Facebook

Twitter

Άρθρα

Ο Φίλος Και Ο Άγριος 2

 
   Ο Φίλος κατέβηκε πρώτος απ’ τη σκηνή. Αμέσως μετά ο Άγριος και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος. Ήταν δέκα το πρωί και μόλις είχαν ξεμπερδέψει με το soundcheck, πριν απ’ την εμφάνισή τους σ’ ένα διήμερο φεστιβάλ που διοργανωνόταν για δεύτερη χρονιά. Είχαν παίξει και σε άλλα, πολύ μεγαλύτερα, αλλά τούτο δω το γούσταραν, επειδή αισθάνονταν μια οικειότητα που σπάνια υπήρχε, όχι μόνο επί σκηνής, αλλά ακόμα και μέσα στον κόσμο. Άσε που φέτος θα ήταν μια σπουδαία βραδιά, μιας και θα παίζανε ακριβώς πριν από ένα απ’ τα λίγα συγκροτήματα που άρεζε και στους δύο πάρα πολύ απ’ όταν ήταν παιδιά.
 
filosdyo01
   Οι δυο τους φύγανε βιαστικά. Θα ξανασυναντιόντουσαν με τους υπόλοιπους νωρίς το απόγευμα, λίγες ώρες πριν την εμφάνισή τους. Τους καταλάβαιναν, ήξεραν τη μεγάλη φιλία τους και τα όσα τους ενώνουν, οπότε δεν είχαν πρόβλημα με το να απομακρύνονται απ’ το υπόλοιπο συγκρότημα. Άλλωστε εκείνη η μέρα ήταν χαρακτηριστική για έναν ακόμα λόγο, εκτός της συναυλίας. Συμπληρώνονταν δύο χρόνια απ’ το θάνατο των κοριτσιών.
 
filosdyo02   Πέρασαν απ’ το σπίτι, έκαναν τα τηλεφωνήματά τους και συνεννοήθηκαν με όλους τους υπόλοιπους για την ώρα. Το μέρος ήταν πλέον γνωστό. Λίγα χιλιόμετρα έξω απ’ την πόλη, προς το βουνό, υπήρχε ένα μικρό άνοιγμα. Απ’ εκείνους τους χώρους δίπλα στο δρόμο για να κάνει πικ-νικ όποιος θέλει, αλλά μερικά μέτρα πιο μέσα υπήρχε ένα μικρότερο, που πιο σπάνια πλησίαζε κόσμος. Εκεί είχαν φυτέψει δυο δεντράκια, δυο αγγελικές, ο ένας για την Αγγελική του κι ο άλλος για τον άγγελό του. Κανείς απ’ τους δυο δεν είχε ουσιαστική σχέση με εκκλησίες και θρησκείες, οπότε δεν άργησαν να υλοποιήσουν την ιδέα απ’ τη στιγμή που τη πρωτοσκέφτηκε ο Φίλος. Όπως την προηγούμενη χρονιά, έτσι και φέτος, μαζεύτηκαν φίλοι και γνωστοί, καμιά εικοσαριά άτομα, και ήπιαν δύο-τρία ποτήρια στη μνήμη τους. Κανείς δε θα καταλάβαινε τι ακριβώς γινόταν εκεί, αν τους έβλεπε που χασκογελούσαν, είτε μαζεμένοι σε πηγαδάκια, είτε όλοι μαζί, με τον Άγριο σε ρόλο σερβιτόρου να γεμίζει τα ποτήρια, όσο ο Φίλος περιποιούνταν λίγο τα δεντράκια.
 
   Ο δίσκος είχε κυκλοφορήσει έξι μήνες μετά το μοιραίο εκείνο βράδυ. Μετά το σοκ, μετά τα θλιβερά διαδικαστικά, μετά από όλα αυτά που κάνουν τον άνθρωπο να σκέφτεται και να ντύνεται μόνο μαύρα, τα δύο αγόρια βρέθηκαν, όπως είναι πολύ φυσικό σε αυτές τις περιπτώσεις, μόνα τους. Ποιος θα μιλήσει πρώτος; Ποιος θα πει κάτι; Κι αυτό το κάτι… Δεν βγαίνουν οι λέξεις, τα λεπτά περνούσαν, ο ένας άναβε και ξανάναβε, ο άλλος είχε εκείνο το χαμόγελο του λεμονιού, το ύφος του ανθρώπου που είχε χάσει όλα όσα είχε δημιουργήσει.
 
filosdyo03    «Ο δίσκος θα βγει»! Ο Φίλος σηκώθηκε, έτριψε τα χέρια του, σαν να πετούσε από πάνω τους το ανάθεμα και την απίστευτη κακοτυχία και κατευθύνθηκε στα ράφια με τους δίσκους του. Έψαξε για πολύ λίγο, το είχε προβάρει σίγουρα. Τα αυλάκια του βινυλίου ανταποκρίθηκαν πρόθυμα… «Ο δίσκος θα βγει!» ξανάπε. Ο Άγριος κοιτούσε αφηρημένα μια αφίσα των Heart. «Εσύ έλεγες να μην το βγάλουμε»… Ο Φίλος τον κοίταξε όλο αγάπη, ενώ ακούγονταν χειροκροτήματα από τα ηχεία. «Και τι έγινε;» αποφάνθηκε. Ο άλλος χαμογέλασε καθώς ακούγονταν τα πρώτα ακόρντα της ακουστικής. «Τίποτα! Θα βγει το άλμπουμ». Για να καταλήξει ο έτερος, «Καλό αυτό»! Τρελή ρήμα με τον κορυφαίο διάλογο όλων των εποχών, έτσι όπως τον αφηγούταν ο Springsteen, οι ατάκες μεταξύ πατέρα και γιου, που έχουν κάνει κόσμο και κοσμάκη να κλαίει, ακούγονταν από τα ηχεία.
 
«Δεν θα πας φαντάρος;» μου έλεγε ο πατέρας μου. «Ο στρατός θα σε φτιάξει, θα σε κάνει άντρα»! Κι εγώ δεν ήθελα, δεν ήθελα με τίποτα. Όταν μου ήλθε το χαρτί στρατολόγησης για το Βιετνάμ, έκανα ό,τι μπορούσα για να αποτύχω. Τρεις μέρες πριν τις ιατρικές εξετάσεις, οι φίλοι μου κι εγώ, βγήκαμε έξω και για τρεις μέρες συνέχεια παρτάραμε! Πήγα να περάσω από εξετάσεις και απέτυχα! Γύρισα σπίτι… Ο πατέρας μου κι η μητέρα μου κάθονταν στην κουζίνα. «Πού ήσουν;» με ρώτησε ο πατέρας μου. «Πήγα για τις ιατρικές εξετάσεις» του απάντησα εγώ… «Και τι έγινε;» μου πέταξε. «Δεν με πήραν»… Και κείνος είπε «Καλό αυτό»!
 
 
   Ο Άγριος με δυσκολία συγκρατούσε τα δάκρυά του. Το είχε ακούσει το κομμάτι άπειρες φορές. Και όλες τις ριμάδες τις φορές δάκρυζε, έκλαιγε, θόλωνε τα γυαλιά της μυωπίας – όταν τα φορούσε. Και πριν προλάβει να αναπνεύσει, έσκαγε εκείνη η ελεεινή η φυσαρμόνικα και τον έκανε κομματάκια! Λίγο το δάκρυ, λίγο το κλάμα, λίγο η αγάπη τους και η κοινή δυστυχία, τους έβαλαν σιγά-σιγά στο να κουβεντιάσουν για όλα. Ακόμα και για το δίσκο…
 
 
   “Gone”. Αυτός ήταν ο τίτλος του άλμπουμ. Πιο ταιριαστός δεν γινόταν. Το είχε σκεφθεί ο καθένας μόνος του… Το συμφώνησαν αμέσως. Τα τραγούδια ήταν όλα δυνατά, Ροκάτα, μοσχοβολούσαν Άνοιξη και μπλε ουρανό, εκτός από το τελευταίο του δίσκου, το “Fake Bliss”, ένα κατάμαυρο και άραχνο μπαλαντοειδές κλάμα, τις ίδιες τις ψυχές τους σε νότες. Τους θύμιζε λίγο τον τρόπο που κλείνει το τελευταίο, ομώνυμο άλμπουμ των Madrugada. Έστειλαν το “Gone” στην εταιρεία… Μετά από μερικές ώρες χτύπησε το τηλέφωνο. Ο μάνατζέρ τους μιλούσε σαν ασθματικός. «Τι είναι αυτό, ρε παιδιά; Έχω πάθει εγκεφαλικό! Πήρα τον πρόεδρο της μαμάς εταιρείας στην Αμερική! Δεν… Δεν… Οφού»!
 
filosdyo05
   Το “Gone” κυκλοφόρησε μέσα σε τρελό ενθουσιασμό και γενική ευφορία. Την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του έκοψε στις ΗΠΑ 95.000 αντίτυπα. Μόνο στις ΗΠΑ! Ασχολήθηκαν μαζί τους ένα σωρό περιοδικά, ραδιοφωνικοί σταθμοί, ακόμα και οι Κυριακάτικες εφημερίδες… Διθυραμβικές κριτικές, συνεχή αιτήματα για συνεντεύξεις, προφίλ και αφιερώματα. Ούτε καν η τηλεόραση δεν τους αντιστάθηκε…
 
   Επέστρεψαν στο χώρο του φεστιβάλ αρκετά νωρίς και, αφού βρέθηκαν με τα υπόλοιπα παιδιά απ’ το συγκρότημα, είχανε χρόνο να την πέσουν στις μπύρες και να παρακολουθήσουν ένα φρέσκο συγκρότημα που τους είχε κινήσει το ενδιαφέρον. Ο Φίλος και ο ντράμερ δεν πίνανε, το ‘χανε θέσει ως κανόνα: Κανείς απ’ το ρυθμικό κομμάτι δεν πίνει αλκοόλ πριν από συναυλία. Την είχανε πάθει μια φορά, που ο ντράμερ είχε ανέβει να παίξει στουπί και κατέληξε να «τρέχει» τα μισά τραγούδια, πιέζοντας τη φωνή του Άγριου, ενώ στα υπόλοιπα ακούγονταν σαν αμολημένο πεντάχρονο σε δωμάτιο με κουζινικά. Μετά τις μπύρες, αναπόφευκτες ήταν οι χαιρετούρες, μη νομίζεις πως δεν τους άρεσε όμως. Φάτσες γνώριμες, παιδιά γνωστά – φίλοι του συγκροτήματος – τους είχαν ακολουθήσει σε αρκετές συναυλίες σ’ όλη τη χώρα, και πάντα υπήρχε κάτι ενδιαφέρον να ειπωθεί, πάντα υπήρχε ένα λεπτό για λίγο χαβαλέ.
 
filosdyo04    Λίγα λεπτά αργότερα βρέθηκαν στο χώρο πίσω απ’ τη σκηνή και εκεί άρχισαν οι ετοιμασίες… θα παίζανε ογδόντα περίπου λεπτά. Ο Φίλος σκεφτόταν όλη την ώρα δύο πράματα. Όπως πάντα, ήταν συγκεντρωμένος σ’ αυτό που θα κάνανε, επειδή ήθελε το καλύτερο για τις φάτσες που λέγαμε, αλλά σήμερα τον απασχολούσε και το γεγονός πως σε ακτίνα λίγων μέτρων βρίσκονταν οι τυπάδες που θαύμαζε από μικρός… πιθανότατα θα τον άκουγαν να παίζει! Ο Άγριος δε σχολίασε τίποτε αν και αισθανόταν ακριβώς τα ίδια πράματα, αλλά λίγο πιο ήρεμος και χαλαρός – ίσως λόγω της μπύρας. Θα βγαίνανε στις οκτώ και δέκα, λίγα λεπτά αφότου ο Φίλος, αμέσως μετά το τελευταίο κατούρημα, είδε να κατευθύνεται προς την πρώτη σειρά εκείνη η φυσιογνωμία... Σαστισμένος, ανέβασε το φερμουάρ νευρικά, προσπάθησε να αρθρώσει λέξεις για σκέψεις και συναισθήματα τόσων χρόνων σε μιαν ανάσα… Πλησίασε, σήκωσε το χέρι του… Εκείνη τον είδε… Αρκέστηκαν σ’ ένα χαμογελαστό «θα σε δω μετά» και πήγε να πάρει το μπάσο του για να ανέβει στη σκηνή.
 
   Ο Άγριος μιλούσε με ένα τσούρμο παιδιά, στο backstage χώρο. Ενώ μιλούσε σκεφτόταν πώς γίνεται όλοι αυτοί οι τυπάδες και οι τύπισσες να χώθηκαν εκεί πίσω. Έβλεπε τα VIP πάσα τους, χάζευε τα πολύχρωμα laminate και τα ειδικά βραχιολάκια. «Πέφτει τρελό βύσμα εδώ πέρα… Θα είχε πλάκα να ρωτήσω από πού έχει έλθει ο καθένας και βρίσκεται εδώ με διαπίστευση»… Τρεις από τις κοπέλες της «παρέας» τον κοιτούσαν μονίμως από τη ζώνη και κάτω. Τις έκοψε με το χαρακτηριστικό βλέμμα που έριχνε στο Φίλο, όταν έπαιζε εκείνες τις Harris μπασογραμμές. «Άστο, βρε αγάπη μου, ούτε ο ίδιος δεν τα παίζει πια αυτά! Πάνε παίξε εκείνα τα πανέμορφα που έκανες, εκείνα τα αλά Leo Lyons». Και ο αδελφός του χαμογελούσε, κοιτούσε πάνω και δεξιά και έπιανε την «κουβέντα» με τον Καπετάνιο. «Τον ακούς; Είναι ασεβής! Την επόμενη φορά που θα έλθεις στην Ελλάδα και κάνει έτσι να σε χαιρετήσει, να τον φτύσεις στα μούτρα»! «Ναι, και σ’ άκουσε τώρα» κάγχασε ο έτερος…
 
filosdyo06
   Οι κοπέλες πήγαν πιο κοντά του. «Φωτό»; Κι εκείνος, ευγενέστατα πάντα, αποκρίθηκε «Φυσικά, κορίτσια! Πού θέλετε να σταθούμε»; Κι εκείνες τον αγκάλιασαν πολύ σφιχτά, έφεραν τα πρόσωπά τους πολύ κοντά στο δικό του και του έδωσαν από ένα φιλί στο μάγουλο, καθώς η τρίτη της παρέας απαθανάτιζε. Μετά άλλαξαν θέσεις… Μετά… Μετά ξανάλλαξαν. Δεν άρθρωσε κουβέντα. Τα μάγουλά του άρχισαν να παπαριάζουν από τα συνεχή φιλιά, αλλά αυτός ήταν αλλού. Σκεφτόταν το Live, σκεφτόταν τους μανατζαρέους από την Αμερική, που είχαν σκάσει να τους δουν… Σκεφτόταν την πρόταση της δισκογραφικής. Το άλμπουμ είχε ξεπεράσει το μισό εκατομμύριο στις ΗΠΑ, έγινε χρυσό και η εταιρεία σκεφτόταν να τους χώσει support σε ένα μεγάλο σχήμα. Μέχρι και τους Bon Jovi έριξαν στο τραπέζι! Ο μάνατζερ του Τζόναρου μάλιστα είχε κάνει ένα τρελό μπραφ και τους είχε πάρει τηλέφωνο δύο Κυριακές πριν. «Γιες, γιες, γιου Ροκ» και κάτι χαζά χαρτογιακαδίστικα. Η εταιρεία ήθελε πολύ το slot, η μπάντα πετούσε τη σκούφια της και οι δύο φίλοι το σκέφτονταν πολύ σοβαρά…
 
filosdyo07
   «Δεν θα το πιστέψεις»! Ο Φίλος έτρεχε προς το μέρος του, με τον προσωπικό τεχνικό του να τρέχει κι αυτός ξωπίσω του με το μπάσο παραμάσχαλα. «Θα το φορέσεις το ρημάδι επιτέλους»; Ο Άγριος διπλώθηκε στα γέλια. «Τι πάθατε, μωρέ; Καλά, ρε, γιατί τον τρέχεις τον Κοσμά»; Ο Φίλος κοίταξε μία πίσω του και έκανε νόημα στον τεχνικό να κοκαλώσει. Πλησίασε το φίλο του σε απόσταση αναπνοής. «Δεν είναι δυνατόν, δεν είναι, ρε μάγκα»! Τον τράβηξε από το μπράτσο. «Σιγά, ρε! Τι σκατά…»! Ο Φίλος τον έφερε εκεί που ήθελε. «Κοίτα κάτω, ρε! Μπροστά-μπροστά! Κόκκινο μαλλί, λευκό ριχτό και σκισμένο τζινάκι. Τη βλέπεις»;
 
Ο Άγριος έριξε μια ματιά, εστίασε… και πάγωσε! Γύρισε στο Διόσκουρό του. Πήγε να πει κάτι, σταμάτησε, ξεροκατάπιε, κοίταξε κάτω, κοίταξε ψηλά. Βρήκε το πάτημά του και κοίταξε τον άλλο στα μάτια, σχεδόν αλαφιασμένος. Ψέλισσε μόλις μία λέξη… «Σιμόνη»;
 
Λέξεις, εικόνες, video, τρίτο μέρος: Άγης Τζόβης, Ντίνος Λούκης
 

Mindfield

Επισκέπτες

0 Μέλη και 174 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι