυμο «Baby Guru», είχαμε αποποιηθεί την κιθάρα, αφενός γιατί δεν θέλαμε σε καμιά περίπτωση να θυμίζουμε στις κλασικά rock bands, και αφετέρου κανείς από εμάς δεν ήταν έμπειρος κιθαρίστας για να δώσουμε έμφαση σε αυτό. Επίσης ήταν και ένας φόρος τιμής στα εφηβικά μας χρόνια όπου παίζαμε trio, πιάνο, μπάσο και ντραμς. Ερωτευτήκαμε ξανά την κιθάρα, επειδή την περίοδο που γράφαμε ακούγαμε πολύ Jimi Hendrix.
   Θα λέγατε ότι αυτό το δεύτερο album είναι αφιερωμένο στην ψυχεδέλεια του '60; Ποιους  μουσικούς ήρωες εκείνης της εποχής είχατε στο μυαλό σας όταν γράφατε αυτά τα τραγούδια;
   Όχι, δεν είναι αφιερωμένος στην ψυχεδέλεια, αλλά είναι επηρεασμένος από αυτές τις δεκαετίες, καθώς οι περισσότερες μπάντες που αγαπάμε μεγαλούργησαν εκείνη την περίοδο. Προσωπικά άκουγα πολύ Jefferson Airplane και είχα επηρεαστεί από την ψυχεδελική φωνή της τραγουδίστριας, όπως επίσης την folk band Pentagle, το LP «666» των Aphrodite’s Child, Mike Oldfield, Syd Barret, αλλά και τον τελευταίο δίσκο των Fleet Foxes. Κατά την διάρκεια των ηχογραφήσεων ακούγαμε και πολλά classic barock albums των Beatles, των Zombies, των Beach Boys, των Spiritualized και φυσικά πολύ crautrock μουσική, την οποία δεν αποχωριστήκαμε ποτέ.

   Αργότερα, φλέρταρα και με την electronica και κατέληξα τώρα στα γεράματα ν’ ακούω New Order, Daft Punk και τις παραγωγές του Giorgio Moroder για τους Sparks και την Donna Summer. Aλλά αυτές είναι επιρροές που θα ακούσετε πιθανόν, στο τρίτο μας album!
 
   Σε αυτόν τον δίσκο, εμμένετε στη ντανταϊστική λογική των ελάχιστων στίχων στα τραγούδια. Γιατί αυτό;
   Το πρώτο album είχε πολύ λιγότερους στίχους, στην ουσία απλές συλλαβές. Αλλά αυτός ο μινιμαλισμός ισχύει, επειδή δε δίνω ιδιαίτερη σημασία στον στίχο, αλλά στην μουσική. Ακόμη και στους δίσκους που αγοράζω ή ακούω δίνω έμφαση στο μουσικό κομμάτι και είναι αυτό που θα με συνεπάρει ή όχι. Φυσικά δίνω ιδιαίτερη σημασία, όταν πρόκειται για τα τραγούδια των ποιητών Bob Dylan και Leonard Cohen. Νιώθω ότι αυτοί οι καλλιτέχνες τα έχουν πει «όλα» με τους στίχους τους, δεν υπάρχει κανένα κενό για να το αναπληρώσω εγώ με τις δικές μου ιδέες. Μ’ ενδιαφέρει κυρίως πώς οι λέξεις κολλάνε μέσα στο σύνολο της μουσικής. Έτσι, αντιλαμβανόμουν ότι δεν χρειαζόταν να προσθέσω πολλούς στίχους σε αυτά.
 
   bbguru1Πόσο επηρεάζεστε από το αστικό τοπίο στο οποίο ζείτε για να δημιουργήσετε την μουσική σας;
   Υποσυνείδητα μάλλον συμβαίνει να επηρεαζόμαστε από την πόλη στην οποία ζούμε. Όχι τόσο σε οικονομικοκοινωνικό επίπεδο, μιας και δεν γράφουμε μουσική με πολιτικό στίχο,  αλλά κυρίως στην έννοια της αισθητικής οράματος. Αυτό που μας ενοχλεί στην Αθήνα και στους πολίτες της είναι η έλλειψη αισθητικής οράματος. Γι’ αυτό, προσπαθούμε με την μουσική μας, είτε πρόκειται για album είτε για live εμφάνιση,  να δώσουμε κάτι ολοκληρωμένο με ωραία αισθητική που απουσιάζει από το ελληνικό καλλιτεχνικό σύνολο.
 
   Η Αθήνα τον τελευταίο καιρό με τα προβλήματα της οικονομικής κρίσης, την άνοδο των ακραίων (πολιτικών κι όχι μόνο) ομάδων, τα συλλαλητήρια, κλπ. δεν προσφέρεται για μουσική όλο γκάζια και επανάσταση; Εσείς γιατί δημιουργήσατε έναν –κατά τη γνώμη μου- πιο ήπιο δίσκο;
   Δε νομίζω ότι χρειάζεται να γίνουμε punk μπάντα επειδή γίνονται διαδηλώσεις. Δεν είμαστε πολιτικοποιημένοι και το υλικό που έχουμε κυκλοφορήσει δημιουργήθηκε εξαιτίας άλλων βιωμάτων και συναισθημάτων που είχαμε. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αντιλαμβανόμαστε τι συμβαίνει γύρω μας και τα προβλήματα που βιώνει η χώρα… Έχουμε ένα μυστικό project με έναν φίλο μας κιθαρίστα, κι όποτε το έχουμε ανάγκη, μαζευόμαστε και τα σπάμε μεταξύ μας (…γέλια)!
 
   Γράφετε μουσική για να ξεφύγετε από την καθημερινότητα ή γιατί δεν μπορείτε να κάνετε αλλιώς;
   Αυτά τα δύο είναι συναφή μεταξύ τους.  Επειδή κάνουμε κι άλλες δουλειές, ξέρουμε ότι τα απογεύματα θα βρεθούμε στο στούντιο για πρόβα και θα εκφράσουμε όλη μας την δημιουργικότητα. Είναι πολύ μεγάλη ανάγκη για εμάς, αλλιώς θα είχαμε τρελαθεί!
 
   Με τι ασχολείστε επαγγελματικά; Αυτό τελικά είναι ευλογία ή κατάρα, όταν προσπαθείτε ν’ ανταποκριθείτε ταυτόχρονα και ως καλλιτέχνες;
   Εγώ (Prins Obi) είμαι φαρμακοποιός και δουλεύω στο φαρμακείο της μητέρας μου. Ο Άξιος (Sir Kosmiche) είναι οικονομολόγος και ο Γιάννης (King Elephant) είναι ο μόνος που ασχολείται επαγγελματικά και ζει από την μουσική. Δεν έχω καταλήξει αν είναι ευλογία ή κατάρα, επειδή καταρχήν, δεν είμαι αναγκασμένος να επιβιώσω από την μουσική και δεν αναγκάζομαι να κάνω συχνά υποχωρήσεις. Δεύτερον, ευτυχώς το επάγγελμα μου δεν μου έχει στερήσει την δημιουργικότητα μου και μπορώ να ανταποκριθώ και ως καλλιτέχνης. Από την άλλη, νιώθω κι ένα διχασμό, ότι έχω διπλή ζωή… Ώρες ώρες είναι ψυχοφθόρο να ξενυχτάς παίζοντας σε ένα live και το πρωί να πρέπει να μετράς την πίεση σ’ έναν ηλικιωμένο άνδρα. Μερικές φορές έχει πλάκα, άλλες φορές σε ισορροπεί βλέποντας τις δυο πραγματικότητες και κάποιες άλλες φορές σε εξουθενώνει! Φυσικά και θα μου άρεσε να αφιερωθώ στη μουσική, να ζω από αυτήν, αλλά δεν έχει έρθει αυτή η στιγμή.
 
   Ποια είναι η γνώμη σας γι’ αυτό το τεράστιο άνθισμα των εναλλακτικών συγκροτημάτων με αγγλικό στίχο στην Αθήνα; Είναι η ανάγκη για δημιουργία ή άνοιξε περισσότερο ο δρόμος με τη βοήθεια του διαδικτύου;
   Σαφώς και η τεχνολογία και το διαδίκτυο έχουν βοηθήσει στο άνθισμα της ελληνικής μουσικής σκηνής, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι έχεις να πεις και να επικοινωνήσεις στο κοινό κάτι καινούριο και διαφορετικό. Προσωπικά δεν είμαι ικανοποιημένος από το επίπεδο του εναλλακτικού αγγλικού τραγουδιού στην Ελλάδα. Δεν υπάρχουν πολλοί μουσικοί που να μου αρέσουν και να τους ακούω σπίτι μου.
 
   Κάποιους απ΄ αυτούς που πραγματικά θαυμάζετε και νιώθετε ότι κινήστε στα ίδια μονοπάτια καλλιτεχνικής ανησυχίας;
   Είναι πολύ λίγοι, μετρημένοι στα δάχτυλα: ο Larry Gus (aka Παναγιώτης Μελίδης) που ζει βέβαια στην Ιταλία, ο The Βοy (aka Αλέξανδρος Βούλγαρης) και οι θεσσαλονικείς Chinese Basement. Έχουμε πολύ διαφορετικές καταβολές και επιρροές από τις περισσότερες μπάντες που κυκλοφορούν εκεί έξω…
 
   Πότε ένας καλλιτέχνης θεωρείτε επιτυχημένος και μένει στην συνείδηση του κοινού;
   Αυτό είναι κάτι που το δείχνει ο χρόνος και ο κόσμος με την αποδοχή του, αν θυμούνται τα τραγούδια του. Χρειάζεται να καταλαγιάσει οποιοδήποτε hype, να φύγει οποιοδήποτε μουσικό ρεύμα είναι στη μόδα. Εκεί φαίνεται ένας καλλιτέχνης ή ένας δίσκος αν έχει κάτι να πει. Και αυτό βέβαια, ισχύει και για το δικό μας γκρουπ, χρειαζόμαστε ακόμη καιρό για να δούμε αν έχουμε διαρκή απήχηση στο κοινό.
 
   Σε ποιανού σχήματος/ καλλιτέχνη ονειρεύεστε να είστε support στη συναυλία του;
   Θα μας άρεσε να κάνω το opening act στους MGMT και τους Portishead, μου άρεσαν πολύ οι τελευταίες τους δουλειές.
 
   Η φετινή χρονιά θα είναι γεμάτη με live εμφανίσεις, μ’ αφορμή το νέο υλικό που κυκλοφορήσατε;
   Έχουμε ήδη προγραμματίσει να παίξουμε support group στους Gallon Drunk, στο Gagarin 205, στις 20 Οκτωβρίου. Ίσως ακολουθήσει ένα promo live του νέου album και κάποιες εμφανίσεις σε Βόρεια Ελλάδα και Θεσσαλία.
 
   GURU-PIECES-WEBΕίστε έτοιμοι και για εμφανίσεις στο εξωτερικό;
   Φυσικά, θέλουμε και ήδη είμαστε σε διαπραγματεύσεις. Πιστεύουμε ότι η μουσική μας έχει μεγαλύτερη απήχηση στο κοινό του εξωτερικού. Είμαστε ευγνώμονες για το μικρό κοινό που αγάπησε τη μουσική μας, αλλά δεν απευθυνόμαστε στον μέσο έλληνα, και αν δεν στραφούμε στις διεθνείς σκηνές θα καταλήξουμε να ανακυκλωνόμαστε. Οι έλληνες, όσο και να θέλουμε να πιστέψουμε το αντίθετο, δεν έχουν ακόμη μυηθεί στον εναλλακτικό ήχο. Τους βλέπω κάθε μέρα στο φαρμακείο, οι μισοί από αυτούς τα σπάνε στα μπουζούκια και οι άλλοι στα clubs.
 
   Αν λάβω υπόψη την πρώτη σου απάντηση, είστε έτοιμοι να κυκλοφορήσετε –κιόλας- καινούριο υλικό;
   Τον καιρό αυτό ολοκλήρωσα την παραγωγή στον καινούριο δίσκο «Feathers» του Κu (aka Δημήτρης Παπαδάτος) και ο King Elephant συμμετείχε στην ηχοληψία- μίξεις, μια δουλειά για την οποία θα μάθετε περισσότερα σύντομα. Ταυτόχρονα υπάρχουν σκέψεις να ξεκινήσω να δουλεύω το πρώτο solo album μου, αλλά το πιθανότερο είναι να κοιτάξουμε ιδέες για το επόμενο album των Baby Guru. Έχουμε όρεξη και δε θέλουμε να πνίξουμε αυτή τη διάθεση μας, με το να αρκεστούμε σε πρόβες για τις live εμφανίσεις του «Pieces».
 
Κατερίνα Νικολακούλη
*Το δεύτερο album «Pieces» των Baby Guru, κυκλοφορεί σε βινύλιο, cd και digital album από την Inner Ear Records. Διαβάστε εδώ το review του Noizy.gr

Συνεντεύξεις

Επισκέπτες

0 Μέλη και 141 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι