Facebook

Twitter

Άρθρα

Επιτρέπεται Να Πέσεις ... Επιβάλλεται Να Σηκωθείς

 

Caer esta permitido, levantarse es obligatorio

   Έχω τονίσει ουκ ολίγες φορές μέσα από τα κείμενά μου, ότι το ροκ δεν είναι απλά ένα είδος μουσικής, αλλά τρόπος ζωής και φιλοσοφία ολόκληρη. Παρακολουθώντας αθλητικά από μικρό παιδί, μισούσα όσο τίποτα άλλο τους αθλητές «φλώρους». Δυστυχώς μπορώ να σας ονομάσω χιλιάδες από δαύτους, αθλητές με τεράστιο ταλέντο και γνώση του αντικειμένου του, οι οποίοι προσωπικά με έβγαζαν από τα ρούχα μου και που τελικά ολόκληρη η καριέρα τους ήτανε μία μεγάλη τρύπα στο νερό. Θυμάστε τον Αγγελλίδη, τον παλιό καλαθοσφαιριστή του Άρη (πέρασε ένα φεγγάρι και από τον Πάοκ); Ή μήπως τον Ευθύμη Ρεντζιά, έναν από τους ελάχιστους παίκτες 2.13 ύψος με τόσο τέλεια σωματοδομή και τρομερά προσόντα; Καλύτερο παράδειγμα από τον Τρικαλινό δεν υπάρχει. Υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να βλέπεις άτομα νεαρά, γυμνασμένα, με απίστευτη σωματική δύναμη να είναι τόσο λιγόψυχοι; Στον Πάοκ αυτή τη στιγμή παίζει κεντρικός αμυντικός ο Κατσικάς - 2 μέτρα παλικάρι ... αλλά φοβάται και στη σκιά του. Τον βλέπεις ως θεατής να πηγαίνει επάνω στη μπάλα και βλασφημάς την ώρα και τη στιγμή, που τον έβαλε ο προπονητής. Τι να πει δηλαδή και ο Αντώνης Φώτσης, ένα παιδί με απίστευτα χαρίσματα, αλλά καρδιά πιο δειλή και απ’ αυτή 4χρονων παιδιών; Όταν η δική μου μικρή ήταν 20 μηνών περίπου, ήμασταν στην πλατεία της Νέα Σμύρνης και έπαιζε στην παιδική χαρά, ήρθε λοιπόν ένα αρκετά ζωηρό αγοράκι, 3 ετών πάνω κάτω, πήγε στάθηκε μπροστά της και της έριξε μία σφαλιάρα αναίτια και εντελώς ξαφνικά. Αυτή αντί να κλάψει ή να τρέξει σε εμένα, που ήμουν βασικά δίπλα και παρακολουθούσα, του έριξε μία πιο δυνατή και αρπάζοντάς τον από τα μαλλιά τον έριξε κάτω (we all learn the hard way). Αυτό ο Ρεντζιάς δεν θα το έκανε ποτέ! Θα το έπραττε ωστόσο σίγουρα ο Pablo Gabriel Garcia, ένας άνθρωπος γενικά ήρεμος, άριστος οικογενειάρχης και τρομερός αθλητής.

 

Όπως με πιάνει αηδία όταν ακούω Πάολα ή Μαρτάκη, το ίδιο συμβαίνει όταν βλέπω τον Σεϊταρίδη να αγωνίζεται.

   mike-muirΟι περισσότεροι τον έμαθαν βέβαια από τη μπουνιά στον Ντιόγκο, αγνοώντας – κάτι που αποτελεί ελληνική συνήθεια – το χτύπημα του Βραζιλιάνου εναντίον του λίγο πιο πριν. Η πορεία και των δύο εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων μιλάει από μόνη της για τους χαρακτήρες τους. Βλέποντας τον Garcia να αγωνίζεται, διακρίνω πολλά στοιχεία από τον εαυτό μου όταν έπαιζα μικρός μπάσκετ. Δεν με ενδιέφερε αν παίζαμε με την ομάδα της γειτονιάς ή με τους Chicago Bulls, εγώ ήθελα να νικάω. Δεν με ενδιέφερε αν είχα ως αντίπαλο έναν παίκτη στο ύψος μου, κοντά στο 1.86, ή έναν πάνω από τα δύο μέτρα – όπως συνέβαινε τις περισσότερες φορές – εγώ τον έπαιζα face to face και σηκωνόμουν για να τον βυθίσω. Αυτό είναι ροκ! Όταν πήγαινα και έβγαζα τη φανέλα μου για να μπω στην μπανιέρα, τα πλευρά μου ήτανε γεμάτα μελανιές. Μια φορά, στο γυμνάσιο θυμάμαι χαρακτηριστικά, χτύπησα έναν συμμαθητή μου κατά τη διάρκεια αγώνα μπάσκετ, γιατί μου έκλεψε τη μπάλα από πίσω. Ήταν θέμα ηθικής και τιμής ... έτσι το έβλεπα τότε εγώ τουλάχιστον. Και με είχανε χτυπήσει άπειρες φορές, αφού ένα πράγμα που μαθαίνει κάποιος σε αυτόν τον κόσμο από μικρός είναι, πως θα βρεθείς "κάτω" άπειρες φορές και δυστυχώς τις περισσότερες για τους λάθους λόγους. Όπως με πιάνει αηδία όταν ακούω Πάολα, Κιάμο, Μαζωνάκη ή Μαρτάκη, το ίδιο συμβαίνει όταν βλέπω τον Σεϊταρίδη να αγωνίζεται. Το πρώτο πράγμα, που σκέφτομαι όταν βλέπω τη φάτσα του Αλκίνοου Ιωαννίδη στην τηλεόραση και τον ακούσω να τραγουδάει είναι "κλάψας"! Μια χαρά τραγουδιστής, σεβαστός καλλιτέχνης, με ορισμένα καλά τραγούδια, αλλά "κλάψας".
 
   7350Pablo Garcia proponisi 100209Πιστεύω στη βία; Όχι! Επικροτώ τη βία; Σε γενικές γραμμές όχι! Λέω σε γενικές γραμμές, διότι υπάρχουν περιπτώσεις (βιαστών, παιδαιραστών κλπ), που ασπάζομαι πλήρως την κοινωνική κατακραυγή και θεωρώ τους νόμους άδικους και πως ο κόσμος οφείλει να επιβάλλει δικαιοσύνη. Διότι πιο δίκαιο κόσμο από αυτόν του δρόμου, του πεζοδρομίου, δε θα βρείτε πουθενά. Και στο πεζοδρόμιο δεν ισχύει αυτό, που λαθασμένα πιστεύουν οι περισσότεροι ... δηλαδή το "οφθλαμός αντί οφθαλμού". Οι πράξεις του καθενός έχουν και συνέπειες. Οπότε, κάποιος πριν προβεί σε μία πράξη, έξω στο δρόμο θεωρείται δεδομένο, ότι έχει σκεφτεί και ζυγίσει τις συνέπειες που θα έχει αυτή. Είμαι κάθετα αντίθετος στη χριστιανική θεωρία του "γυρνάω και το άλλο μάγουλο". Δεν ασπάζομαι τη λογική του strike back immediately ... υπάρχουν φορές, που είναι καλύτερα να δίνεις τόπο στην οργή και να αποχωρείς. Ένα πράγμα, που σας πουν οι μεγαλύτεροι αθλητές και πυγμάχοι είναι : "ποτέ μα ποτέ μην υποτιμάς τον αντίπαλο". Ποτέ μην υπερτιμάς τις δυνάμεις σου! Συγκροτήματα, μουσικοί, οι οποίοι θεώρησαν σε στιγμές της καριέρας τους πως ήταν "κυρίαρχοι του κόσμου", προσγειώθηκαν πάρα πολύ άσχημα στην πραγματικότητα και αυτό πόνεσε. Πιστεύετε ότι το ξέχασαν; Όχι! Πήραν ένα καλό μάθημα; Εγώ λέω, όχι. Κάποιος δύσκολα αλλάζει μυαλά και όταν είναι υπερόπτης, όταν έχει λάθος νοοτροπία, τότε δύσκολα τον αλλάζεις. Αν με ρωτούσε κάποιος ποιο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που σου διδάσκει ο αθλητισμός, θα απαντούσα απλά πως "είσαι αδύναμος και πάντα υπάρχει κάποιος πολύ καλύτερος και δυνατότερος από εσένα". Η μουσική δε διαφέρει ... αλλά ούτε και η ζωή η ίδια. Τη στιγμή, που ο άλλος αισθάνεται πανίσχυρος και περηφανεύεται γεμάτος ναρκισσισμό, βλέπει τα παιδιά του να πεθαίνουν ή μαθαίνει άσχημα νέα αναφορικά με την υγεία του. Αξίζει τέτοια τύχη; Ας το αναλογιστεί ο ίδιος! Υπεροψία, ένα από τα μεγαλύτερα αμαρτήματα χωρίς δεύτερη σκέψη. Ταπεινότητα, ένα από τα μεγαλύτερα χαρίσματα ορισμένων. Έχουμε πάντα υψηλούς στόχους, προχωράμε πάντα μπροστά, κρατάμε το κεφάλι πάντα χαμηλά και "αναμένω το χειρότερο, ελπίζω/παλεύω για το καλύτερο"
 
   Ο Ουρουγουανός Pablo Gabriel Garcia έχει ένα μότο στη ζωή του : «Eπιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς». Αυτή είναι η φιλοσοφία, που έχει στη ζωή του και μάλιστα τη συγκεκριμένη έκφραση την έχει χτυπήσει ως τατουάζ. Πρέπει να είναι ο μόνος αθλητής, που έχω παρακολουθήσει στη ζωή μου να δέχεται ένα τέτοιο κάθετο χτύπημα στο γόνατο (από τον Τζιμπούρ http://www.youtube.com/watch?v=iXveG7bKc_0) και όχι απλά δεν εγκατέλειψε άμεσα το γήπεδο, αλλά ούτε καν γονάτισε ή ζήτησε να μπει ο γιατρός για να του βάλει ψυκτικό! Αυτό είναι ροκ! Μου θυμίζει την τρέλα του Billy Milano, όταν κατά τη διάρκεια της σύντομης επανασύνδεσης των SOD έπαιξαν σ’ ένα υπέρ του δέοντος γεμάτο Ritz Club στη Νέα Υόρκη και κατά τη διάρκεια κομματιού σκαρφάλωσε σε ενισχυτές 7-8 μέτρων ψηλούς και πήδηξε στο κενό. Αυτό είναι τρέλα! Και η τρέλα είναι άμεσα συνδεδεμένη με το ροκ. Αλλά δεν είναι όλοι γεννημένοι ροκάδες. Διότι δυστυχώς ροκάς δεν γίνεσαι. Ρωτήστε και τον Mike Muir των Suicidal Tendencies ή τον Roger Miret των Agnostic Front, τον Ηarley Flanagan των Cro Mags, που έχουν ουκ ολίγα κοινά στοιχεία με τον Pablo Garcia.

Μίλτος Λυμπιτσούνης
cromags

Mindfield

Επισκέπτες

0 Μέλη και 183 Επισκέπτες Συνδεδεμένοι