Άρθρα Μουσικής

Facebook

Twitter

Autumn Notes Of A Stone Age

Graviators1

   downepcoverΘα μπορούσαν να είναι το μεγαλύτερο (νέο) heavy metal όνομα σε ολόκληρο τον κόσμο αυτή τη στιγμή άμα ήθελαν. Δεν είναι! Το θέλουν; Τους ενδιαφέρει; Θα τους ενδιέφερε; Όλα αυτά τα ερωτήματα είναι αρκετά δύσκολο, εώς αδύνατο, να απαντηθούν από κάποιον.
 
   Οι Αμερικανοί Down επέστρεψαν ύστερα από 5 ολόκληρα χρόνια κρυψίματος και «χασίματος» στους βάλτους της Νέα Ορλεάνης, έτσι όπως τους γνωρίζαμε, έτσι όπως μας αρέσουν, αλλά και ελάχιστα διαφορετικοί ταυτόχρονα. Ω ναι, οι Down εν έτει 2012 συνεχίζουν να εκπλήσσουν και δεν παίζουν «δεινοσαυρίσιο» metal, αν και ουδείς θα τολμούσε να τους κατηγορήσει εφόσον έπρατταν κάτι τέτοιο. Απόλυτοι πρεσβευτές της λογικής «αν δεν έχεις κάτι καλό να πεις, καλύτερα να το βουλώνεις» και παρά της φήμες και διάφορες δηλώσεις, μετά την κυκλοφορία του “Down III : Over The Under”, πως μας ετοιμάζουν διάφορες εκπλήξεις, δεν έκατσαν ακριβώς στα αυγά τους αυτά τα 5 χρόνια, αλλά ούτε θα λέγαμε ότι ίδρωσαν στη δουλειά ταυτόχρονα. Οι Down είναι οι Down και όποιος γουστάρει εν τέλει! Έτσι δεν πάνε αυτά;
 
   Ο κύριος Rex Brown άφησε τη μπάντα, για να έρθει στη θέση του ο Patrick Bruders, πρώην Goatwhore, και βασικό μέλος των Crowbar. Οπότε ναι, ο ήχος της μπάντας έγινε ακόμη πιο λασπώδης, με το μπάσο να βγάζει μία φυσιολογική Sabbath-ίλα. Η απόφασή τους να επικεντρωθούν από εδώ και πέρα στην κυκλοφορία αποκλειστικά EPs και όχι full length δίσκων με βρίσκει προσωπικά απόλυτα σύμφωνο και τη θεωρώ ιδιοφυή για πολλούς και διάφορους λόγους.
 
Πρώτον: η μουσική βιομηχανία βρίσκεται σε τεράστιο αδιέξοδο. Οι δισκογραφικές εταιρείες υπολειτουργούν, με ελάχιστους υπαλλήλους να έχουν παραμείνει στις θέσεις του, με τις φήμες περί κατάργησης του CD να γίνονται κραυγές αγωνίας και απελπισίας, πραγματικά άσχετους τεχνοκράτες να κατέχουν τις υψηλόβαθμες θέσεις και να διοικούν λες και μπορούν να πάνε κόντρα σε ολόκληρο τον κόσμο, χωρίς να διστάζουν μάλιστα να στραφούν ορισμένες φορές εναντίον του ίδιου τους του αγοραστικού κοινού (δείτε περίπτωση Century Media Records Αμερικής και τις μηνύσεις που κατέθεσε εναντίον ακροατών των Iced Earth & Lacuna Coil).
 
2127259-phil-anselmo-617-409Δεύτερον: καμία μπάντα δεν θα πρέπει να αισθάνεται υποχρεωμένη να κυκλοφορεί full length, εφόσον δεν αισθάνεται ότι είναι σε θέση να προσφέρει τουλάχιστον 12 κομμάτια ισάξιας ποιότητας και μουσικής ευρηματικότητας. Οι Down δεν αντιμετωπίζουν το συγκεκριμένο πρόβλημα. Μην κάνει κάποιος το λάθος και βγάλει γρήγορα συμπεράσματα. Οι λόγοι των Down είναι διαφορετικοί και ακολουθούν ...
 
Τρίτον: το 7”, το EP cd πλέον στις ημέρες μας είναι φετίχ. Δίνει στον καλλιτέχνη τη δυνατότητα να επικεντρωθεί σε κάτι συγκεκριμένο (από 2 μέχρι 4, άντε το πολύ 6 κομμάτια) και να δουλέψει εντατικά πάνω στην ιδέα του χωρίς να αισθάνεται πιεσμένος να πλατιάσει, να τραβήξει στα όρια την έμπνευσή του. Δημιουργεί κάτι ωραίο και πάει παραπέρα ... προχωράει κατευθείαν. Ελίσσεται περίτεχνα και επιδεκτικά, χωρίς να παραμένει για μεγάλο χρονικό διάστημα σ’ένα σημείο. Η χρονική διάρκεια του 7” ή του EP cd είναι πάντα ιδιαίτερα περιορισμένη. Αυτό αφήνει τον ακροατή πεινασμένο και μία μεγάλη προσμονή : για το επόμενο βήμα φυσικά, την επόμενή του «δόση».
 
Τέταρτον: οι Down είναι, και ουδέποτε το αρνήθηκαν αυτό, μία old school μπάντα από όποια πλευρά κι αν το δει κανείς. Μπορεί ορισμένοι, λόγω του ονόματος του Phil Anselmo κυρίως, αλλά και της εμπλοκής τους με την Elektra Records και μετέπειτα με την Warner, το Ozzfest και τα σχετικά να τους είχαν τοποθετήσει στα «εμπορικά ονόματα», οι Down ωστόσο ποτέ δεν ήταν κάτι τέτοιο. Είναι ρέμπελοι, νυν ή πρώην αλκοολικοί, νυν ή πρώην ναρκωμανείς, μα πάνω κυρίως ειλικρινείς και άρρωστοι μεταλάδες.
 
   downtracklistnewepΣτη νέα τους μουσική πρόταση λοιπόν, οι Αμερικανοί, απαλλαγμένοι από εταιρείες και όποιες έγνοιες (κυκλοφορούν το δίσκο μόνοι τους και έχουν παραχωρήσει τη διανομή στην Warner), παρουσιάζουν 6 κομμάτια αγνού heavy metal, με εντελώς strip down παραγωγή, κιθάρες βουτηγμένες στη λάσπη και όπως πάντα εκφραστικά φωνητικά από τον Phil Anselmo. Διότι ο άνθρωπος όχι απλά μπορεί και ξέρει να τραγουδάει, αλλά είναι και εξαιρετικός. Να περιμένετε να ακούσετε όμορφα lead κιθαριστικά μέρη, γυρίσματα στα τύμπανα από τον Jimmy Bower αλά Ian Paice & Bill Ward και το μπάσο κλασσικά δυνατά στη μίξη. Θυμίζει περισσότερο τα πρώτα βήματα της μπάντας, τους Down πριν από 15-17 χρόνια, πάρα οτιδήποτε άλλο. Αυτό ωστόσο ισχύει για το συγκεκριμένο EP, αφού ουδείς γνωρίζει προς τα πού θα πάνε στο επόμενο. Και αυτή είναι η ομορφιά της περίπτωσης. Περιμένουμε με αγωνία τη συνέχεια! Μας το έχουν υποσχεθεί άλλωστε (ότι δε θα σταματήσουν) ...
 
   Οφείλω να επισημάνω τη Mercyful Fate ατμόσφαιρα, που μου έβγαλε το "Witchtripper", και ορισμένες επιρροές από Black Flag σε ολόκληρο το EP. Μην παραπλανήστε παρόλ'αυτά ... το νέο υλικό είναι Black Sabbath to the bone και ο κύριος Anselmo μας τα λέει πολύ καλύτερα από τον Madman, πιστέψτε με. Εφόσον όλα πάνε βάσει προγράμματος (λίγο δύσκολο για τους Down βέβαια), το επόμενο ΕΡ αναμένεται εντός του 2013.

Down

   Ώρα για μεγάλες βλασφημίες. Εφόσον υπάρχει Θεός του Μέταλ εκεί ψηλά στον Ουρανό (και δεν λέγεται Ronnie James Dio), τότε είναι πάρα πολύ πιθανό να πληρώσω για τις γραμμές που θα ακολουθήσουν.
 
   424-The-GraviatorsΟι Black Sabbath δε μου λείπουν καθόλου διάολε. Όχι, δεν τους σκέφτομαι ούτε λεπτό κατά τη διάρκεια της καθημερινότητάς μου, δεν αισθάνομαι την ανάγκη να βγάλω από το ράφι κάποιο από τα παλιά μου βινύλια, να το σκουπίσω προσεκτικά και να το βάλω να παίξει. Δε νιώθω ότι έχουν κάτι να πουν (μουσικά) σήμερα και δεν αναπολώ τις παλιές, καλές, ημέρες τους με νολσταγία. Δε φταίω όμως εγώ! Φταίνε κάτι "αληταράδες" σαν αυτούς εδώ τους Σουηδούς, τους The Graviators, που παίζουν, ας μου επιτραπεί παρακαλώ θερμά η έκφραση, τόσο γαμάτα, που με ανατριχιάζουν. Το "Evil Deeds" είναι ένα άλμπουμ κομμένο και ραμμενο για βινύλιο. ΜΗΝ, επαναλαμβάνω, ΜΗΝ κάνετε το λάθος να το αγοράσετε σε CD. ΜΗΝ το ακούσετε σε mp3. Δε θα μπορούσατε να κάνετε κάτι χειρότερο. Είναι σαν να ασελγείτε επάνω σε κάτι ιερό - τη μουσική. Προσπαθήστε να βρείτε το διπλό βινύλιο και δεν θα το μετανιώσετε ποτέ!  
 
   Από τις πρώτες του νότες, το δεύτερο άλμπουμ των Σουηδών όχι απλά βρωμοκοπάει Sabbath-ίλα, αλλά θυμίζει κάτι από τις ένδοξες ημέρες του "Master Of Reality". Ανατριχίλα; Δε θα πείτε τίποτα. Ηδονή στον υπέρτατο βαθμό. Θα νιώσετε την ανάγκη άμεσα να σβήσετε τα φώτα, αφήνοντας μία κίτρινη λάμπα να φέγγει, και να γεμίσετε το ποτήρι σας με κόκκινο κρασί. Γιατί; Διότι ο δίσκος αυτός είναι τόσο εθιστικός, που θα σας μαστουρώσει από τα πρώτα δευτερολέπτα και θα θέλετε να "χαθείτε" μαζί του, να τον νιώσετε στο πετσί σας και να εκστασιαστείτε.
 
   thegraviatorstracklistΔεν θα ήταν σωστό όμως να σας παραπλανήσω. Δε θέλω να σχηματίσετε στο μυαλό σας κάτι καθαρά μεταλικό. Οι The Graviators παρότι θυμίζουν αρκετά, χωρίς όμως να αντιγράφουν, τους Black Sabbath, κινούνται επάνω σε μία λεπτή γραμμή, την οποία ποτέ δεν περνάνε, και που από την άλλη πλευρά οδηγεί στο stoner rock. Eκεί που η εκπληκτική χροιά του τραγουδιστή τους, Niklas Sjoeberg, θα σας φέρει στο νου τον Dan Fondelius των Count Raven, τόσο τα πλήκτρα στο background, όσο πολύ περισσότερο τα κιθαριστικά riffs και τα αλλεπάλληλα 70ς γυρίσματα στα τύμπανα (χαρακτηριστικό του Bill Ward) κρατάνε τους The Graviators αρκετά μακριά από το να χαρακτηριστούν metal. Η εταιρεία τους, Napalm Records, η οποία εφόσον όλα πάνε καλά, έχει χτυπήσει λαυράκι, τους προωθεί ως hard rock με δόσεις doom & stoner rock. Κάτι τέτοιο ... σκληρότερο όμως από hard rock! Ακούστε τους οπωσδήποτε και βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα. Εγώ μπορώ να παραμιλάω μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία.
the graviators evil deeds 2lp vinyl

    546338 468065706557608 495609167 nΠαραμένουμε βόρεια και επιμένουμε σουηδικά. Τη φορά αυτή όμως, πηγαίνουμε ακόμη πιο πίσω στο χρόνο, αφού οι Mamont παίζουν με αρκετές δόσεις fuze και ψυχεδέλειας στις συνθέσεις τους. Ελπίζω να μην ακούτε μόνο Black Sabbath, αλλά και πάρα πολύ Cream ή ειδικά Mountain. Το άλμπουμ ανοίγει με κελαηδίσματα πουλιών για να σκάσει ένα μπάσο, τόσο βαρύ και ασήκωτο, που αν δεν τρέξετε στο στερεοφωνικό άμεσα να χαμηλώσετε την ένταση, θα έχουν πρόβλημα τα ηχεία σας. Το "Mammuten" είναι όνομα και πράγμα - instrumental, βαρύ, ασήκωτο και παραισθησιογόνο. Τρομερή εισαγωγή σε έναν πραγματικά σπουδαίο δίσκο, όπως θα αποδειχτεί στη συνέχεια. Τo "Jag Sar Ett Froe" μπορεί να σας ακουστεί στην αρχή "κάπως", για τον λόγο ότι οι στίχοι είναι στα σουηδικά, προσωπικά όμως το βρήκα υπέροχο. Και ναι, προτιμώ τα κομμάτια στη μητρική τους γλώσσα. Μου ακούγονται περισσότερο νοσταλγικά και αυθεντικά.

mamonttrackist 

   Μπορεί το μπάσο να είναι αυτό που κερδίζει τις πρώτες εντυπώσεις, μέσα από τις πρώτες νότες και το εναρκτήριο κομμάτι, οι κιθάρες είναι τελικά αυτές όμως που "τραβάνε" το κουπί και αυτό γίνεται περισσότερο αντιληπτό από το "Creatures" (με αγγλικούς στίχους) και έπειτα, οπότε και το ύφος των Σουηδών "στρώνει" αρκετά. Στο συγκεκριμένο θα διακρίνετε πόσο μαεστρικά έχουν μιξάρει την κιθάρα στο ένα ηχείο - οπότε και ζωγραφίζει - και το μπάσο στο άλλο.
 
   mammontswedenΈνα εκπληκτικό κουαρτέτο, το οποίο θα σας κερδίσει άμεσα με το τρίτο μέρος του "Blind Man". Το δεύτερο είχε συμπεριληφθεί σ' ένα ΕΡ που κυκλοφόρησαν νωρίτερα μέσα στη χρονιά. Δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος να μην κάνει τους δικούς του παραλληλισμούς με το "Blind Man" των Deep Purple. Ακούστε προσεκτικά και θα καταλάβετε τι εννοώ. Ανατριχιαστική σύνθεση ...
 
   Με εντυπωσιάζει το γεγονός, πως παρότι έχουν δύο κιθάρες, έχουν επιλέξει να έχουν το μπάσο τόσο δυνατά στην τελική μίξη και ουσιαστικά να οδηγεί αρκετές από τις συνθέσεις. Είναι πάρα πολύ καλοί! Τους βλέπω να προχωράνε και με λίγη τύχη να υπογράφουν σε μεγάλη εταιρεία άμεσα. Έχουν ήδη αναπτύξει ένα αρκετά προσωπικό ύφος, κυρίως μουσικά, οπότε και αναπτύσσονται αρκετά ενδιαφέροντα θέματα με απίστευτες εναλλαγές "πρώτου ρόλου" μεταξύ κιθάρας και μπάσου. Δε θα συναντήσετε κάτι αντίστοιχο σε πολλές μπάντες, πιστέψτε με! Το καλύτερο; Υπάρχει σημείο στο "The Secret Of The Owl" με τριπλό lead θέμα. Κορυφαίο! Θεωρώ άλλωστε το συγκεκριμένο κομμάτι και το καλύτερο του δίσκου. Τεράστιο! Λιγάκι πιο ροκάδικο από τα υπόλοιπα, πιο groovy, με αρκετά blues licks στην κιθάρα και γενναίες δόσεις λυρισμού στην ερμηνεία του Κarl Adolfsson.
 
   Για εμένα προσωπικά, έχουμε να κάνουμε με έναν δίσκο, που επιβάλλεται να ακούσει ο οποιοσδήποτε. Θεωρώ δύσκολο να μην αρέσει, είτε κάποιος γουστάρει Led Zeppelin, Deep Purple, Black Sabbath ή Jimi Hendrix. Σκοτώνει! Είναι τρελοί αυτοί οι Σουηδοί. Δεν έχω ιδέα τι πίνουν, καπνίζουν ή τρώνε, πάντως τα κιθαριστικά τους θέματα είναι απίστευτα ... και οι παραγωγές τους. Επαναλαμβάνομαι; Το ξέρω, αλλά δε φταίω, πιστέψτε με! Και ναι, τους προτιμώ στα σουηδικά ... ακούγονται ακόμη πιο retro.
548805 474850275879151 40537322 n
   witchcraft legendΌταν κάποια στιγμή, πριν από δέκα χρόνια περίπου, ο κύριος Magnus Pelander ένιωσε την ανάγκη να δημιουργήσει κάτι ακόμη πιο σκοτεινό και doom-οειδές από την κανονική του μπάντα, Norrsken, έφτιαξε τους Witchcraft, ένα μουσικό όχημα το οποίο πατoύσε επάνω στις αρχές των Pentagram ... αλλά και των Black Sabbath φυσικά. Η συνεργασία τους με την κορυφαία εταιρεία του είδους, την Rise Above Records του Lee Dorian των Cathedral, τους έδωσε τη δυνατότητα να γίνουν σε σύντομο χρονικό διάστημα γνωστοί στο κοινό.
 
   Οι Σουηδοί Witchcraft επιστρέφουν 5 ολόκληρα χρόνια μετά το "The Alchemist", όχι μονάχα με πλήρως ανανεωμένο line up, έναν εκπληκτικό νέο δίσκο κάτω από τη μασχάλη τους, αλλά και την υποστήριξη της τεράστιας Nuclear Blast Records. Οπότε, το ερώτημα που τίθεται λογικά τη στιγμή αυτή είναι : πόσο ψηλά μπορούνε να πάνε; Δεν είναι εύκολο να απαντηθεί κάτι τέτοιο. Το "Legend" είναι μία εξαιρετική 70s hard rock/doom rock δουλειά από όποια κι αν το δει κανείς. Άριστη παραγωγή από τον Jens Bogren, πολύ καλά κομμάτια, έμπνευση, κορυφαίες ερμηνείες από τον πάντα εκφραστικό Μagnus Pelander και ... κάποιος θα πρέπει να συνυπολογίσει σαφέστατα τη "μόδα" αυτή τη στιγμή για retro (70s κυρίως) ήχους. Οι Witchcraft δεν θα με εκπλήξει αν στο τέλος της χρονιάς έχουν κατακτήσει πολλές πρωτιές στα περισσότερα δημοψηφίσματα ευρωπαϊκών περιοδικών. Είναι τρομεροί!
 
   witchcraft6Στο σημείο αυτό ας επισημάνουμε ορισμένα πραγματάκια : 1) η παραγωγή δεν είναι vintage σε καμία περίπτωση, ίσα ίσα που είναι πεντακάθαρη, σχεδόν "μοντέρνα" και σε σημεία, πονηρά, επιμεταλλομένη 2) το "Legend" είναι αρκετά μακριά από τις εντελώς retro, προηγούμενες μουσικές προτάσεις των Σουηδών. Υπάρχουν ορισμένα southern σημεία τοποθετημένα έξυπνα μέσα στα κομμάτια. 3) να είστε προετοιμασμένοι να ακούσετε και ένα κομμάτι "μεγάλο hit" ... δεν θα αποκαλύψω ποιο, θα το αντιληφθείτε με το πρώτο άκουσμα, διότι ξεχωρίζει.
 
   witchcrafttracklist"Η μουσική που παίζουμε δεν είναι ούτε παλιομοδίτικη ούτε μοντέρνα. Αν είναι classic ή hard rock δεν ξέρω, αφού στο τέλος αυτό που μετράει είναι μόνο τα κομμάτια. Οπότε είναι σχετικά αδιάφορο, αν το δεις κανείς από αυτήν την πλευρά, αν ένα άλμπουμ κυκλοφόρησε τη δεκαετία του '60 ή την αντίστοιχη του '90. Πολλά σχήματα αναζητούν απλά fuzz, αρκετή παραμόρφωση, άριστο εξοπλισμό και προσπαθούν με τον τρόπο αυτό να ξεγελάσουν το ακροατήριο. Ωστόσο αν στο τέλος της ακρόασης δεν μένει στο μυαλό κάποιου καμία σύνθεση, τότε θεωρώ ότι δεν έχουν καταφέρει κάτι ιδιαίτερο. Για εμένα τα πράγματα είναι αρκετά απλά. Κάποιος έχει τη δυνατότητα να κάνει τόσα πολλά πράγματα με ένα τραγούδι ...". Οι δηλώσεις του ηγέτη των Witchcraft καθρεφτίζουν και την αντίστοιχη νοοτροπία τους σχήματος όσον αφορά τη σύνθεση νέων τραγουδιών, οπότε έχετε μια ιδέα του τι να περιμένετε με το "Legend".
witchcraft legend 2lp vinyl
   svolk17213bΗ σκέψη που έκανα μετά τα πρώτα δευτερόλεπτα ακρόασης του "Nights Under The Round Table" των Νορβηγών Svölk ήταν πως υπάρχει ένα πολύ μικρό - αλλά αισθητό για καλοπροπονημένους ακροατές - προβληματάκι στην τελική μίξη. Τα τύμπανα ακούγονται, για τα δικά μου γούστα, αρκετά μπροστά, με τα φωνητικά να "έρχονται από πίσω". Δεν μπορώ να γνωρίζω κατά πόσο αυτό έχει γίνει συνειδητά, αφού δε μπορώ να πω πως ο τραγουδιστής τους είναι και ο καλύτερος, που έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου - στοιχείο αρκετά σημαντικό για κάθε σχήμα, που παίζει, οι ίδιοι υποστηρίζουν bear metal, η πραγματικότητα ωστόσο είναι πως ακούγονται σαν τα μπάσταρδα αδελφάκια των Down.
 
   Θα πρέπει καταρχάς να πονηρέψει τον κόσμο αρκετά το γεγονός, πως σχεδόν όλες οι ευρωπαϊκές εταιρείες επιδίδονται σ' ένα ανελέητο κυνήγι υπογραφής κάθε μπάντας, που παίζει ή ακούγεται σαν Black Sabbath δεκαετίας του '70 με ολίγο Pentagram μέσα. Είναι στη μόδα;
 
   svolktracklistΕφόσον μιλούσαμε για ένα demo, εγώ θα δήλωνα πλήρως ικανοποιημένος και χαρούμενος. Επειδή όμως οι Svölk δεν είναι ακριβώς και χθεσινοί (αυτό είναι το δεύτερο full length άλμπουμ τους), υπάρχουν αρκετά θεματάκια με το δίσκο τους. Δεν είναι κακός, υπάρχουν ωραία σημεία, αρκετά πορωτικά μέρη και πρωτότυπες και όμορφες ιδέες, όπως το "Painbringer", σε σύγκριση όμως με όλα τα σχήματα που παρουσιάστηκαν πιο πριν, χάνουν κατά κράτος. Αυτοί εδώ είναι περισσότερο metal, όχι τόσο σκοτεινοί και λασπωμένοι όσο οι Down, ειδικά τα πιο "ανεβασμένα μέρη" τους πηγαίνουν περισσότερο, ο frontman τους όμως δεν είναι "το λαρύγγι". Είναι αρκούντως καλός, μέχρι εκεί ωστόσο. Και όταν έχεις να αντιμετώπισεις μπάντες με απίστευτους τραγουδιστές, οι οποίοι έρχονται από το πουθένα και καταπλήσσουν τα πλήθη με τις πρώτες νότες, τότε τα πράγματα είναι σίγουρα αρκετά δύσκολα.
svolk1251118535927 173

   Orchid-HereticΩς τελευταία κράτησα την πιο εντυπωσιακή μπάντα απ' όλες, κατά την ταπεινή μου γνώμη πάντα. Ναι, τρέφω μια μικρή αδυναμία στα EPs, αφού με το πέρας της ακρόασης, κι όταν αυτά αξίζουν μουσικά, βάζουν τον ακροατή σ'ένα τρελό τρυπάκι αναμονής και αγωνίας.

 
   Οι Αμερικανοί, και όχι Σουηδοί παρακαλώ, Orchid, είναι το νέο "μεταγραφικό απόκτημα" της Nuclear Blast Records και έρχονται να συμπληρώσουν την εξαιρετική τριπλέτα της εταιρείας με τους Witchcraft & Graveyard.
 
   Το "Heretic" είναι ένα μικρό ορεκτικό για το full length τους, το οποίο αναμένεται να κυκλοφορήσει εντός του 2013. Κι όλα δείχνουν πως αυτό θα είναι άκρως εντυπωσιακό.
 
   Οι Orchid ακούγονται λες και κάποιος πάγωσε το χρόνο γι'αυτούς και έχουν μείνει στην εποχή 1968-1973. Vitage ήχος, ψυχεδέλεια, αναλογική ηχογράφηση, νεφελώδη Pentagram-ικά φωνητικά και αρκετός μυστικισμός. Occult σκοτεινή ατμόσφαιρα και πολλές δόσεις LSD. Έτσι πάνε αυτά. Το "Heretic" περιλαμβάνει τρεις ολοκαίνουργιες συνθέσεις και το γνωστό "Ηe Who Walks Alone" μέσα από το πρώτο και μοναδικό (έχουν ακόμη ένα EP, το "Through The Devil's Doorway") άλμπουμ της μπάντας, το "Capricorn". Το τελευταίο περιλαμβάνεται σε νέο remix. Αυτό είναι κάτι που οφείλουμε να σημειώσουμε. Πάρα πολύ καλό κομμάτι, που αναγκάζει τον ακροατή να επανατοποθετήσει τη βελόνα επάνω στα αυλάκια του βινυλίου και να το ξαναπαίξει.
 
   orchidheretictracklistΔείτε το εξώφυλλο (φιγουράρει η κοπελιά του τραγουδιστή Theo Mindell), μάθετε πως το 10" βινύλιο κυκλοφορεί σε χρώμα πορτοκαλί (η έκδοση που έχω εγώ στα χέρια μου και είναι απίστευτη), μαύρο, πράσινο και διαφανές ... και απολαύστε τα 27 περίπου λεπτά που διαρκεί με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Το ιδανικό soundtrack για τις μοναχικές, κρύες νύχτες του χειμώνα.
 
   Χωρίς συγκεκριμένο λόγο, οι Orchid, μου βγάζουν εμένα ως ακροατή έναν τρελό ερωτισμό. Θυμίζουν αρκετά τις χίπικες μπάντες, κυρίως του San Francisco, της "εποχής των λουλουδιών", περασμένες ωστόσο μέσα από το κλασσικό Black Sabbath μουσικό φίλτρο. Θα μας απασχολήσουν σε κάθε περίπτωση στο μέλλον, αφού δείχνουν ικανοί για πολύ σπουδαία πράγματα.
 
   Το βίντεο που ακολουθεί είναι παρμένο από το "Capricorn" δισκάκι, δίνει ωστόσο μία πολύ καλή ιδέα για τη μπάντα και τη μουσική της κατεύθυνση.
 
Μίλτος Λυμπιτσούνης

orchid-header

Άρθρα Μουσικής

Επισκέπτες

0 Μέλη και 208 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι