Facebook

Twitter

Άρθρα

Με μέσον μπήκες στο ανθρώπινο είδος;;;

 
   Τελικά πότε θα ξυπνήσεις; Πόσο ακόμη θα κάθεσαι εκεί κολλημένος σε κακές συνήθειες και περικυκλωμένος από σκάρτους ανθρώπους; Πότε θα σε κοιτάξεις εσένα τον ίδιο κατάματα; Και δεν εννοώ να πας μια βόλτα μέχρι τον καθρέφτη του μπάνιου σου..όχι! Εννοώ να δεις με τα δικά σου μάτια εσένα, τον εαυτό σου!
 
meson   Τι κάνεις; Που πας; Ποιος είσαι τελικά σε αυτή τη ζήση; Αυτός που κάθεται απομονωμένος στο σπίτι του μπροστά στην οθόνη του υπολιγιστή του και τσατάρει ασύστολα, παίζει παιχνίδια online, γιατι δεν ξέρει πως να διαχειριστεί το κενό της μοναξιάς του; Ή μήπως έπαψες γενικώς να πιστεύεις σε ιδανικά και αξίες, απαξίωσες οποιαδήποτε ανθρώπινη ύπαρξη γύρω σου και όλα και όλους τα συμμάζεψες μέσα σε ένα τσουβάλι;
 
   Δεν ξέρω τι να πω πια. Με τόσα που συμβαίνουν κλονίζονται καθημερινά μέσα μου όλα εκείνα για τα οποία μόχθησα για να εδραιώσω στην ψυχή μου και κυρίως στο νου μου. Αυτό που παρατηρώ ολοένα και περισσότερο είναι πως άνθρωπος σε άνθρωπο δεν πιστεύει πια...
   Κάθε μέρα τρέχεις, βομβαρδίζεσαι από πληροφορίες και η αυτοεκτίμηση που τρέφεις για εσένα τον ίδιο όλο και κατεβαίνει τα σκαλοπάτια. Ναι, ξέρω, δεν έχεις από κάπου να πιαστείς. Αυτό θα μου πεις. Ναι, δεν υπάρχει κάποιο μηχάνημα, μη λέω και μεγάλα λόγια όλα είναι πιθανά πλεόν... Αλλά προς το παρόν δεν έχει βγει κάτι που σε τονώνει και σε προγραμματίζει σε μόνιμη αισιοδοξία, αυτοεκτίμηση, πίστη. Για κάποια πράματα πρέπει να μοχθήσεις εσύ μόνος σου, πρώτα για εσένα και ύστερα και για τους άλλους.
 
meson2   Όλα τα αφήνεις στο αύριο, και στο θα, και στο όταν, τον εαυτό σου, δηλαδή την πιο πολύτιμη περιουσία σου. Διότι η μεγαλύτερη περιουσία που κουβαλάς είναι η ψυχή σου.
 
“Αύριο”, λες,
και μέσα σ’ αυτήν τη μικρή αναβολή παραμονεύει ολόκληρο
το πελώριο ποτέ.
(ΚΑΝΤΑΤΑ 1960 Τάσος Λειβαδίτης)
 
   Αναρωτιέμαι καμιά φορά μήπως είμαι τελείως μόνη πάνω στον πλανήτη. Πολλοί από εσάς ίσως με νιώθετε. Αφού περπατώ στο δρόμο να κάνω μια απλή βόλτα να χαζέψω να ξελαμπικάρω ρε αδερφέ και αντί αυτού τρελαίνομαι. Με πιάνει ταχυκαρδία και ξαφνικά θέλω να το βάλω στα πόδια! Νιώθω τέτοιο κρύο στο κορμί μου και ένα τεράστιο ερωτηματικό με κατακλύζει: ”ΜΕ ΜΕΣΟ ΜΠΗΚΕΣ ΣΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΕΙΔΟΣ ΡΕ ΦΙΛΕ;”. Πραγματικά είναι ορισμένοι που μου το βγάζουν πολύ έντονα. Πως χάθηκε η πίστη στον άνθρωπο; Γιατί πλέον δεν προσπαθούμε; Πως φτάσαμε ως εδώ; Ποιος μας είπε πως θα είναι εύκολο; Και ποιος μας είπε τελικά να τα παρατάμε; Και εμείς γιατί να το επιτρέπουμε ακόμα και αν μας το μάθανε; Αρνούμαι να το δεχτώ.
   Με τρελαίνει που είμαστε τόσο μόνοι στο κόσμο του ο καθένας, αποσβολωμένοι και βαθιά συγκεντρωμένοι σε σκέψεις που τις περισσότερες φορές δεν οδηγούν πουθενά. Περπατάς και δεν παρατηρείς γύρω σου. Ναι όλοι σε δύσκολες και πιεστικές περιόδους στεκόμαστε κάπως αδύναμοι, ναι, εντάξει, αλλά δεν πιστεύω πως είναι 100% ο λόγος για τον οποίο τα παρατάμε τελικά. Φοβόμαστε. Αυτός ο κ.Φόβος Φοβέρας μας βάζει το φρένο.
 
meson3   Ο φόβος που έχει και δυο κόρες την απραξία-αδράνεια και την τόλμη-ρίσκο! Ναι, πότε θα το πάρεις χαμπάρι; Ο φόβος δεν υπάρχει μόνο σε εσένα αλλά τον βιώνουμε όλοι μας! Η ανασφάλεια μας τρέφεται από αυτόν! Πως να κάνεις οποιοδήποτε βήμα αν προτεραιότητα σου είναι να δώσεις για ακόμα μια φορά την ευκαιρία στην φωνή εκείνη που σου υψώνει τείχη; Που παντού βρίσκει λάθος καταστάσεις και συγκυρίες; Που σε θεωρεί ακόμα ανίκανο να αναλάβεις το οτιδήπτε; Που βλέπει το δέντρο και χάνει το δάσος; Που κάθε φορά του δίνεται η δυνατότητα να προφέρει τρία γράματα που σχηματίζουν μια λέξη και πάντα επιλέγει το “ΟΧΙ” αντί για το “Ν Α Ι”!!!!
 
   Τον φόβο, αν τον κάνεις φίλο σου, θα απαλλαχτείς από αυτόν. Τώρα θα μου πείτε, "τι μας λες ρε κοπέλα μου;". Και με το δίκιο σας. Αλλά ναι, ο φόβος θέλει να τον κοιτάξεις κατάματα και όσο δεν το κάνεις, αυτός το βρίσκει πιο ξεκαρδιστικό και συνεχίζει το παιχνίδι του για να σου τραβήξει την προσοχή. Ο φόβος μιλά πολλές φορές μέσα μου σαν μια τελείως άγνωστη γλώσσα που δεν γνωρίζω τίποτα για αυτή. Οι λέξεις δεν μου έρχονται από μόνες τους, μέσα από το νόημα, αλλά τις ψάχνω μια προς μια, σαν να μεταφράζω κρατώντας ένα λεξικό που δεν ξέρω πως διαβάζεται. Αναγνωρίζω καμιά φορά κάποιους ήχους, κάποια χρώματα, αλλά κατα κανόνα θα έλεγα πως τα κενά ανάμεσα στις σελίδες είναι μεγάλα.
 
   Επίσης ποιος σου είπε πως είναι ντροπή να το πεις; Πως είναι δύσκολο να το παραδεχτείς; Αλλά κάνε το τώρα, για να προλάβεις την φθορά στο μυαλό σου! Να ξεφύγεις από τις ζαλισμένες σκέψεις σου! Ο Θουκυδίδης είχε πει το εξής : “Ησυχίαν είχεν ο Δήμος και αντέλεγε ουδείς, δεδιώς και ορών ότι πολύ το ξυνεστηκός”(μτφ: ο λαός σώπαινε, και κανείς δεν μιλούσε, γιατί ήταν φοβισμένος και έβλεπε ότι οι συνωμότες ήταν πολλοί). Όποιος θέλει να βρει νόημα σε αυτή τη φράση θα το κάνει, είμαι σίγουρη. Όποιος πάλι δεν το επιθυμεί, κανένα πρόβλήμα...(Ας πρόσεχε;!!!!)
 
   Δεν είναι τυχαίο πάντως το ότι η αποξένωση των ανθρωπίνων σχέσεων είναι πρώτο θέμα σε αναγνωσιμότητα. Και φυσικά ότι έχει να κάνει με αυτό το θεμά. Μοναξιά, φόβος, internet, καταναλωτισμός κλπ. Αναρωτιέμαι τα αποθέματα αγάπης που έχουμε όλοι μέσα μας πόσο καλά τα διαχειριζόμαστε; Τα φύλαμε για την ύστατη ώρα; Γιατί; Ή μήπως τελικά έχει παρασυρθεί ο σύγχρονος άνθρωπος και έχει εγκλωβιστεί στον μικροκοσμό του; Φυσικά και είναι πασιφανές πως τη σήμερον ημέρα ο κυρίαρχος του παιχνιδιού είναι ο ατομικισμός, που σε συνάρτηση με τη λογική συμφέροντος - επιδιώκω παρέα με κάποιον ή κάποια μόνο αν έχω να κερδίσω κάτι - σε φτάνει σε ένα τέλμα ανθρώπινης επαφής. Αλλά ρε παιδιά, μπορούμε και καλύτερα! Είμαι σίγουρη! Μη σας παίρνει από κάτω, δεν υπάρχει λόγος! Μην μένεις αδρανής και άβουλος! Δεν σε τρέφει, σε ΚΟΙΜΙΖΕΙ! Και το ξέρεις.
 
meson4   Λοιπόν τι λέτε, να ξεκινήσουμε τώρα-τώρα, μέσα στο επόμενο 10λεπτο, την αλλαγή της κατεύθυνσης μας; Άντε, πάμε βόλτα στην πόλη; Πάμε να περπατήσουμε στη νέα παραλία; Αργότερα αν είναι, κανονίζουμε και κανένα τσιπουράκι, με ωραία έτσι μουσικούλα να γελάσει το χειλάκι μας! Αχ! Το βρήκα! Φύγαμε για κάστρα και περιήγηση στα στενοσόκακα της Άνω πόλης! Θα πάρουμε καφέ από το σπίτι στο θερμός! Ας βγούμε να πάρουμε καθαρό αέρα με όσο το δυνατόν λιγότερες σκέψεις και μετά ίδωμεν!
 
Δέσποινα Τσορμπατζίδου

Mindfield

Επισκέπτες

0 Μέλη και 177 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι