Facebook

Twitter

Άρθρα

Wenn Die Welt Untergeht

 
bloodzisopoylos234
    Είμαστε εν τέλει ικανοί να μην καταστρέψουμε κάτι;
 
   Δεν ξέρω αλλά με προβληματίζει κάθε μέρα και προσπαθώ να αποκλίνω από την παραπάνω διαπίστωση, αν και κάθε μέρα αυτή επιβεβαιώνεται ξανά και ξανά ... και ξανά.
 
   Τι μας διαχωρίζει από τα ζώα; Άλλοι θα πούν η λογική, άλλοι τα συναισθήματα ή απλά ο σκοπός, που καθορίζει την ζωή κάθε έμβιου οργανισμού στον πλανήτη μας, εννοώντας την επιβίωση.
 
   Ας ξεκινήσουμε από τα αισθήματα και τη λογική, τη μεγαλύτερη κατάρα που δώρισε ο Θεός, ο όποιος στο τέλος μας έκανε να ξεχωρίζουμε από το σύνολο των άλλων έμβιων οργανισμών σε αυτήν την μικρή ασήμαντη κουκκίδα, στο χάος του σύμπαντος, που ονομάσαμε Γη.
 
   Ο φόβος, ο πόνος, η αγάπη, η μοναξιά, είναι μερικά μόνο από τα συναισθήματα και είναι ενός ατόμου, όχι του συνόλου που ονομάζουμε κοινωνία. Τα συναισθήματα δεν μοιράζονται σε δύο ή περισσότερα άτομα. Ο καθένας μας κουβαλάει ένα μικρό σταυρό μέχρι το τέλος της ζωής του. Ο καθένας μας αντιλαμβάνεται την χαρά και την καταξίωση μέσα στο σύνολο με διαφορετικό τρόπο. Η περηφάνια για το πού βρίσκεται ο καθένας μας μπορεί να αποτελεί ντροπή για κάποιον άλλο ή απλώς τα δικά μας όνειρα για επιτυχία να είναι ασήμαντα σε σχέση με αυτά κάποιου άλλου. Όλα εξαρτώνται πάντα από το πώς το αντιλαμβάνεται ο καθένας μας και με ποια κριτήρια τα έχει βιώσει.
 
   Όλα τα παραπάνω κανείς μας δεν μπορεί να τα δωρίσει ούτε να τα φορτώσει με το ζόρι σε κάποιον άλλο.
 
Ο φόβος, ο πόνος, η αγάπη, η μοναξιά ...
 
   Τούτα τα παραπάνω κατά την γνώμη μου δεν μοιράζονται, ωστόσο κοπιάρονται από το ένα άτομο στο άλλο και νομίζουμε ότι έχουμε κάτι κοινό, μια συνεργασία, ένα οικοδόμημα ή την αίσθηση και την επιβεβαίωση ότι δεν είμαστε μόνοι, όπως και με κάθε άλλο υλικό αγαθό που η απόκτηση του μας γεμίζει χαρά, παρηγοριά ή καταξίωση. Ικανοποιούμε την ανάγκη να διαφέρουμε από το σύνολο, να έχουμε κάποιον δίπλα μας να μας στηρίξει. Στο τέλος τι ισχύει; Αποτελούν όλα μια διαστρεβλωμένη εκδοχή του "εγώ έχω γλειφιτζούρι, εσύ δεν έχεις νανα-νανανα!", που λέγαμε όταν ήμασταν παιδιά; Τότε μισούσαμε αυτούς που είχανε και περηφανευόμασταν σε αυτούς που δεν είχανε, δημιουργώντας απλά το μίσος ανάμεσα μας ακόμη κι όταν τα μοιραζόμασταν απλόχερα με τους υπολοίπους. Η θλίψη και η ζήλια από την πλευρά του παιδιού που δεν είχε, ήταν συνήθως κάτι εμφανές. Οτιδήποτε μας χρειαζόταν προσπαθούσαμε να αποκτήσουμε με κάθε τρόπο, γκρινιάζοντας, κλαίγοντας ή ακόμη λέγοντας πόσο αγαπάμε τους γονείς μας, φτάνει να επιτύχουμε τον σκοπό μας, μάστορες στην καταπίεση, το γλύψιμο και την ζητιανιά. Η ωμή φύση του ανθρώπου στο μεγαλείο της, ο ανταγωνισμός για διάκριση στην παρέα, η επιτυχία για επιβίωση στο μέλλον.
 
   Από την άλλη πλευρά, άλλα συναισθήματα, όπως η θλίψη αποτελεί την υπέρτατη ανωμαλία, η οποία ελκύει μια χειρότερη με το όνομα συμπόνια! Σκεφτήκατε πως όταν έρχεται κάποιος να μας συμπαρασταθεί το κάνει όντως από ανθρωπισμό, αμηχανία ή απλά λέγοντας "κουράγιο, υπάρχουν και χειρότερα" σου φορτώνει ένα σωρό δικά του προβλήματα και ιστορίες άλλων; Για να ξελαφρώσει ο ίδιος και από την πλευρά μας να μας κάνει να παρηγοριόμαστε με τον πόνο των άλλων, διότι πάντα θα ακούσεις κάτι χειρότερο από ότι σου έχει συμβεί λες και δεν μας φτάσανε τα δικά μας προβλήματα. Πρόκειται για την κλασική μέθοδος των media και των κυβερνήσεων, που στο τέλος μας έχουν εκπαιδεύσει και επιτυγχάνουν να καταστέλλουν την κατάντια πριν γίνει οργή. Να πάρουμε δύναμη και κουράγιο σαν τα βαμπίρια, που ανταλλάσσουν θύματα ο καθένας από τη μεριά του για σύγκριση ποιο από τα δύο είναι πιο νόστιμο και να καταλήγουμε πάντα στο δίδαγμα ότι "ωχ μωρέ, υπάρχουν και χειρότερα. Τυχεροί είμαστε! Πάλι καλά που βρήκαμε να φάμε κάτι και σήμερα" και όχι στο ότι "ρε συ, θα μπορούσε να ήταν και καλύτερα ΑΝ!"
 
   Αν τι; Τι;
 
 Καπάκι έρχεται το μίσος, συνήθως αποτέλεσμα της ίδιας της ανικανότητας μας να προβλέψουμε καταστάσεις. Οδηγούμαστε στο να μισούμε τους άλλους, που αποτελεί την εύκολη λύση. Για ότι μας συμβαίνει κατά βάθος είναι δικό μας λάθος. Θα μου πείτε, αν γίνει πόλεμος κάπου δεν είναι δικό μας θέμα. Κι όμως είναι! Όλοι βάλαμε το λιθαράκι μας επάνω σε αυτό το οικοδόμημα, και αυτοί που το κάνουν, και εμείς που τους αφήσαμε να το κάνουν έστω και με την άγνοιά μας. Και αν θες να αποδεχθείς τα λάθη σου και να αναλάβεις τις ευθύνες σου σκέψου πόσες φορές στην ζωή σου κάνεις χρήση κινητών, tablets, υπολογιστών και άλλων συσκευών, που για να τις δείχνεις με περηφάνια σε φίλους σου, χιλιάδες ανήλικα παιδιά στο Κογκό πεθαίνουν σε λαγούμια μέσα στην Γη και δεν ξέρω πού αλλου για να βγάλουν τα υλικά από τα οποία φτιάχτηκαν. Εμφύλιοι και γενοκτονίες στήνονται για να έχεις εσύ την μπανανούλα σου ή τον καφέ σου το πρωί. Το ότι δίνεις λεφτά σε οργανισμούς για να φτιαχτούν σχολεία, εγκαταστάσεις ή να δοθούν φάρμακα σε μια μακρινή χώρα και σε ένα τεράστιο οργανισμό που δεν γνωρίζεις αν θα φτάσουν ποτέ εκεί που πρέπει, να λες οτι έκανες την καλή πράξη σου ενώ δε δίνεις μια κουβέρτα από τις 10 που έχεις στο ντουλάπι σου σ' έναν άστεγο στην γειτονιά σου το χειμώνα αυτόν τον ίδιο, που τον βλέπεις κάθε μέρα μπροστά σου και λές "πω πω, κατάντια. Πάει, χάλασε η γειτονιά. Δές χάλια! Πρέπει να φύγει αυτός Είναι εστία μόλυνσης η παράγκα που μένει!"
 
Οτιδήποτε μας χρειαζόταν προσπαθούσαμε να αποκτήσουμε με κάθε τρόπο, γκρινιάζοντας, κλαίγοντας ή ακόμη λέγοντας πόσο αγαπάμε τους γονείς μας, φτάνει να επιτύχουμε τον σκοπό μας, μάστορες στην καταπίεση, το γλύψιμο και την ζητιανιά. Η ωμή φύση του ανθρώπου στο μεγαλείο της, ο ανταγωνισμός για διάκριση στην παρέα, η επιτυχία για επιβίωση στο μέλλον. Ψέμματα;
 
   Σκέψου από όσους βοήθησες, πόσοι από αυτούς σε θυμήθηκαν στα δύσκολα; Σκέψου μήπως θα πρέπει να γίνεις κι εσύ ένα παράσιτο, ένα κάθαρμα για να επιβιώσεις. Υπάρχουν εξαιρέσεις, ναι δεν λέω, αλλά σκέψου πόσους γνωρίζεις σε αριθμό;
 
   Όταν πλέον θεωρήσεις πως δεν έχεις να μισήσεις τίποτα παραπάνω, αρχίζεις την κριτική για το περιβάλλον ή προσπαθείς κοινωνικά να θέσεις τον εαυτό σου εκτός προβλήματος με ανούσιες επιλογές ή θέσεις που δεν έχουν νόημα και κάθεσαι και κράζεις εκ του ασφαλούς, διότι ξέρεις ότι αυτό που πιστεύεις ότι κάνεις και τηρείς, στα δικά σου δεδομένα, είναι αδύνατον να γίνουν λόγω του όλου συστήματος. Ωστόσο θεωρείς εσύ πως διαφέρεις απλά φωνάζοντας ή κάνοντας κάτι διαφορετικά. Δηλαδή βγάλαμε το βρακί μας και το φορέσαμε ανάποδα λές και έγινε κάτι, ενώ η λύση είναι να πλύνεις το βρακί ή ακόμη καλύτερα να το βγάλεις και να το κάψεις.
   Έχω πολλά παραδείγματα και παραθέτω μερικά.
 
   Το ότι τρως την κοτούλα σου κάθε μέρα σημαίνει ότι κάποιος άλλος την σφάζει, αλλά αν σε βάλουνε στην θέση του σφαγέα δεν θα ήθελες να λερώσεις τα χεράκια σου και την ψυχή σου με αίμα, ας το κάνει κάποιος άλλος για σένα.
 
   Το ότι είσαι vegan και αγαπάς τα ζωάκια, αλλά ψεκάζεις το σπίτι σου με aroxol σκοτώνοντας κατσαρίδες, μυρμηγκιά, αράχνες ενώ παράλληλα πετάς κουβάδες με χλωρίνη και άλλα απορρυπαντικά στην τουαλέτα και στον νιπτήρα και μετά καμαρώνεις το ότι διαφέρεις από όλους εμάς, σκέψου: τα φρούτα, έναν ζωντανό οργανισμό ο οποίος δεν μπορεί να βελάσει ή να μουγκρίσει ή να παραπονεθεί για κάτι, κοινώς, αποτελεί εύκολο στόχο. Από τα 200~1000 φρούτα, που θα παραχθούν περίπτωση να επιτύχει να φυτρώσει 1 δέντρο, και εσύ τα τρώς; Πάτε καλά ρε; Δεν μιλάμε εδώ πάλι για γενοκτονία; Σε τί διαφέρει από ένα μοσχαράκι ή ένα αυγό από τις κότες ή κάθε άλλο ζωντανό οργανισμό που καταναλώνει ο άνθρωπος; Δεν φαρμακώνονται κάθε χρόνο δισεκατομμύρια ζώα και έντομα από τους ψεκασμούς για να φάς το αγγουράκι σου; Δεν καταστρέφονται δάση για να μπορούμε να καλλιεργούμε και εξαφανίζονται εκκατομύρια είδη κάθε χρόνο; Tο όργωμα για το χωραφάκι δεν σκοτώνει δισεκατομμύρια ζωάκια κάθε χρόνο;
 
   Police-dog-handlers-remov-008Και μην πιάσω και τις φιλοζωικές στο στόμα μου, γιατί εκεί είναι που υπάρχει εκμετάλλευση της ελευθερίας των ζώων, τα οποία μαζεύονται σε σύγχρονα Νταχάου από κάποιους που το παίζουνε Θεοί και τα ευνουχίζουν για να τα εξαλείψουν από προσώπου Γης. Γιατί ενοχλούν στον δρόμο; Συγνώμη κύριοι παρθενογενημένοι, αλλά τα σκυλιά υπήρχαν πάντα στους δρόμους.

   Ποιοι είστε εσείς που θα κρίνετε αν θα πρέπει να εξαλειφθούν ή όχι; Και με τα περιστέρια, που μου χέζουν κάθε μέρα το μπαλκόνι δηλαδή, γιατί δεν κάνετε κάτι; Ο μόνος σκοπός είναι το κέρδος για την δήθεν φιλοζωϊκή τους εκστρατεία.
 
   Και όταν δεν έχουν λεφτά ή θέλουν να κάνουν οικονομία απλώς τα θανατώνουν και σου στέλνουν στο facebook διαφημίσεις τύπου, "πέθανα μόνος σήμερα ... σε περίμενα άλλα ποτέ δεν ήρθες". Ρε, πάτε καλά ρε; Το κουτάβι στην αφίσα μόνο του μπήκε στο κλουβί; Αυτό μάνα δεν είχε; Πλάκα μου κάνετε; Δεν το ταΐζατε και το κρατούσατε εκεί να πεθάνει εγκλωβισμένο και μόνο του σ'ένα κλουβί και λέτε πως φταίω εγώ, που δεν πήγα να το πάρω; Μια λέξη θα πω, "ήσαστε αλήτες!" Ακόμη χειρότερα τα σχόλια ηλιθίων από κάτω ... "αχ μανούλα μου, θα σας έπαιρνα όλα αλλά δεν μπορώ"! Ααααααααααααααααααααργκ πονάει ο εγκέφαλός μου λέμε.
 
   Και μετά κοιμάσαι ήσυχος λέγοντας στον κόσμο και στον εαυτό σου ότι αγαπάς τα ζωάκια, κούνια που σε κούναγε.
   Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο κάποιον θα πληγώσεις, θα απογοητεύσεις, είτε είναι κάποιος άνθρωπος που αγαπάς, είτε κάποιος που δεν γνώρισες ποτέ, π.χ υπάλληλοι εταιρειών ανταγωνιστικής εταιρείας ή την δουλειά συναδέλφου, που του έφαγες την θέση από κάποιο διαγωνισμό, στον οποίο 200 μαζί με εσένα πήγαν με ελπίδα, αλλά οι 199 θα επιστρέψουν με βουρκομένες τις ψυχές τους που εσύ μπόρεσες και την διεκδίκησες. Πίστεψέ με, απο κανένα τους δε θα ακούσεις μπράβο στο μεσημεριανό οικογενειακό τραπέζι που θα έχουν. Και πίστεψε με, κανέναν τους δεν θα λυπηθείς όταν θα βγείς με το "Ναι" από το γραφείο και θα σε έχουν προσλάβει.
 
   Άλλα παραδείγματα; Μην το πάμε και πολύ μακριά, την γκόμενα, την γυναίκα που ήθελε ή είχε κάποιος άλλος ...
 
   Αύριο ίσως να είσαι εσύ στην θέση του, αλλά έτσι είναι η ζωή. Πρέπει ζούμε στην πλάτη των άλλων.
 
   Αυτοί είμαστε, αυτή είναι η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων. Ωμά πράγματα! Την πολιτική την αφήνω απ'έξω. Θεωρώ ότι θα κάνω πολλούς εχθρούς από όλες τις παρατάξεις: αριστερές, ακροαριστερές, δεξιές, ακροδεξιές, μέσες και δεν ξέρω τι άλλο. Εμένα όλα φασιστικά μου φαίνονται με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο. Προσπαθούν με το ζόρι να μας βάλουν σε κάποιο καλούπι να μας θέσουν όρια στα δικά τους μέτρα και σταθμά. Δεν ήμουν ποτέ καμίας παράταξης και ποτέ δεν με βλέπω να'μαι.
 
   Αλλά όλα αυτά στο τέλος δεν έχουν σημασία. Η ουσία είναι μία : στο τέλος, όταν πεθαίνεις, φεύγεις πάντα μόνος σου και στο τέλος θυμούνται μόνο όσους έγραψε η ιστορία, αν και ποιος την διαβάζει αυτήν πια; Έτσι ήταν και έτσι θα είναι, αποτελούμε απλά άλλο ένα άτομο στο σύνολο. Ένα αδηφάγο πολυκύτταρο οργανισμό, ο οποίος στο τέλος μόνο τον κώλο του κοιτά. Κάποιοι από εμάς προσπαθούν, κάποιοι από εμάς πετυχαίνουν και κάποιοι από εμάς αποτυγχάνουν. Το ερώτημα όμως παραμένει, σε τι;
 
   Όσο για την λογική, ξέχαστε την. Δε νομίζω να την έχω διακρίνει κάπου σε όλα αυτά που έχω βιώσει μέχρι σήμερα.
 
Aθανάσιος Ζησόπουλος
1080961 603221596365517 1830039863 n

Mindfield

Επισκέπτες

1 Μέλος και 145 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι