Facebook

Twitter

Άρθρα

Ο Φίλος Και Ο Άγριος

 
   –Θέλεις να το ξαναδούμε το κομμάτι; Έχω την εντύπωση ότι «σκοντάφτουμε» λίγο μετά το σόλο…
 
   «Μπααα», πέταξε βαριεστημένα ο έτερος της παρέας. Ανασκουμπώθηκε, έβαλε το μπουφάν του και κοίταξε το σταντ της κιθάρας του. Το ξανακοίταξε, σήκωσε το κεφάλι του, έκανε μια γύρα με τα μάτια του τις αφίσες του στούντιο, καρφώθηκε στους Levellers και γύρισε στο φιλαράκι του. «Έχεις φάει, ρε»;
 
filos05   Ο Φίλος και ο Άγριος γνωρίζονται πολλά χρόνια. Από το γυμνάσιο κάνουν παρέα… από τότε που είχαν «κανονικά» ονόματα. Όταν μπήκαν στο πανεπιστήμιο, κάποια κοπελιά τους κόλλησε αυτά τα παρατσούκλια. Σιμόνη την έλεγαν, αλλά πάλι μπορεί να μην θυμούνται και καλά. Της την είχε πέσει ο ένας, τον απέρριψε αυτή, έμεινε να γελά ο άλλος και να του κάνει πλάκα. Χώρισαν στο στρατό. Ο Φίλος πήγε στο ναυτικό και υπηρέτησε στο σπίτι του κι ο άλλος χώθηκε μαύρος στην Αυλώνα και έπηξε μετά στο Λιτόχωρο. Τηλεφωνιόντουσαν τουλάχιστον μια φορά το μήνα, αλλά ο Φίλος ένιωθε πολύ άσχημα. Αυτός μιλούσε μόνο για τις ξέκωλες που έβλεπε στο δρόμο, φεύγοντας από τη Ν.Δ.Β.Ε. και ο άλλος είχε μία έξω και δεκαεφτά μέσα και είχε γίνει πράσινος από τη βροχή και την υγρασία…

   Κάποια στιγμή τελείωσαν οι θητείες, πλάκωσαν οι δουλειές, το άγχος και ο αγώνας για το αύριο. Πρώτος παντρεύτηκε ο Άγριος, πήρε τη Ματούλα που τη γνώριζε από παιδούλα. Κοίτα πλάκα, ρε φίλε… Τόσα χρόνια ήταν δίπλα του και την πρόσεξε τώρα στα «γεράματα». Δεκατρείς μήνες μετά παντρεύτηκε κι ο άλλος. Αυτός πήρε μια Αθηναία, η οποία είχε πάθει την πλάκα της μαζί του στη σχολή, εξαφανίστηκε μόλις τελείωσε και τον πήρε ξαφνικά τηλέφωνο, τρία χρόνια μετά, για να του πει ότι δεν μπορεί να ζήσει μακριά του!
 
filos06   Χτυπήσανε από δύο πιτόγυρα. Το κάνανε τακτικά αυτό. Ήταν η λύτρωσή τους, η ώρα τους ή, καλύτερα, οι ώρες τους. Τότε που ξέφευγαν απ’ τη γκρίνια της δουλειάς, τα μικροπροβλήματα στο σπίτι. Εκείνες οι λίγες ώρες τις Πέμπτες τα βράδια ήταν αποκλειστικά δικές τους, όπως στο Λύκειο όταν έβγαιναν βόλτα μετά το φροντιστήριο. Πρόβα, τζαμάρισμα και πάλι πρόβα και μετά πιτόγυρα με καμιά μπύρα. Οι γυναίκες τους καταλάβαιναν, ήξεραν με τι είχαν «μπλέξει», και κανονίζανε σινεμαδάκι αυτά τα βράδια. Σύντομα ίσως να άλλαζε αυτό καθώς ο Άγριος θα γινόταν πατέρας. «Μαζί με το άλμπουμ που ηχογραφήσαμε μας ήρθε δώρο ένα μωρό» συνήθιζε να λέει αστειευόμενος.
 
filos01   Δεν ήταν το πρώτο τους. Είχαν ηχογραφήσει κι άλλα στο παρελθόν. Αλλά αυτό ήταν το πιο ώριμο, έτσι το βλέπανε. Τους εξέφραζε καλύτερα, τους άρεσε περισσότερο. Και τους δύο – αδελφές ψυχές. Τόσα χρόνια φίλοι, τόσα χρόνια ζύμωση σε συναυλίες σε υγρά υπόγεια ή ηλιόλουστα φεστιβάλ, τα γούστα είχαν ενωθεί, σχεδόν ταυτίζονταν. Απείχαν τόσο όσο χρειάζεται για να αλληλοεπηρεάζονται στη δημιουργία των δικών τους τραγουδιών. Τραγούδια που μιλάνε για όσα οι ίδιοι ζούνε, θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά ξέρουν καλά πως “…the problems of this world won’t be solved by this guitar…” κι όμως δεν τους νοιάζει. Συνεχίζουν να παλεύουν τα «έξω», τα πολλά, τα μεγάλα και τα δύσκολα, με εφόδιο τα όμορφα πράματα στα «μέσα» τους. Ο Άγριος θα γίνει πατέρας και ο Φίλος θα γίνει νονός, ως κουμπάρος.
 
filos02   Περίεργο πράγμα αυτές οι κουμπαριές. Όταν παντρευόταν ο Άγριος, κάλεσε στο σπίτι του τους καλύτερούς του φίλους. Ο Φίλος κατέφθασε με μικρή καθυστέρηση… κάποιος πανίβλακας είχε παρκάρει μια ανάσα μπροστά του και πίσω… ο τοίχος! Βλαστήμησε μέχρι να απεγκλωβιστεί, έφαγε τσάμπα ένα μισάωρο κορνάροντας και φωνάζοντας… Όταν έφτασε, όλοι οι άλλοι καρδιακοί φίλοι σταμάτησαν να μιλούν. Ήταν σίγουροι ότι το πρόσταγμα το είχε αυτός. Φάγανε, γέλασαν, έκαναν απίστευτη πλάκα μεταξύ τους και κάποια στιγμή, όταν έφυγαν από τη φάση ένα (τρώμε μέχρι σκασμού) και τη φάση δύο (τσιμπολογάμε και πίνουμε και λέμε διάφορα) και μπήκαν για τα καλά στη φάση τρία (πίνουμε πολύ και εκτιθέμεθα όσο μπορούμε), τότε ο Άγριος έγνεψε στη Ματούλα, που καθόταν δίπλα του. Της έπιασε σφιχτά το χέρι. «Το ξέρετε, λεβέντες μου, ότι με τούτο δω το κορίτσι είμαστε μαζί πολλά χρόνια. Το ξέρετε ότι σας αγαπώ όλους πολύ»…

   «Μερικούς παραπάνω!» βροντοφώναξε ένα από τα παιδιά. Πολύ γέλιο, όλοι στράφηκαν προς το Φίλο, που χαμογελούσε πίνοντας… Κοιτούσε τον αδελφικό φίλο του στα μάτια. Ο Άγριος συνέχισε το ίδιο χαλαρά. «Δεν μπορώ να ζητήσω από τον ένα ή τον άλλο να με παντρέψει. Θέλω να συμμετέχετε όλοι, ο καθένας με τον τρόπο του. Με τη Ματούλα θα κάνουμε οικογένεια. Όσοι δεν μπορείτε να είστε κουμπάροι, θα γίνετε νονοί»…

   Δύο από τα παιδιά το είχαν δει πολύ ζεστά. Φώναξαν, τσούγκρισαν, αγκάλιασαν και αγκαλιάστηκαν… Ο Φίλος μούγκα… Τίποτα… Ο Άγριος χαμογέλασε, ευχαρίστησε, σκούντρησε κι αυτός με τη σειρά του. Ο Κώστας κι ο Μήτσος θα τους πάντρευαν. Η Ματούλα δεν ήθελε καμία φιλενάδα της για κουμπάρα. «Αυτά τα παιδιά αγαπάω, αυτά θα είναι στη χαρά μου, στο τραπέζι μου»!
 
filos03   Κάνα μισάωρο αργότερα έμειναν οι τρεις τους. Ο Φίλος μιλούσε για διάφορες Pop επιτυχίες της δεκαετίας του ’80, ήταν αγαπημένο τους θέμα, μεταξύ άλλων. Ο Άγριος το σκεφτόταν… Να το ανοίξει, να το φάει… Δεν κρατήθηκε όμως… «Ρε αδέλφι! Κουβέντα δεν είπες! Τι τρέχει, τι έπαθες, εγώ νόμιζα»… Τον έκοψε το αδέλφι του. «Η Αγγελική κι εγώ θα παντρευτούμε»!

   Η Ματούλα τον έκανε μια αγκαλιά. «Το περίμενα, το περίμενα, αγαπημένε»! Ο Άγριος κατέβασε το κεφάλι και άναψε τσιγάρο. «Γι αυτό η μούγκα»; «Ναι, βρε κουμπάρε, γι αυτό! Γιατί αν σε παντρέψω εγώ, δεν θα μπορείς μετά εσύ»! Ξανακοίταξε τη Ματούλα. «Τι λες κι εσύ, κουμπάρα; Ένα χρόνο μετά από σας ανεβαίνουμε κι εμείς»!
 
   Αφού λύθηκε η «μούγκα» και τελείωσε το κρασί και το ουίσκι, η βραδιά αυτή τελείωσε τόσο όμορφα όσο συνήθως τελειώνουν τέτοιες μαζώξεις σε φιλικά σπίτια. Τα γέλια συνεχίστηκαν, ξημερώματα πια... Όλοι έμεναν στην ίδια γειτονιά πάνω-κάτω.
 
   Ο Άγριος είχε την ηρεμία του επόμενου Κυριακάτικου πρωινού, ακριβώς όπως την περιγράφουν οι Commodores, ίσως με λίγο παραπάνω πονοκέφαλο. Απολάμβανε την κατάσταση αυτή και σκεφτόταν κάτι που υπήρχε στο μυαλό του από καιρό. Το είχε συζητήσει πολλές φορές και με τη Ματούλα, αλλά ήξερε πως τώρα ο καιρός θα έφτανε πριν καν το καταλάβει, οπότε ήθελε να κατασταλάξει στο ποιο θα είναι αυτό το ένα τραγούδι που θα ακουστεί εκείνη τη βραδιά.
 
filos04   Τόσο για τον Άγριο όσο και για το Φίλο η οποιαδήποτε προσπάθεια διαμερισμού της μουσικής κάτω από είδη και ταμπέλες ήταν ανούσια. Όπως και η ερώτηση «Ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι;» ή κάτι άλλο παρεμφερές. Οπότε του ήταν κάτι αρκετά δύσκολο το να διαλέξει αυτό το ένα τραγούδι. Της Ματούλας της άρεσε το “Wonderful Tonight”, ο Άγριος απ’ την άλλη δεν ήθελε την «κλασικούρα» τον Clapton, τον οποίο όμως εκτιμούσε ιδιαίτερα. Αντίθετα, του άρεσε το “All I Want Is You”, αλλά είχε κολλήματα με το Bono και τα γυαλιά του. Στο κάτω-κάτω, δεν ήξερε καν τι ήθελε. Να χορέψει αργά με την αγαπημένη του ένα αντίστοιχο τραγούδι ή αυτό να δώσει το ρυθμό για το πάρτι της βραδιάς, όπως κι αν συνεχιστεί αυτό; Στη μέλλουσα νύφη επίσης άρεσε και το “I’m His Girl” των Friends, αλλά συμφωνούσαν στο ότι είναι κάπως καινούριο, ενώ το παλιότερο “Your Song” το χαρακτηρίζανε όπως ένας στίχος του: “…quite simple…”.
 
filos07   Έτσι απλά τους πήρε τηλέφωνο και ένας φίλος τους, μπάτσος, από την τροχαία. Ήταν στην πρόβα, τσακώνονταν κιόλας γιατί ο Άγριος επέμενε να βάλει στο κομμάτι ένα σόλο με πολλά μέτρα και ο Φίλος τα είχε πάρει άγρια με την πάρτη του. «Ρε συ, είπαμε να το κάνουμε αυτό με το “Embrace Time”, που είναι δέκα λεπτά. Μην το κάνεις με τούτο δω. Αυτό είναι χιτάκι, μην του σκίζεις τη μάνα τώρα»! Ο Άγριος χαμογελούσε και κοιτούσε το drummer. «Ακόμα κι ο Ιάκωβος συμφώνησε να το κάνουμε οκτώ μέτρα το σόλο, ρε παίχτη! Γιατί το κάνεις λύσσα τώρα»; Πάνω στα «γαλλικά» χτύπησε το τηλέφωνο. Ο Άγριος έκανε νόημα στα παιδιά να μην κάνουν φασαρία και απάντησε. Τα επόμενα τριάντα δευτερόλεπτα ήταν στην ουσία ένας αιώνας και ένα κατεβατό από ψελλίσματα, μουρμουρητά, επιφωνήματα, στραβοκαταπιώματα και όλες τις παράλογες εκφάνσεις της ανθρώπινης φωνής. Τα κορίτσια είχαν πάει σινεμά… Στο γυρισμό, όπως πήγαιναν για το σπίτι, ένα φορτηγό έπεσε πάνω τους. Η Αγγελική σκοτώθηκε ακαριαία… Η Ματούλα κατάφερε να συρθεί ένα-δυο μέτρα έξω από το αυτοκίνητο και εκεί έμεινε. Φορούσαν και οι δυο το ίδιο μπλουζάκι, με το λογότυπο της μπάντας των αγοριών…
 
Συνεχίζεται…
 
Σενάριο – σκηνοθεσία: Άγης Τζόβης, Ντίνος Λούκης

Mindfield

Επισκέπτες

1 Μέλος και 171 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι