Facebook

Twitter

Άρθρα

Η μοναξιά του Ενεστώτα

monax4

   Και έρχονται και φεύγουν οι άνθρωποι…και δεν παίρνει τίποτα ο ένας από τον άλλον…καλά τα 'γραψε ο ποιητής, μόνο που εμείς έπρεπε να τον διαψεύσουμε! Γι' αυτό τα έγραφε...για να γυρίσουμε εμείς σήμερα να του πούμε "ΟΧΙ, οι άνθρωποι δίνονται, ερωτεύονται, αγαπάνε, χαρίζονται, μοιράζονται, γελάνε, αγκαλιάζονται!"...αλλά δυστυχώς οι δειλοί άνθρωποι πληθαίνουν επικίνδυνα. Πληθαίνουν αυτοί που θέλουν το ευκαιριακό, αυτοί που εκμεταλλεύονται την ανάγκη για τρυφερότητα και χάδι... Κι εκεί που λες πως είδες φως, δεν ήταν τίποτα παρά μονάχα μια αστραπή! Κρατάει λίγο το φως της και μετά σβήνει κι αυτή.
 
monax2   Αστραπές είναι κι οι άνθρωποι, φωτίζουν για όσο επιθυμούν και μετά σβήνουν. Καρβουνιάζουν οι κακόμοιροι… οι δειλοί, οι προδομένοι, οι πληγωμένοι, οι φοβισμένοι, γλύφουν τις πληγές τους για να γιατρευτούν. Μέχρι την επόμενη λαβωματιά. Κάθε φορά και πιο βαθιά, κάθε φορά και πιο δύσκολη, κάθε φορά και πιο ανεξίτηλη, διαφορετική. Στη ζωή περιδιαβαίνουμε από πολλά μονοπάτια. Άλλα από επιλογή μας και άλλα τυχαία επειδή διασταυρώνονται με τα δικά μας. Αυτά είναι τα πιο δύσκολα, είναι και τα πιο όμορφα. Επιλογές και άνθρωποι που ανθίζουν δίπλα σου χωρίς να το επιλέξεις, γιατί η ζωή είναι γεμάτη από συγκυρίες.
 
   Γκρίζοι άνθρωποι κυκλοφορούν ανάμεσα μας. Έτσι κι εγώ. Σκουραίνω από την απεραντοσύνη της αποχαύνωσης και τις τραγικές διαστάσεις που έχει λάβει στις μέρες μας. Είναι λυπηρό να βλέπεις τόσους ανθρώπους, με τόσα ενδιαφέροντα, να μην έχουν να τα μοιραστούν με κάποιον άλλο. Ξέρετε το γκρίζο… δεν είναι χρώμα. Στη ζωγραφική το μαύρο και το λευκό είναι «μη χρώματα». Το γκρίζο είναι η ανάμειξη τους… Δύσκολο πράγμα να αισθάνεσαι γκρι!!! Λυπηρό να γνωρίζεις ανθρώπους όμορφους και ολοκληρωμένους μα δειλούς και φοβισμένους, μπερδεμένους. Ανθρωπάκια περιδιαβαίνουν την καθημερινότητα σου κι εσύ κάνεις στάση σε ένα φωτεινό σημείο που ξαφνικά έκατσε και το παρατήρησες μπροστά σου. Μα άργησες καημένη…
 
monax   Για τους φίλους δε θα πω. Όχι εδώ, όχι σε αυτό το άρθρο, οι Φίλοι αξίζουν ένα άρθρο μόνοι τους. Γιατί τους έχεις επειδή σε επέλεξαν για όλα αυτά που είσαι και αγαπούν αυτά που είσαι και αυτά που δεν είσαι. Το να θες όμως μια σάρκα να μοιραστείς πέρα από το κορμί κι αισθήματα και σκέψεις, αυτό είναι κάτι πιο βαθύ. Είναι πληρότητα. Είναι αυτό που ξυπνάς μπουχτισμένος, γεμάτος από ευγνωμοσύνη και θες να ουρλιάξεις στο μπαλκόνι ένα τεράστιο «ΚΑΛΗΜΕΡΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!».
 
   Όταν αγαπάς, ομορφαίνεις, ψηλώνεις, γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος. Γίνεσαι ευγενής, δοτικός και ευαίσθητος. Όταν αγαπάς όμως! Τα κενά συμπληρώνονται και ξεχνιούνται, σα να μην υπήρξαν ποτέ. Να ευχόμαστε τις θέσεις που γεννάμε με τα χρόνια στις ζωές μας να μπορούμε να τις χαρίσουμε σε άλλους. Να μη γίνουμε χελώνες στο καβούκι τους, να γίνουμε πουλιά με φωλιές.
 
   Πόση αμηχανία χωράει στην ταχυπαλμία; Πόση δύναμη κρύβεται στην ψυχραιμία; Πόσος έρωτας θάβεται στην αναμονή της επόμενης ματιάς; Πόσα «θέλω» στριμώχνονται σε ένα «δεν πειράζει»; Πειράζει και παραπειράζει!!! Πειράζει να είσαι λίγος και να φέρεσαι σαν ακόμη λιγότερος. Πειράζει να πηδάς τις σκέψεις του άλλου γιατί δεν μπόρεσες την πραγματικότητα. Πειράζει να είσαι μορφωμένος και να φέρεσαι σαν άξεστος. Πειράζει να γίνεσαι λίγος ενώ είσαι πολύς. Πειράζει να μένεις αμέτοχος όταν ο άλλος καρτεράει τη δική σου συμμετοχή. Πειράζει να μένεις σιωπηλός όταν ο άλλος κραυγάζει!!! Πειράζει διάολε…πειράζει!!
 
monax3   Κι είναι μερικές μέρες σαν τις παραπάνω, που πιστεύεις ότι το σύμπαν μπορεί και να άκουσε το λυγμό σου, να ράγισε και να σε ένιωσε, να άκουσε τη ράθυμη αναπνοή σου και σου έστειλε ένα πλάσμα για να σου αποδείξει όσα περιμένεις. Έναν άνθρωπο να συζητάς, να αναλύεις, να τον ακούς χωρίς να βαριέσαι και να του μιλάς χωρίς να σε βαριέται. Καλλιεργημένο άνθρωπο, με χαρίσματα, όνειρα, γνώσεις. Εσύ να βλέπεις ποιητές και λογοτέχνες να στροβιλίζονται γύρω από τη μορφή του και να μεθάς από την αμβροσία των θεών, πίνοντας απλώς καφέ. Έρχονται τα πάντα και παίρνουν το μπόι των ανθρώπων δίπλα σου, με αυτό τον απλό, σαγηνευτικό, γήινο τρόπο.
 
   Όχι. Δεν είναι για σένα αυτή η στιγμή τελικά. Ήταν μια αστραπή. Λαμπερή, βροντερή, αλλά αστραπή!! Μοιάζει με αυτές τις σκηνές που βλέπεις ένα ζευγάρι μελαγχολικά μάτια να κοιτάει τις στολισμένες βιτρίνες, τον κόσμο που βολτάρει στην αγορά και που χαϊδεύεται με τρυφερότητα. Κι εσύ συνεχίζεις με αυτά τα μάτια και περνάς, κρατώντας τον αγαπημένο σου καφέ στο χέρι, ντυμένη ζεστά, σταματάς σε μία βιτρίνα, όμορφη, καλογυαλισμένη, στολισμένη τόσο όμορφα για τα μάτια σου….αλλά τα χέρια σου ξυλιάζουν και φέτος από το κρύο!
 
   Μην παίξεις όμως με τα σπίρτα κορίτσι μου, θα καείς! Το παραμύθι αυτό δεν έχει ευχάριστο τέλος. Αντί για αμβροσία όπως πριν, πιες ένα καλό ουίσκι. Θα σε ζεστάνει στο ξύλινο σκαμπό σου…

Κατερίνα Βλαντώνη
 

Mindfield

Επισκέπτες

0 Μέλη και 83 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι