Facebook

Twitter

Άρθρα

Ελλάδα - Το Πραγματικό Υβρίδιο ...

zzzgaidouri2

   Το θέμα των υβριδικών κοινωνιών το έχουν αναπτύξει κατά κόρων πολιτικοί φιλόσοφοι, κοινωνιολόγοι και ανθρωπολόγοι από κάθε γωνιά του κόσμου, από τη μια μεριά άνθρωποι πεφωτισμένοι και διορατικοί, από την άλλη – για τους κακοπροαίρετους - απλά «Εβραίοι», που είχαν τον τρόπο και τους δόθηκαν τα μέσα να αναπτύξουν και να διευρύνουν τις γνώσεις τους. Θα μπορούσε ενδεχομένως και ο Κώστας ή ο Γιάννης από το Δημοκρίτειο ή το Αριστοτέλειο να γράψει και να αναπτύξει την φιλοσοφική του αντίληψη περί της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας αλλά δεν του δόθηκε ο χώρος, η ευκαιρία … ίσως να μην το πάλεψε αρκετά …

   Ο Μπάουμαν, ο Σάντ και ο Χόμι Μπάμπα, είναι μερικοί από τους πολλούς πολιτικούς φιλοσόφους που ασχολήθηκαν με τις υβριδικές κοινωνίες και μας χάρισαν τη γνώση, τη σοφία τους ή έστω την άποψη τους. Γράψανε για την Αμερική, για την Ρωσία και για την Ανατολή … δεν γράψανε όμως για το πραγματικό υβρίδιο … την Ελλάδα! Μια χώρα που παλεύει να βρει την ταυτότητα της δεσμεύεται ωστόσο από τη μοναδική της ιστορία. Δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού σε όλο τον κόσμο! Ναι, είναι όμως αυτό αρκετό για να συνεχίσουμε με έπαρση και υπερηφάνεια να θεωρούμαστε τόσο ξεχωριστοί ως Έλληνες; Και ποια είναι τελικά η πολιτιστική ταυτότητα των σύγχρονων Ελλήνων; Είμαστε Βαλκάνιοι; Ανήκουμε στη Δύση ή στην Ανατολή; Και το πιο τελευταίο … είμαστε Ευρωπαίοι;

   Μήπως τελικά είμαστε όλα αυτά ή κάτι τελείως διαφορετικό;
zzromios-web-300   Οι Έλληνες όπως θα έλεγε και ο Μπάουμαν είμαστε «τα πραγματικά υβρίδια … τα αληθινά τέρατα, αμφίσημα και αμφίθυμα, διαταράζουμε την ισορροπία του κόσμου …». Ξέραμε ότι ήμασταν Βαλκάνιοι, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μας κατέταξε στη Δύση και αργότερα ξαφνικά γίναμε Ευρωπαίοι. Η τελευταία κατηγορία μας άρεσε περισσότερο, ταίριαζε - δυστυχώς όχι απόλυτα - με την ψυχοσύνθεση μας και αυτό γιατί τόνιζε τη δημοκρατική μας υπόσταση. Προαπαιτούμενο άλλωστε για την ένταξη κάθε χώρας στη Ευρώπη είναι να πληρεί τις δημοκρατικές προϋποθέσεις που τίθενται (από τους ίδιους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς). Ε!!! Φυσικά τις τηρούμε, άλλωστε από εμάς ξεκίνησε η δημοκρατία!!!

   Πάντα όμως αρνούμασταν να συμμορφωθούμε απόλυτα με αυτό που ο Ευρωπαίος ορίζει. Βήματα γίνανε πολλά, άλλες τόσες παλινδρομήσεις, και η απάντηση ήταν πάντα η ίδια: «Ο Έλληνας δε μπαίνει σε καλούπι …» και ακολουθούσε πολλές φορές η εξίσου ευφυής φράση: «Εμείς είμαστε Ανατολίτες μωρέ … τόσο χρόνια σκλαβιάς δε σβήνονται έτσι …».

   zzxdaaajΤι τελικά είμαστε; Είμαστε Ευρωπαίοι που θέλουμε να αποτάξουμε την ανατολίτικη πλευρά του εαυτού μας που όμως σε κάθε δύσκολη φάση επικαλούμαστε; Και αν οι ίδιοι δεν θεωρούμε τους εαυτούς μας Ευρωπαίους, γιατί μας πιάνει πανικός και μόνο στη σκέψη ότι μπορεί και οι λοιποί Ευρωπαίοι σύντομα να μη μας θεωρούν ισότιμα μέλη της ιδιότυπης αυτής οικογένειας; Και λέω οικογένεια και όχι οικονομικό-πολιτική συνεργασία για παγκόσμια διακυβέρνηση που μόνο οι δυνατοί επιβιώνουν. Μια προσπάθεια να είμαι καλοπροαίρετη … Η ευρωπαϊκή οικογένεια ωστόσο πρώτα αμφισβητήθηκε από εμάς, πρώτα εμείς πιστέψαμε ότι δεν ταιριάζουμε σ’ αυτό το concept. Οπότε γιατί μας ενδιαφέρει τόσο η γνώμη τους; Γιατί σ’ αυτήν την γνήσια υβριδική κοινωνία, που ζούμε, παλεύουμε να διατηρήσουμε ή να αποκτήσουμε μια ταυτότητα, που και εμείς οι ίδιοι δεν ξέρουμε ποια είναι; Γιατί να επηρεαζόμαστε από τις ταυτότητες των άλλων ενώ η δική μας έπαρση και αλαζονεία δεν μας επιτρέπει να αφομοιωθούμε; Λέω ανόητη γιατί ενώ στην κατάταξη παγκοσμίως των χωρών με υψηλό αριθμό επιστημόνων είμαστε πρώτοι, κανείς από εμάς δεν σκέφτεται … ή τουλάχιστον οι σκεπτόμενοι full-time είναι ελάχιστοι.

   zz4356Από αρχής του κόσμου ο άνθρωπος, τα έθνη και οι λαοί αναζητούσαν τον αυτοπροσδιορισμό, ή αλλιώς την ταυτότητα. Ήρθε η ώρα λοιπόν και για τους Έλληνες ή να δεχτούν τις απαιτήσεις και να αφομοιωθούν στην ευρωπαϊκή «οικογένεια» ή να ακολουθήσουν έναν άλλο πολιτιστικά δικό τους δρόμο. Και τα δύο είναι εφικτά. Όπως λοιπόν είπε και ο Μπάουμαν ήρθε η ώρα να αναλογιστούμε πώς μας αντιμετωπίζει αυτή η παγκοσμιοποιημένη κοινωνία και τι έχουμε κάνει εμείς γι’ αυτό. Πού αποκλίνουμε και πού συγκλίνουμε. Και μέσα από αυτή τη διαδικασία αναγνωρίζοντας τι ΔΕΝ είμαστε ίσως καταλάβουμε τι είμαστε για του άλλους, φίλοι; Εχθροί … ή ξένοι; Δηλαδή τέρατα, υβρίδια που δεν θέλουν αλλά ούτε και μπορούν να αφομοιωθούν και να ενταχθούν κάπου, που βρίσκονται πάντα στις γκρίζες ζώνες, στα σύνορα, που ταλαντεύονται και αλλάζουν διαρκώς και με πιο απλά λόγια που γίνονται επικίνδυνοι … κυρίως για τον ίδιο τους τον εαυτό.   

Αλεξάνδρα Καρολίνη
zzzzpaola foka

Mindfield

Επισκέπτες

0 Μέλη και 173 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι