Facebook

Twitter

Άρθρα

Γιουροβυζιόν, Γιουροβυζιόν, πόσο μ’ αρέσεις Γιουροβυζιόν!

 

eurovision1
   Ναι, ξέρω, αφήστε κατά μέρος τις μηνύσεις, όταν κλέβω, κλέβω από τους καλύτερους. Ο Ρούλης (κατά καλλιτεχνικόν στερέωμα Χάρρυ Κλυνν, κατά κόσμον Βασίλης Τριανταφυλλίδης – ο γιος του είναι σκηνοθέτης και λαϊβάς – οποίον επάγγελμα – άσχετο) είχε κυκλοφορήσει ένα τραγουδάκι (βρίσκεται στο δίσκο «Για δέσιμο»), το οποίο έφερε τον τίτλο «Τελεβιζιόν» και στο ρεφρέν τραγουδούσαμε ό,τι βλέπετε πιο πάνω, αντί όμως για «Τελεβιζιόν», του ορίτζιναλ δηλαδή, εγώ προτίμησα να βάλω αυτό το άλλο λέξηηηη… Παλαιός ων, αμόρε του Αλτσχάιμερ και άλλων δημοκρατικών διαδικασιών, διαβάζοντας στα νέα του Noizy ότι η Κύπρος, λέει, μπορεί να μην στείλει αποστολή στο Μπακού (καπταλσίτ του Αζερμπαϊτζάν – Τασούλα έφη), λέει, επειδή μπορεί να μην εγκρίνει τα φράγκα η Κυπριακή βουλή, λέει, ε, δεν ήθελα και πολύ – λέω. Για την ιστορία, τα φράγκα ενεκρίθησαν… Ευτυχώς δηλαδή, γιατί είχα και 2,375 σκασίλες για το αν θα γινόταν τελικά…
  
 
eurovision2
Μου αρέσουν οι ιστορικές αναδρομές. Μου αρέσουν πολύ. Ιδίως μάλιστα όταν η παρέα είναι καλή, τα αξεσουάρ (μασαμπούκα κτλ) είναι καλύτερα και η καλή διάθεση περισσεύει… Που πιάνουμε και μιλάμε για τις μπάντες που γουστάρουμε από τα γεννοφάσκια μας, ξέρετε τώρα…

   Η Ελλάδα μας παίρνει για πρώτη φορά μέρος στο διαγωνισμό το 1974 με τη Μαρινέλλα (ναι, την ίδια Μαρινέλλα που έχετε δει να γράφεται με γραμματοσειρά Metallica, πολύ σωστά!) και το τραγούδι «Κρασί, θάλασσα και τ’ αγόρι μου», σύνθεση που πάει καταπληκτικά στην απίστευτη φωνή της και που, στη συνέχεια, υιοθετήθηκε από εκείνους που ήθελαν να υποδηλώσουν κομψά για κάποιους άλλους ότι, τελοσπάντων, δεν είναι και πολύ φανατι(γ)καίοι… Στη συνέχεια, από το 1976, με το «Μάθημα σολφέζ», και μετά, εγκαινιάζουμε μια σειρά από όμορφα τραγούδια, μια σειρά από καλές δουλειές. «Τσάρλι Τσάπλιν», «Σωκράτης», «Ωτοστόπ», «Μοιάζουμε»… Τα δύο τελευταία είχαν κακά πλασαρίσματα, αυτό όμως είναι το λιγότερο, αλλού αρέσουν πιο πολύ, αλλού όχι… Εμένα μου αρέσουν και έτσι…
  
eurovision3Το 1987 το “Stop” των Bang, του Θάνου Καλλίρη και του Βασίλη Δερτιλή, κάνει τη διαφορά. Όχι ότι τα πήρε όλα και τα σήκωσε, στη δέκατη θέση τερμάτισε, πλην όμως, στο διαγωνισμό στην Ελλάδα για το ποιο τραγούδι θα πάει στις Βρυξέλες, είχε προκαλέσει τρομερή αίσθηση. Στίχοι με διάφορες ξένες λέξεις διάσπαρτες (στοπ, μπανγκ, ντίσκο, ροκ εν ρολ και τέτοια), ανάλαφρο στυλ… Ο Καλλίρης πρέπει να είχε κάτσει στον καθρέφτη κάνα τρίωρο, ώστε το μαλλί του να είναι όσο πιο ίδιο γίνεται με αυτό του Joey Tempest, τα κοριτσάκια είχαν πάθει πλάκα μαζί του (με είχαν πρήξει οι συμμαθήτριες στο λύκειο τότενες) και τα λοιπά και τα λοιπά… Το Αγγλόφωνο έχει χτυπήσει την πόρτα μας αλλά εμείς αντιστεκόμαστε… Μέχρι το 2001 και τους Antique. (I would) die for you… Κάπου εκεί αρχίζουν και οι πρώτες συζητήσεις στα παράθυρα. «Γιατί δεν κερδίσαμε»; «Εεεεε…», «Μα αφού οι στατιστικές μας δίναν πρώτους»! «Μα οι στατιστικές μας έχουν κάψει εμάς τους Έλληνες», «Μα είναι Ελληνικό τραγούδι αυτό»; «Το μπουζούκι δεν το είδατε»; Άλλα ντάλα κουτρουβάλα, δηλαδή, άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε και sifaeskatalae, που λέει κι ο Ρούλης. Κουβέντα για την κουβέντα και πολύ τίποτα για το τίποτα, αφού έτσι πρόσταζε η «σύγχρονη» Ελληνική τηλεόραση. Εμείς πάλι είχαμε συνηθίσει το αυτονόητο. Να μαζευόμαστε μια παρέα σ’ ένα σπίτι, να παραγγέλνουμε απ’ έξω, να λέμε «Ντάξει, τελικός Μουντιάλ δεν είναι, αλλά εκείνη η Αγγλιδούλα που λέει το “A message to your heart” είναι ό,τι πρέπει» και τέτοια φτηνά. Είχαμε συνηθίσει να βάζουμε στοίχημα μεταξύ μας για τη θέση που θα πιάσουμε, δίναμε και συν/πλην ένα για να έχει γούστο κιόλας και καταναλώναμε κάνοντας πλάκα μεταξύ μας…

eurovision7Για κάποιους σαν εμάς, για τους οποίους η μουσική παραμένει διασκέδαση, αυτά συνεχίστηκαν. Για τους άλλους όμως… υπήρχε το Σταρ! Star Channel λοιπόν και η μεγάλη παραγωγή «Ό,τι θέλατε να μάθετε για τη Eurovision και ντρεπόσαστε να ρωτήσετε… ντροπή, ξεντροπή, εμείς θα σας τα πούμε!» ξεκινάει κι όποιον πάρει ο χάρος! Από το πουθενά (από κει συνήθως έρχονται) καταφθάνουν κάτι ειδικάρες, κάτι εντεταλμένοι, κάτι παντογνώστες, κάτι σουπέρλατιβ, σουπερνόβα, σουπερντούπερ και τέτοιοι πολλοί, που τον διαγωνισμό – λέει (ξανά) – τον έχουν αναλύσει σαν το γκολ του Μαραντόνα το ’86. Όχι ΑΥΤΟ το γκολ! Το άλλο…

   eurovision4Ο Σάκης Ρουβάς, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, λαμβάνει μέρος στο διαγωνισμό του 2004. Κάργα φίτνες ο Σάκης, επίπεδος και χτισμένος, ονείρωξη για τις γνωστές κυρίες που κυκλοφορούν με τις Μερσεντές στη Βουκουρεστίου και στα γύρω μαγαζιά, φοράει ένα μπλουζάκι με την Ελληνική σημαία (εκείνη την εποχή έγινε και μόδα η μπλούζα με την Ελληνική σημαία – κάτι είναι κι αυτό) και ένα τζινάκι που, για να γίνει έτσι όπως το είδαμε, έχουν πάει κι έχουν αγοράσει τρίφτες για τυρί για τα μακαρόνια και έχουν χαλάσει ένα κάρο λεφτά για να «γράφει» στο φακό. Τότε είναι που μαθαίνουμε για τις παραφωνίες στα ταξίδια των διαγωνιζομένων. Μας το κρύβουν βέβαια, βάζοντας μπροστά τους χορηγούς. Ναι, πήγε ένα εκατομμύριο αλλά βγάλαμε τρία… Καλά, άσε να το κρίνω εγώ αυτό. Πού είναι τα παραστατικά; Πού πήγε το εκατομμύριο; Ποιοι ήταν στην αποστολή; Όταν ο καλλιτέχνης έκανε promotional tour στην Ευρώπη, ποιοι ήταν μαζί του και γιατί; Το Star λοιπόν αφήνει στην άκρη όλες αυτές τις απορίες και ασχολείται – κλασσικά – με τις φατσούλες και τα οπίσθια αυτών που συμμετέχουν. Είναι 22 χρονών η Ρουσλάνα; Μπας και είναι 23; Μήπως είναι και δεκαοχτώ; Μήπως είναι και δεκαοχτούρα; Στα τριάντα ένα ήταν εκείνη την εποχή η Ουκρανή Μανουγορίτσα (ελέω ντυσίματος), αλλά τα κανάλια της έβαλαν μπλε ποδιά και κατάλευκο γιακαδάκι. Την έπεφτε στο Σάκη ή απλά έκανε δημόσιες σχέσεις; Τα τσακάλια του ΣΤΑΡ, οι δημοσιογράφοι που κυνηγάνε την απόλυτη είδηση κοιμόντουσαν και ξύπναγαν μ’ αυτές τις απορίες. Τώρα, επειδή παίζει κάποιοι από δαύτους να τα κάνουν αυτά για να βγάλουν το ψωμί τους, θα ήταν καλό να κάνω τον Πακιστανό… Δε βαριέσαι, δεν τον κάνω. Ήθελές τα και παθές τα.

   eurovision5Το 2005 στο Κίεβο, η Έλενα Παπαρίζου περπατάει και τρέμουν τα πεζοδρόμια… Από εμφάνιση σκίζει, το σολάριουμ έχει πιάσει τέλεια, το Καβάλι φόρεμα είναι και-γαμώ και το τραγούδι είναι χαριτωμένο… Ο πραγματικά σπουδαίος Χρήστος Δάντης, ο οποίος είναι και κιθαρισταράς για όσους δεν το ξέρουν, πρέπει να γουστάρει πολύ τον Jeff Scott Sotto. Αλλιώς δεν εξηγείται ότι το ρεφρέν του “My number one” είναι σκανδαλωδώς ίδιο με αυτό του “I’ll be waiting”! Επειδή όμως όλοι αυτοί που είναι “fan” της Eurovision δεν ξέρουν το Soto αλλά μόνο κάνα Σώτο, το λαϊκό του Σωτήρης δηλαδή και επειδή η Έλενα μας έκανε και μας τρέχανε τα σάλια, ήλθε η πρωτιά και για την Ελλαδίτσα μας… Επιτέλους! Οι Eurovisionistas θα έβλεπαν τον τελικό στην Αθήνα μας! Χαράς ευαγγέλια για τους μαϊντανούς και όλους τους «χαχαχα-χουχουχου» αναλυτές. Το 2006 όμως ξημέρωνε με άλλες διαθέσεις…

   eurovision6Οι Νορβηγοί Wig Wam (με τον μπασίστα των Artch – τους θυμάστε που είχαν βγάλει κι ένα φοβερό άλμπουμ, το “Another return”, το ’88 και είχαν παίξει και Live στην Αθήνα μας το 2007;) ναι μεν φτάνουν μέχρι την ένατη θέση τη χρονιά που θριαμβεύει η Παπαρίζου, προετοιμάζουν όμως το έδαφος για την αποκάλυψη… Για την ακρίβεια το ετοιμάζουν για την αΡΟΚάλυψη και τους Lordi. To Glam Rock έχει πετύχει να σκουντήσει τον κόσμο. Οι θεατές και οι τηλεθεατές γουστάρουν το γκάζι και τη μαγκιά των μουσικών που παίζουν κάτι διαφορετικό – επιτέλους – και η Αθήνα είναι το μαγαζί που όλα αυτά θα μαζευτούν, θα φουσκώσουν και θα σκάσουν στα μούτρα των «φανατικών»… Η βραδιά της εικοστής Μαΐου 2006 είναι μια από τις καλύτερες που έχω περάσει. Η πίτσα είναι πεντανόστιμη (έχει βάλει και γλυκάνισο ο κερατάς; Μπράβο του!), η μπύρα είναι κράκουλη (θα εξηγήσουμε σε άλλο Mindfield τι σημαίνει αυτό, υπομονή να ‘χετε κι εκεί θα πάμε για πολλές μηνύσεις…) και η παρέα τζετένια! Εννοείται ότι υποστηρίζουμε τους Φιλανδούς Ροκάδες, εννοείται ότι δεν γουστάρω που η Βίσση ήταν μόνη υποψήφια για το διαγωνισμό και έκανε και happening κιόλας για να ψηφίσει ο κόσμος. Ποια, η Βίσση, ρε φίλε, που έχει από τις καλύτερες φωνές στο σύμπαν και είχε καταντήσει τότε σκιά του εαυτού της… Λες και είχε ανάγκη να ξαναπάει… Κακό πράμα οι φιδόγλωσσοι…

RUSLANA508481
Από την άλλη μεριά η… Ρούλα! Να ‘ναι καλά η κοπελιά, κι αυτή κι ο άντρας της και τα παιδιά της, εκείνο το βράδυ δεν την άφησα σε χλωρό κλαρί… «Τι; Πάλι δώδεκα;» ή «Έρχεται, έρχεται, ΕΡΧΕΤΑΙΑΙΑΙΑΙ!» ή «Και ντουζ πουά στη Φιλανδία; Πάλι;» και να μην μπορεί να αρθρώσει η άμοιρη, που δεν το γουστάρει το Hard Rock. Κάπως έτσι ήταν και τα κανάλια και τα παράθυρα και τα κέρατά τους την επόμενη μέρα. Όλοι οι άκυροι, όλοι οι ντεμέκ, όλες οι ξεφωνημένες και όλα τα αποπαίδια, με μία φράση, όλοι οι ΑΣΧΕΤΟΙ με τη μουσική βγήκαν και τα έχωναν στους Lordi. Λες και χάσαμε την Πόλη ένα πράμα. Μια κατήφεια, μια μιζέρια… Από την άλλη βέβαια οι φίλοι του Ροκ και του Μέταλ και μέγιστοι σαςγραφουμεστατετοιαμασιστές, δεν παρέλειψαν να λοιδορήσουν και να ειρωνευτούν και πολύ καλά έκαναν. Πάντως, το βραβείο ακυρότητας, ανηθικότητας και ψευτιάς από δω μέχρι το Ελσίνκι και πάλι πίσω το κέρδισε και μάλιστα με το σπαθί του ο Θόδωρος Ρουσόπουλος, τότε κυβερνητικός εκπρόσωπος. Ο Θοδωρής, που λέτε, μόλις πήρε χαμπάρι ότι οι Lordi δεν έχαναν την πρώτη θέση ούτε με Ζαχόπουλο, εξαφανίστηκε! Ο κακομοίρης ο Ρουβάς τον καλούσε και τον ξανακαλούσε να κάνει την απονομή αλλά πού! Είχε γίνει Αλέκος ο Θεόδωρος! Δεν τρέχει τίποτα, Θου-Ρου, μας έφτιαξες με την άψογη στάση σου! Κατά τα άλλα, το ΣΤΑΡ κατέβασε όλες τις σημαίες από τα γραφεία του – ούτε καν μεσίστια να φανταστείτε – και η Μαρία Μενούνος, ή αλλιώς Η αρπαχτή της χρονιάς, τσίμπησε τα τριάντα τόσα χιλιάρικα, αν δεν κάνω λάθος, και την έκανε τσίου. Λες και δεν μπορούσαμε να βρούμε ένα νόστιμο κορίτσι εδώ που να μιλάει και καλά Αγγλικά και να ξέρει να πει δυο κουβέντες… Βρήκαμε την καραβησματία του κερατά, της συμπεριφερθήκαμε λες και ήταν η Ελίζαμπεθ Τέιλορ και αυτή μας πήρε τα φράγκα και της είπαμε και ευχαριστώ από πάνω! Και βρίζαμε την τύχη μας που κέρδισαν τα «Τέρατα» και που δεν πήραμε αρκετά δωδεκάρια και ότι πάλι συμμάχησαν όλοι εναντίον μας. Γιατί οι χώρες της Βαλτικής τα έχουν κάνει τάτσι-μίτσι-κότσι, γιατί οι Σκανδιναβοί αλληλο-ψηφίζονται, γιατί έτσι και γιατί πλατέτσι (κι αυτό σημειώστε για το επόμενο Mindfield, πάει με το «κράκουλη»). Πολύ λίγοι βέβαια μιλάνε για το «αθώο» και «αυθόρμητο» δωδεκάρι της Κύπρου. Δεν νομίζω να υπάρχει πιο στημενομαγειρεμένο δωδεκάρι από καταβολής του διαγωνισμού. Δεν νομίζω ότι έχει απόδοση πάνω από μονάδα στα προκαθορισμένα στοιχήματα. Δεν υπάρχει περίπτωση να δεχτώ ότι αυτό το δωδεκάρι δεν είναι καραφτιαγμένο και καραελεγχόμενο κι αυτό σας το υπογράφω, το επικυρώνω, το πασαλείβω κι ό,τι άλλο θέτε!

   Στις 22 Μαΐου 2012 η Ελλάδα μας θα βρίσκεται στο Μπακού με το τραγούδι “Aphrodisiac”. Δεν έχω ιδέα τι θα κάνει, δεν με ενδιαφέρει καθόλου πως θα το προωθήσει, τα λεφτά τα κλαίμε από τώρα παρά τις «υποσχέσεις», ποσώς με νοιάζει πως θα το καλύψει το ΣΤΑΡ. Με ενδιαφέρει μόνο να είναι εδώ μαζί μου η παρέα μου, να παίζει καλά η τηλεόραση, να είναι το φαί και το πιοτί της προκοπής και να περάσω καλά. Όλα τα υπόλοιπα, μα όλα όμως, είναι μιζέριες και τίποτα περισσότερο...

   Πώς είπατε, κύριε αρχισυντάκτα; Ο Χρήστος Δάντης και ο Μιχάλης Ρακιντζής έρχονται προς τα γραφεία του Noizy με απειλητικές διαθέσεις; Μα για τον δεύτερο δεν έγραψα ούτε λέξη! Τ.Ι.Ν.Κ.Α.Ν.Ο.!

Κώστας Κούλης
 
 
 
eurovision8

Mindfield

Επισκέπτες

0 Μέλη και 185 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι