Facebook

Twitter

Άρθρα

Γιατί εγώ μπορώ…;;; Εσείς μπορείτε;;;


mporw3   Κάθε φορά που κυλάνε οι ρόδες μου πάνω στην άσφαλτο για να ξεφύγω από τα βουνά της Μακεδονίας και να χωθώ στην αγκαλιά άλλων, αυτό που χορταίνω είναι τοπία και σκέψεις. Κι όσο πιο κοντά φτάνω στο πρόσωπο που κάνει το δικό μου κόσμο να γελά, τόσο ομορφότερα μου φαίνονται τα μέρη που προσπερνάω. Λες και η φύση συμβαδίζει με τη δική μου ευτυχία εκείνη τη στιγμή, σαν να μου κάνουν συντροφιά τα χρώματα κι οι φυλλωσιές των δέντρων που είναι σε συστάδες δίπλα μου, με χαιρετούν, μου μιλούν, μου ψιθυρίζουν όλα όσα πρέπει να θυμάμαι για να χαμογελάω. Ο ήλιος παίζει με τα σύννεφα κι αυτά με τη σκιά τους, αλλάζουν μορφές και δείχνουν ότι και πίσω από αυτά υπάρχει φως…ακόμα κι όταν πυκνώνουν και ραπίζουν με δύναμη το τζάμι μου, ακόμα κι όταν αγχώνομαι επειδή δε βλέπω από την ομίχλη ή τη βροχή... ακόμα και τότε εγώ μπορώ να χαμογελάω!!!
 
mporw4   Επειδή κάθε φορά που πρέπει να φύγω ξανά πίσω, η γλύκα της νοσταλγίας γι’ αυτό που έζησα, κάνει τα κόκαλα του κορμιού μου να πονάνε. Ότι όμορφο ζει γύρω μου, ότι κινείται ή αιωρείται, σχηματίζει το χαμόγελο σου στο μυαλό μου. Μα τι πλάσμα από αλλού φερμένο, ήρθες για να αλλάξεις κανόνες και γνωμικά, για να συναντάνε άνθρωποι στο δρόμο αυτό ζω και να λένε «κοίτα, κοίτα πόση ομορφιά ήρθε και κρύφτηκε πίσω από μια απλή ζωή». Γιατί εγώ μπορώ, με ακούς;;; Εσείς με ακούτε;;;
 
   Μπορώ να λιγώνομαι με την εικόνα σου, να ποτίζω με λήθη την άμυνα και τη λογική μου, μπορώ να συγκινηθώ με ένα παιδί που τρέχει και γελάει γιατί το ‘χω ανάγκη, αλλά το πνίγω, γιατί μπορώ. Και παρόλο που στεναχωριέσαι για μένα, εγώ μπορώ τη δική μου στεναχώρια να την κεντάω άστρα και να στα φέρνω πιο κοντά, για να τα πατάς, να περπατάς στα σκοτεινά. Γιατί μπορώ όλη τη σκοτεινιά του κόσμου να αναποδογυρίσω για να διορθώσω τα φρύδια σου που σουφρώνουν όταν προβληματίζεσαι. Κι αν το πρόβλημα δε λύσω, θα λύσω τη λύπη σου, να την κάνω δέμα, να τη φορτωθώ στην πλάτη και να την πάρω μαζί μου φεύγοντας εγώ... γιατί μπορώ... να την κουβαλήσω, και καθώς τρέχω να ανοίξω το παράθυρο μου και να την πετάξω έξω, να με χτυπήσει καθαρός αέρας, και μηδενίζοντας το κοντέρ μου, να ξαναρχίσω!
 
   Μπορώ να γελώ σαν παιδί καθώς διαβαίνεις τη σκέψη μου, μπορώ να χαίρομαι το γρήγορο χτύπημα της καρδιάς μου κάθε μία φορά που σε συναντώ ξανά, που φοβάμαι ότι μπορεί να το πάρεις χαμπάρι και να κοκκινίσω, γιατί μπορώ και απολαμβάνω το γεγονός ότι απορυθμίζεις την κυκλοφορία στο αίμα μου και τα άκρα μου είναι παγωμένα κι όταν με ρωτάς αν κρυώνω... όχι δεν κρυώνω, απλώς χάνω την ισορροπία των αισθήσεων μου δίπλα σου.
 
mporw2   Γιατί εγώ μπορώ να σκέφτομαι έναν καινούριο τρόπο για να σε κάνω ευτυχισμένο την επόμενη φορά που θα σ’ ανταμώσω, κάτι λίγο, κάτι μικρό, κάτι ερωτικό, κάτι γλυκό, κάτι συντροφικό, κάτι από μένα. Σου μοιράζω τα ρούχα που έχει ντυθεί η ψυχή μου κι εσύ δεν το καταλαβαίνεις, και παρόλο που το ξέρω, εγώ συνεχίζω να στα μοιράζω. Και ούτε πρόκειται να σταματήσω, ξέρεις γιατί;
 
   Γιατί εγώ μπορώ να χαμογελάω με μια σου κουβέντα για μέρες, κι ας ξέρω ότι μπορεί να μην ακουμπάς μονάχα εμένα... Γιατί εγώ μπορώ να σκορπάω τα κομμάτια μου και να τα μαζεύω από το πάτωμα κάθε φορά που είναι να σε συναντήσω, μόνο και μόνο για να φορέσω το πιο αστραφτερό μου χαμόγελο, το πιο διεισδυτικό μου βλέμμα, με την ελπίδα να διαβάσεις, στο πρόσωπο μου, στα μάτια μου, όλα αυτά που δεν τολμώ να σου πω.
 
   Ακόμα και τα δάκρυα μου, που δε συγκρατώ πλέον για κανένα λόγο, τα αφήνω να μου βρέχουν τα μάγουλα, να ποτίζουν μέσα μου, τα αγαπώ γιατί με κάνουν πιο δυνατή, να περιμένω, ίσως το θαύμα, που μπορεί να μην έρθει και ποτέ. Άλλωστε, ποτέ μου δεν πίστεψα στα θαύματα. Αλλά εγώ το κάνω γιατί μπορώ... ακόμη...
 
mporw5   Κάθε φορά που φεύγω είμαι ήρεμη, σχεδόν λυπημένη, μελαγχολική και βαριά, δεν τρέχω, πηγαίνω αργά, καπνίζω και σκέφτομαι, κοιτώντας έξω από το παράθυρο, τα υπέροχα χρώματα της ζωής μου. Μερικές φορές μάλιστα μπορεί και να φύγω λίγο από το δρόμο μου... χάνομαι για την επόμενη φορά που θα βρεθώ μαζί σου.
 
   Γιατί εγώ μπορώ να ζω με το λίγο, αλλά για σένα θέλω να είμαι και να φαίνομαι το παραμύθι σου, αυτό το «κάτι» που λείπει από την καθημερινότητα σου. Εγώ μπορώ να επιθυμώ για σένα να έχεις το «πολύ» στη ζωή σου... Θέλω να μπορώ... Γιατί έτσι έμαθα να αγαπώ, και μπορώ διάολε να αγαπώ, κι ας ξέρω πως θα με αδειάσει όλο αυτό, γιατί τόσο έμαθα να αγαπώ... ποτέ λιγότερο... μέχρι να κουραστώ να σ’ αγαπώ!!!

Κατερίνα Βλαντώνη

Mindfield

Επισκέπτες

0 Μέλη και 74 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι