Facebook

Twitter

Άρθρα

Ζήσε αληθινά


   Πάντα μου άρεσε να γνωρίζω νέους ανθρώπους, να συνομιλώ μαζί τους, να ανταλλάσσω απόψεις και να διεισδύω στον κόσμο τους. Πριν από λίγες ημέρες γνώρισα μια θαυμάσια κοπέλα, μια κοπέλα που παλεύει με το θάνατο χωρίς φόβο. Τον φλερτάρει με νάζι και τον περιπαίζει κάνοντας αστείες γκριμάτσες με το πρόσωπο της. Αδιαφορεί για το θανατηφόρο αγκάθι που ανθίζει μέσα της, αυτή γεύεται όσο πιο πολύ μπορεί τη θάλασσα, τον ήλιο, την ανθρωπιά! Την ποια; Αυτό ρώτησα κι εγώ, έκπληκτος. «Ω! ναι, υπάρχει ανθρωπιά», με διαβεβαίωσε. «Αρκεί να την κοιτάξεις, αρκεί να τη μοιράσεις κι εσύ ο ίδιος χωρίς τσιγκουνιές» Αμέσως και χωρίς δεύτερη σκέψη, έγινε η ηρωίδα μου. Ένας άνθρωπος που χαίρεσαι να μιλάς μαζί του, ένας άνθρωπος που νιώθεις τιμή που τον γνώρισες. Αυτή η κοπέλα με έκανε να ντραπώ, να νιώσω αστείος και αξιολύπητος για όσα θεωρούσα εγώ προβλήματα. Τα λόγια της έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στη ζωή μου και αναγκάστηκα να αναθεωρήσω για πολλά πράγματα, να δακρύσω χωρίς ντροπή. Έπειτα αναρωτήθηκα από μέσα μου. «Άραγε ξοδεύω τη ζωή μου με ουσία ή μήπως τη χαραμίζω σε ανοησίες;» Την άκουγα να μου μιλάει με εκείνη τη βελούδινη φωνή της κι ενώ είμαι πολυλογάς και δύσκολα βάζω γλώσσα μέσα, δεν μπορούσα να τη διακόψω. Την άφηνα να λέει και να λέει χωρίς σταματημό. Αποτύπωνα μαγεμένος τα λεγόμενα της και προσπαθούσα να καταλάβω από πού αντλούσε όλη αυτή την ενέργεια, αυτή την αγάπη. Το χαμόγελο της, η θέληση για ζωή, η ιώβεια υπομονή της, η καλοσύνη, με έκαναν να εμπνευστώ, μέσα από τα λόγια της(όσα μπόρεσα να συγκρατήσω), το παρακάτω κείμενο και να το μοιραστώ μαζί σας, αφού πρώτα πήρα την άδεια της.  Όμορφη μου, Κατερίνα, αφιερωμένο σε εσένα..
zis

   Το Πρελούδιο της αθανασίας μου ξεκίνησε κάπως άκομψα και δεν πρόλαβα να βάλω τα καλά μου. Δεν πειράζει όμως, αυτή είναι η μαγεία της ζωής, να γίνεται απρόβλεπτη, σαγηνευτική, ακαθόριστη. Την αγκαλιάζω με λαχτάρα και την αφήνω να με παρασύρει όπου νομίζει αυτή. Ακούω τους φίλους και τους γνωστούς να γκρινιάζουν μπροστά μου για φόρους, ανεργία, οικονομικά προβλήματα. Φτάνει μωρέ, Φτάνει η μιζέρια, όλα είναι μέσα στο μυαλό. Η ζωή είναι σαν ένα ζουμερό φρούτο. Εξωτερικά, στη φλούδα, κρατάει την κακία, τον πόνο, τα δεινά. Εσωτερικά, στην ψίχα, συναντάς την ομορφιά, την αλήθεια, τη γεύση. Τι πιο λογικό λοιπόν; Ξεφλουδίστε τις πίκρες και γευτείτε τις χαρές. Βγάλτε τη γκροτέσκα μάσκα της κατήφειας και δείξτε το υπέροχο χαμόγελο σας σε όσους το έχουν ανάγκη. Μην αναλώνεστε σε ανθρώπινα, τεχνητά προβλήματα και αδιαφορείτε για την ουσία, την ομορφιά της ζωής. Διότι, ζωή δεν είναι η περιουσία και η καλοπέραση. Ζωή είναι αυτό που φεύγει από εμένα και που μένει σε εσάς, σπαταλώντας το σε λάθος πράγματα. Ανόητε, άνθρωπε, ακόμη αναρωτιέσαι; Η θάλασσα, ο ήλιος, η βροχή, η φύση, η ανθρωπιά, αυτά είναι ζωή! Κι αν νομίζετε ότι δεν υπάρχει  ανθρωπιά, κάνετε λάθος. Μπορεί να ξεθωριάζει στις μέρες μας και να πνίγεται στο «εγώ», όμως κάπου εκεί, πίσω από τα σκούρα σύννεφα της κακίας, ευδοκιμεί ακόμη. Ω! ναι, Υπάρχει ανθρωπιά, αρκεί να την κοιτάξετε, να θυμηθείτε πως είναι, να τη μοιράσετε κι εσείς χωρίς φειδώ. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα στη ζωή μου που με κάνουν να το βροντοφωνάζω αυτό. Είναι οι υπέροχοι γιατροί μου, οι σπουδαίοι και αληθινοί φίλοι, η οικογένεια μου, ο σύντροφος μου, ο οποίος παραμένει πλάι μου. Δε με εγκατέλειψε στα δύσκολα, έμεινε εδώ, για να μου αποδείξει το μεγαλείο της καθαρής, αμόλυντης, ανθρώπινης πλευράς. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δύναμη από αυτό το ζεστό χάδι, το ανιδιοτελές σ' αγαπώ που γεννιέται από τα χείλη του. Δε θέλω να μιζεριάζω τις τελευταίες μου στιγμές, θέλω να τις ζήσω έντονα με οποιοδήποτε κόστος. Αυτό κάνω λοιπόν, κατευνάζω το φόβο μου και βουτώ άτσαλα στο φως. Με ρωτάνε πως νιώθω, αν φοβάμαι, αν θέλω να ξεσπάσω σε κλάματα για να νιώσω καλύτερα. Όχι! Δε φοβάμαι, δε θέλω να ξεσπάσω σε κλάματα, ούτε νιώθω καημένη, από μόνη μου. Όλοι εσείς το προκαλείτε αυτό, που άθελα σας με σπρώχνετε εκεί, που με κάνετε να νιώθω άρρωστη, ιδιαίτερη, κι εγώ στ' αλήθεια δε νιώθω έτσι. Ναι, πολλές φορές με πιάνει το παράπονο και ίσως κλαίω στα κρυφά, πίσω από τους άψυχους τοίχους. Αυτό όμως είναι κάτι που βγαίνει από εμένα, για εμένα. Δε ζήτησα συμπόνια, οίκτο, από κανέναν. Παλεύω με όση αντοχή έχω και ζω, ζω για εμένα, για τους γονείς μου, για τους ανθρώπους που με αγαπούν. Δεν είναι εύκολα και λαμπερά λόγια τα όσα λέω, είναι λόγια αγάπης, κατάθεση ψυχής. Πιστέψτε με, πέρασα και περνάω πολλά, πράγματα που ίσως κάποιος να μην άντεχε ή που κάποιος θα αντιμετώπιζε με περισσότερο θάρρος από εμένα. Όπως προείπα όμως, αυτή είναι η ζωή. Δεν τη βαριέσαι ποτέ, σου δείχνει πάντα μέρη και συναισθήματα που δεν πίστευες  ότι υπήρχαν. Ο κυνισμός, οι άτεγκτοι χαρακτήρες, περνάν από μπροστά μου και σαν βδέλυγμα, χάνονται σα να μην υπήρχαν ποτέ. Μόνο αγάπη ζητώ, μόνο αυτή θέλω πλάι μου.
 
zise4   Ποιος νοιάζεται για την υστεροφημία του; Τι σημασία έχει το μετά, αν δεν μπορείς να χαρείς το τώρα; Εμπρός λοιπόν, ελάτε μαζί μου και χαμογελώντας ζήστε το τώρα, χωρίς γρίνια. Μάθαμε να ζούμε με πράγματα ανούσια, ή πράγματα που προκαλούν περιστασιακή χαρά. Ταξίδια, ακριβές αγορές, ανάγκη για καλαισθησία, ναρκισσισμός! Δε λέω, καλά όλα αυτά, μα να μη χάνουμε το μέτρο. Διότι όταν χάνεται το μέτρο, έρχεται η ασυδοσία και μαζί της ο πόνος, όταν κάποια στιγμή δεν μπορείς να γευτείς τα όσα συνήθισες να αγκαλιάζεις. Ας μην εξαρτιόμαστε από τα του ανθρώπου δώρα. Ο έρωτας και η αγάπη είναι τα σπουδαιότερα αγαθά της ζωής. Το φιλί του συντρόφου μας, η αγκαλιά του, τα μειλίχια λόγια. Ξέρω, κουτέ άνθρωπε, τι μουρμουρίζεις διαβάζοντας τούτο το κείμενο. Πιστεύεις ότι όλα αυτά είναι εύκολα στα λόγια μα δύσκολα στην πράξη. Όχι, δεν είναι, αφού μπόρεσα εγώ, μια απλή και άσημη κοπέλα, μπορείς κι εσύ, απλά δεν θέλεις. Έμαθες να είσαι σκλάβος της ύλης και φοβάσαι να αποδράσεις από τη φυλακή σου. Μείνε, μείνε εκεί σήμερα και θρήνησε για όσα δεν μπορείς να αποκτήσεις. Να θυμάσαι όμως ότι αύριο θα θρηνήσεις για τη ζωή που σπατάλησες σε ανοησίες. Κάθομαι στην ακρογιαλιά και χαζεύω το ηλιοβασίλεμα, γράφω στην αμμουδιά λέξεις όπως πόνος, θλίψη, μίσος, κι αφήνω το κύμα να έρθει απαλά να τις σβήσει. Η θάλασσα τις παίρνει μακριά και δεν τις ξανά φέρνει πίσω. Αυτό θέλω, αυτό γίνεται. Αγαπώ τη θάλασσα, αγαπώ το αλμυρό φιλί της, το μεθυστικό άρωμα της. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτή. Βουτώ στα γαλανά νερά και γίνομαι έρμαιο της, κολυμπώ σε έναν αέναο κόσμο όπου ο χρόνος σταματά. Έπειτα, ανοίγω τα χέρια κι ο άνεμος με σηκώνει ψηλά. Αιθεροβατώ στα σύννεφα και νιώθω ελεύθερη, μακριά απ' όλα. Πετώ σαν πουλί και αντιλαμβάνομαι το πραγματικό νόημα της ζωής, όσο κι αν αυτό μοιάζει χαζό, απόκοσμο και ευαίσθητο. Τι είναι άλλωστε η ζωή; Γλέντια και οίνος; Καλλυντικά και εξωτερική ομορφιά; Πλούτος και δόξα; Υπεροψία και έπαρση; Αδιαφορία και μίσος; Όχι, όχι για εμένα. Στη δική μου ζωή χρησιμοποιώ αγνά υλικά και αδιαφορώ για όσους με αποκαλούν ονειροπόλα, υπερβολική, εκτός τόπου και χρόνου. Δε μένω αμέτοχη, δεν περιμένω το θάνατο, ζω τη στιγμή, όσο κι αν ακούγομαι γραφική. Ο καθένας επιλεγεί τον τρόπο που θα μαγειρέψει τη ζωή του. Άλλος βάζει πιπέρι, άλλος αλάτι και κάποιος άλλος ζάχαρη με μελί. Πριν πέσω στο κρεβάτι, πριν χάσω την ομορφιά της θάλασσας, ρουφώ κάθε στιγμή της ζωής μου και την αποθηκεύω στην καρδιά. Αυτό λέω και στους φίλους, αυτό λέω στους δικούς μου. Μην κλαίτε για εμένα, δεν θα φύγω ποτέ από πλάι σας. Όσο κρατάτε αποθηκευμένες αναμνήσεις στην καρδιά, τόσο θα με νιώθετε πλάι σας. Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν. Το θέμα είναι να τελειώσουν πριν αρχίσουν να φθείρονται. Πάμε παρακάτω, πάμε δυνατά, πάμε να κατακτήσουμε νέους κόσμους, να γνωρίσουμε νέες εμπειρίες. Όσο για εμένα, θα είμαι εδώ, πλάι σας, για όσο ακόμη μπορώ. Ποιος μωρέ, ποιος θα σας μαλώνει όταν κάνατε ανοησίες, ποιος θα σας κάνει να γελάτε με δάκρυα; Ζήσε φίλε αναγνώστη, κάνε κάθε ημέρα σου να αξίζει και εκμεταλλεύσου αυτό που φεύγει από εμένα και έρχεται σε εσένα. Η ζωή έρχεται μια φορά και είναι κρίμα να τη σπαταλάμε χωρίς ουσία.

John Emmans

Mindfield

Επισκέπτες

0 Μέλη και 183 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι